Në Durrës, brenda 18 muajve nga kushtrimi i qeverisjes “Meksi-1”, u zaptua 50 per qind e ish-Kënetës, 45 per qind e plazhit, dhe u zaptuan dhjetra troje me pronarë të ligjshëm. Vendi po shkonte me shpejtësi marramendëse, drejt anarshisë urbane dhe qytetëse.

Para të derdhura lumë, por situata me infrastrukturën në terren vazhdon të dështojë. Rrugë që  kanë kushtuar qindra milionë euro për disa kilometra të paktë çahen ose mbulohen nga dheu e gurët sapo nis dimri.

Askush nuk e vë në dyshim që Maduro ishte një diktator gjakatar, që e mbante pushtetin me forcë, me dhunë e burgosje. Vendi, për shkak të tij, ishte kthyer në një gërmadhë vuajtjesh.

Bisedë me Majlinda Bufin, Kryetare e Bashkisë së Roskovecit

Skenari i zbatuar përpikshmërisht mbi gjoja “shpëtimin e partisë nga Basha dhe MC Conigali”, ishin fllucka që ulën edhe më tepër numrin e mbështetësve ndaj Berishës në PD.

I do Tiku emrat që propozoi për emra teknikë? Ti fusë në listat e tyre për deputetë, madje t’i shpallë tani. Ndryshe, e gjithë kjo logjikë është një hipokrizi e turpshme.

Emërtimi “Shqipëria Bëhet” është domethënës: nuk flet për një realitet të kryer, por për një mision në ecje. Ndoshta Adriatik Lapaj do ta konsiderojë të përmbushur këtë subjekt politik vetëm atëherë kur “Shqipërinë ta ketë bërë”, sipas vizionit të tij politik dhe qytetar.

Në shkurt do të mbushen plot 3 vjet prej kur BE-ja tha se është arritur marrëveshja. Por e njëjta BE që nga dita kur kumtoi arritjen e marrëveshjes lejoi që të relativizohet ajo deri në masën saqë mund të thuhet edhe se një marrëveshje e tillë nuk ekziston formalisht.

Pandemia nuk ishte një eksperiment i kontrolluar. Nuk ishte as skenar trajnimi, as ushtrim teorik. Ishte një ngjarje ekstreme, globale dhe e papërsëritshme, ku vendimet u morën me informacion të paplotë, nën presion kohe,frike kolektive dhe përgjegjësi të jashtëzakonshme.

Si popull i uritur për tu bërë pjesë e qytetërimit perëndimor, duhet të shohim me alarm çdo krisje, apo rivalitet mes Europës dhe SHBA-së, jo të zgjedhin për konsum të brendshëm njërën skuadër kundër tjetrës.

Kjo ndërmarrje e sofistikuar kundër Nicolas Maduro ka qenë një skemë perfekte dhe me një teknologji të lartë, por edhe me avionë të një niveli teknologjik të lartë në industrinë e ajrit.

3 janari tregoi qartë diçka që shumë bëjnë sikur nuk e kuptojnë, por bota nuk funksionon me moral, por me interes. Dhe interesat amerikane nuk negociohen me deklarata, por ekzekutohen me operacione. Maduro u kap sepse për amerikanët ai nuk është president, por një kriminel në kërkim dhe Pikë.

Ai është i lidhur me 8 Janarin, datën famëkeqe të vitit 2022 që e shkërmoqi historinë e kësaj force politike dhe ku sot personazhet e dy kampeve që iu kundërvunë njëra-tjetrës, presin njësoj pushtet.

Nga pikëpamja konservatore, ideja thelbësore është se qëllimi i mirë arrihet vetëm me mjete të mira, të moralshme dhe të ligjshme. Kur mjetet nuk janë të tilla, atëherë qëllimi nuk mund të jetë i tillë.

Ky leksion vjen nga produkti politik i siguruar nëpërmjet këtij mekanizmi nga PS në 2010, PD në 2017 dhe nuk mjaftojnë këto dy raste por shtohet edhe një tjetër ai së fundmi i Shqipëria Bëhet.

Te Sheshi Skënderbe, 21 Dhjetori, Zogu Zi, nuk humb dot për qamet. Atje ka nga ata që të njohin dhe i njeh. Humbja nuk bëhet me njohje, me muhabete, me dëngla. Humbja bëhet me heshtje, me harrim. Humbja është mos të njohë askush, mos të njohësh askënd.

Lufta dinake por edhe frontale që tashmë ka filluar kundër Prokurorëve të SPAK na kujton rrëfimin e librit të Gjenezës për Sodomën dhe Gomorrën,  kur dy engjej paralajmërues vajtën në Sodoma dhe u rrethuan dhe sulmuan nga mëkatarët e atij qyteti. 

Duke filluar nga java e ardhshme në  “oborrin” tonë nis të veprojë ligji i fundit i Kongresit Amerikan, një lloj manuali për hapa dhe veprime konkrete të matshme, me të fuqishëm se deri sot nga SPAK, BKH dhe intitucione të tjera të zbatimit të ligjjit kundër korrupsionit të lartë dhe krimit, kundër  oligarkëve dhe rrjeteve në shërbim të  politikanëve të korruptuar.

Qysh kur u lejua pronësia private e automjeteve e deri më sot, rreth gjysma e viktimave të aksidenteve rrugore në Shqipëri kanë qenë këmbësorë/biçiklistë.

Me një karrierë të "pasur", duke filluar si shofer autobusi apo truprojë dhe i paarsimuar, ai u kthye në një besimtar të verbër të ideve komuniste, shumë të përhapura në Amerikën e varfër Latine.