Ministri iranian i Drejtësisë, Mohsen Ejei, ishte tepër i drejtpërdrejtë: spiunët dhe tradhtarët do të gjykohen sipas ligjit ushtarak, me masa të justifikuara nga një situatë lufte. Për këtë arsye, arrestimet masive shoqërohen me ekzekutime, si një mesazh i ashpër dhe parandalues ndaj disidentëve apo atyre që bashkëpunojnë me boshtin SHBA–Izrael.

Vendimi më i fundit çoi në ekzekutimin e Mehdi Faridit, një anëtar i Agjencisë Kombëtare të Energjisë Atomike. I arrestuar në vitin 2023, ai ishte dënuar fillimisht me dhjetë vjet burg, por më pas u dënua me vdekje. Sipas autoriteteve gjyqësore, ai kishte bashkëpunuar me Mossadin izraelit, duke dhënë informacione dhe duke sabotuar sistemin informatik.

Këto janë ndër akuzat më të shpeshta ndaj të arrestuarve, si para ashtu edhe pas konfliktit. Më 20 prill, u ekzekutua një çift anëtarësh të Muxhahedinëve të Popullit, një nga grupet kryesore të opozitës së brendshme. Më herët, midis gushtit dhe tetorit, u ekzekutuan edhe një teknik dhe një shkencëtar bërthamor, të dyshuar për bashkëpunim me armikun.

Ekzekutimet e kësaj kategorie konsiderohen si përgjigje ndaj infiltrimit të shërbimeve të huaja të inteligjencës. Gjatë krizës së qershorit dhe operacionit të quajtur “Tërbimi Epik”, shërbimet izraelite dhe amerikane arritën të depërtonin deri në nivelet më të larta të regjimit. Vrasjet e njëpasnjëshme të shkencëtarëve bërthamorë, eliminimi i disa gjeneralëve dhe goditjet ndaj zyrtarëve të lartë të Republikës Islamike përbënin një goditje të rëndë, megjithëse jo përfundimtare. Për këtë arsye, aparati i sigurisë reagoi ashpër: nisi gjuetinë ndaj të infiltruarve, kërkoi bashkëpunëtorët e dyshuar të Izraelit dhe forcoi kontrollin mbi objektivat strategjikë.

Kjo vendosmëri, e shprehur edhe përmes deklaratave publike, nuk është vetëm një kundërmasë ndaj kërcënimeve të jashtme. Ajo synon edhe të shuajë kritikat e brendshme. Në të kaluarën, atentate si ai ndaj drejtuesit të programit bërthamor, Mohsen Fakhrizadeh, kishin nxitur polemika të forta. Disa zyrtarë kishin denoncuar dobësitë në mbrojtjen e figurave kyçe dhe lehtësinë me të cilën Mossadi kishte depërtuar në sektorë të ndjeshëm. Këto shqetësime u ushqyen më tej nga spekulime dhe versione të ndryshme mbi ngjarjet, shpesh të pakonfirmuara, që përfunduan duke favorizuar propagandën kundërshtare.

Një front tjetër i hapur nga autoritetet është ai ndaj opozitës së gjerë, që përfshin si protestues spontanë, ashtu edhe anëtarë të organizuar të lëvizjeve politike. Gjykatat kanë dënuar pjesëmarrës në protestat popullore të dimrit të kaluar, të cilët janë cilësuar si vandalë dhe janë akuzuar për sulme ndaj policisë, institucioneve shtetërore dhe objektivave politike.

Fushata kundër pakicave etnike – nga kurdët tek arabët – është intensifikuar, pasi ato dyshohen si “kolonë e pestë” e Mossadit, CIA-s dhe shërbimeve të tjera të inteligjencës në rajonin e Gjirit.

Të shtunën në mëngjes, agjencia Fars njoftoi çmontimin e një rrjeti në provincat e Kurdistanit dhe Kermanshah, me arrestimin e mbi 250 “kundërrevolucionarëve”. Sipas burimeve jozyrtare, ata po përgatiteshin për veprime me mbështetjen e Shteteve të Bashkuara dhe “sionistëve”. Operacione të ngjashme janë kryer edhe në rajonin e pasur me naftë të Khuzestanit, ku veprojnë grupe separatiste arabe; raportohet se Pasdaranët kanë kapur një nga drejtuesit e tyre.

Shtypja e brendshme i shërben disa qëllimeve: është një paralajmërim, ndëshkon rebelët dhe frenon çdo përpjekje për kryengritje të re. Kjo ndodh në një Iran të rrethuar nga presione, që përpiqet të ruajë pozitat e tij, por edhe të shmangë pasoja të tjera negative, ndërkohë që brenda udhëheqjes ekzistojnë qëndrime të ndryshme. Në këtë kontekst, shtypja shndërrohet në një instrument kyç për të forcuar kontrollin dhe për të parandaluar çarje të brendshme./ Corriere della Serra