Ndërsa shekulli i  XX, po trondiste botën pamore me këndvështrimet e ndryshme mbi nudot, me Pikaso, Matisse, Maillol, Antonio Bourdelle, Bonard, Mooere dhe Bacon, në Shqipëri burgoseshin, vriteshin dhe kërcënoheshin artistët. Në një rrugë në qendër të Tiranës, në studion e tij të rrënuar, skulptori Janaq Paço, thyente nudot “e turpshme”. Ishte koha kur vritej bukuria, kohë e helmët e pleniumeve të zinj me gjarpërinjtë e mbledhur kutullaç mbi gurët e rëndë të piramidës së Keopsit.  Këta gjarpërinj kishin helmuar shumë artistë, edhe atë vetë. 

Paço ishte themeluesi i  skulpturës dhe i  shkollës së nudos në Shqipëri.  Kontributi i  tij në edukimin artistik dhe estetik të brezave qe i  veçantë.  Shpirti i  tij ishte universal në lidhje me historinë, filozofinë, moralin dhe religjionin në artin e tij.

Thyerja e nudove

Në agun e një mëngjesi të zymtë, Skulptori me flokët e hirtë, dhe pamje fisnike, pas një traume psikologjike dhe me heshtjen që e pllakosi për një kohë të gjatë, i  dërmuar nga ankthi dhe pagjumësia, do të gjente forcë të thyente 15 nga kryeveprat e tij. Nudot femërore, një përsosmëri e artit klasik dhe modern europian, sjell prej tij në Shqipëri. Ditë të tëra zërat e çjerrë të kasnecëve të shiut ulërinin në memorien e artistit. : -Ç’janë këto femra të zhveshura, që ke bërë , hë… pse hesht? i  dimë i  dimë të gjitha ato që ti gatuan atje në qoshen e studios tënde, mbuluar me perde. Këtej bën heronj, andej pornografi, kujt do t’ia hedhësh ti? A mund të rinë bashkë heronjtë me këto lavire lakuriqe prej allçiu? Tani, do t’i thyesh vetë me dorën tënde, pa t’u dredhur dora fare…. se ndryshe …do t’i thyejmë ne…dhe po i  thyem ne…do të thyejmë dhe kokën bashkë me to…në mos të zhdukim larg, të mos shohësh vetëm një copë qiell……