Format e pushtetit ndryshohen përmes votës, jo me histerinë e disa të ekzaltuarve që bërtasin përpara celularit e më pas e postojnë histerinë e tyre në rrjetet sociale. Po sa janë ata që e duan këtë formë kaq të çuditshme dhe komike qeverisjeje kolektive për Shqipërinë e re? 

Të shohësh deputetë të detyruar të largohen përballë një grupi prej rreth 100 protestuesish që bërtasin, apo t'i shohësh të poshtëruar me hedhje vezësh, nuk fyen Parlamentin dhe as politikanët. Fyen popullin që i ka zgjedhur.

Edhe plani i fundit ngjan po aq qesharak sa “Republika Esperantiste e Ishullit të Trëndafilave”, e themeluar në det të hapur në vitin 1968. Por, nëse flasim seriozisht, sheshi ka të drejtën e plotë të kërkojë dorëheqjen e Edi Ramës dhe të qeverisë në detyrë. Pas kësaj kërkese ekziston vetëm një rrugë institucionale dhe legjitime që "revolucioni" ka të drejtë të kërkojë: zgjedhje të parakohshme. Gjithçka tjetër përbën një përpjekje për përmbysjen e rendit kushtetues.

Revolucioni i flamingove nuk është një grusht shteti. Megjithatë, ai pretendon të arrijë të njëjtat rezultate. Një protestë paqësore që i vendos vetes objektiva të parealizueshme dhe antikushtetuese përfundon duke u shndërruar në një kontradiktë pa kuptim, aq utopike sa, herët a vonë, do të zbrazet plotesisht nga energjia e saj dhe nuk do të zgjojë më interesin e askujt.

Refuzimi për të pranuar një takim të propozuar nga kryeministri është një qëndrim i pakuptueshëm dhe për këtë arsye krejtësisht “berishian”: nëse ulesh në tavolinë me Edi Ramën, në fund fiton ai, përsërit “Doktori”. Pikërisht për këtë arsye, që kur është bindur për këtë, ai preferon të humbasë pa negociuar.

Ka ardhur koha që kjo lëvizje, e cila zbret në shesh, të organizohet në një forcë politike zyrtare, e gatshme për t’u përballur dhe për t’u matur përmes zgjedhjeve, e vetëm më pas të kërkojë dorëheqjen e qeverisë. Ndërkohë, sot jemi shumë larg një situate të tillë: organizatorët e protestës ende as nuk njihen.

Pas protestës për armët kimike dhe asaj të studentëve, kryeministri përballet për herë të tretë me një protestë reale. A do të tërhiqet familja Trump siç bënë në Beograd?

Reforma në drejtësi e vendosur në Shqipëri në kushte emergjence rrezikon të përsërisë të njëjtat gabime të drejtësisë emergjente të miratuar në shtete të tjera, duke filluar nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Gjykata  penale shpall moskompetencë. Tani provat mbi akuzat fallco ndaj gazetarit dy të pandehurit duhet t’ja dorëzojnë Gjykatës së Posaçme. Deri më sot, në dy vitet që ka nisur gjyqi, nuk kanë sjellë asnjë copë dokument.

Seancat pa kamera, të pandehur të izoluar brenda kafazit, dosje të fshehta: drejtësia e re po na tregon mangësi të frikshme, duke filluar nga mungesa e respektit ndaj prezumimit të pafajësisë për të paraburgosurit. Kështu dështoi edhe Mani Pulite në Itali

Kodi i Procedurës Penale nuk lë hapësirë për interpretime arbitrare. Neni 339 është shumë i qartë: “Seanca gjyqësore është publike, përndryshe quhet e pavlefshme”. Nuk është një rekomandim, por një parim i detyrueshëm, shkelja e të cilit sjell madje pavlefshmërinë e procesit.

Me versionin e ri të paraqitur sot para kamerave (që në fakt Syri e ka fshehur urgjentisht nga video e publikuar online me urdhër të familjes, pasi pjesa inteligjente e saj e ka kuptuar se Abi kishte bërë gafën e radhës), Jamarbër Berisha, së bashku me Belon, mbeten për të vërtetuar me fakte dhe jo me llafe shpifje të tjera. Pa sjellë provat do të dënohen.

Kur opozita ka me të vërtetë mbështjetjen e popullit mund me lehtësi edhe një shtet-mafia siç ishte shndrruar Hungaria

Ka diçka të sëmurë në pretendimet evropiane që e konsiderojnë si shprehje të liberalizmit, instrumentin e tmerrshëm të shpifjes. Sot emergjenca e vërtetë në Shqipëri janë fushatat e baltës, të shndërruara në një armë brutale që përdoret nga politika për të intimiduar kundërshtarët, jo numri i kallëzimeve kundër shpifjes. Dhe shpifje ka sa të duash, nuk ka nevojë të mbrohet edhe më shumë.

Është e paimagjinueshme deri në ç’pikë ka mbërritur pafytyrësia në këtë profesionin tonë… të arrish të shesësh kolegen për t’u bërë leckë në emër të atij që të jep rrogën

Ndryshe nga çfarë ka bërë Enver Hoxha me Ballukun e parë 51 vite më parë, sot sistemi politik që e ka krijuar nuk e ka tradhtuar Ballukun e dytë, por e ka mbrojtur hapur, edhe në raport me SPAK, duke penguar arrestimin e saj. Nuk kuptohet, pra, në çfarë spiraleje ''komunisto-sorosiane'' paska rënë ish-zëvendëskryeministrja, siç pretendon klani i saj politik-mediatik-familjar.

Të rikujtosh parimin kushtetues të prezumimit të pafajësisë si ka bërë sot Edi Rama për Belinda Balluku, është një revolucion për të gjithë ne që çdo ditë e shohim atë të shkelet. Por është një revolucion edhe për shoqërinë civile, e cila duhet të kërkojë me zë të lartë respektimin e tij. Duke filluar nga sot në fund të çdo artikulli të ''Shqiptarja.com'' që prek tema të drejtësisë do të publikojmë një shënim që rikujton këtë parim.

Pyetja që shtrohet është kur do ta kuptojë edhe drejtësia, e cila e lë të veprojë të paktën deri në ditën kur do të ketë vërtet një të vdekur; por atë ditë asnjë gjyqtar dhe asnjë prokuror, duke filluar nga “arbitrat e pagabueshëm” të SPAK-ut, nuk do të mund të thonë se nuk e dinin.

Sali Berisha është një gënjeshtar patologjik dhe duhet shumë durim për t’ja rrëzuar një nga një gënjeshtrat. Por ja që ndonjëherë e vërteta i rrëshqet nga goja si lapsus, dhe kështu mbremë ai vetë para kamerave i quan militantët e tij “kryengritës të armatosur”.

Cinicizmi me të cilin Berisha përmbys akuzat, duke fajësuar policët pse janë mbrojtur nga bombat molotov të tij, është i turpshëm. Hedhja e bombave molotov ndaj policëve nuk është më një protestë e zhurmshme: është një tentativë vrasjeje që nuk mund të mbetet pa u ndëshkuar.