Sipas llogaritjeve të Energy Institute të Londrës, Venezuela zotëron rreth 303 miliardë fuçi nafte, që përbëjnë 17% të rezervave globale, më shumë se Arabia Saudite e cila ka rreth 240 miliardë fuçi. Ky fakt e vendos Karakasin në një pozicion strategjik kyç në tregjet botërore të energjisë.

Historia e interesit amerikan për naftën venezueliane daton që nga viti 1914, kur u hap pusi i parë, Mene Grande, pranë liqenit Marakaibo. Që atëherë, kompanitë amerikane të naftës kanë qenë të pranishme në vend, një dominancë që ish-presidenti amerikan Donald Trump e ka rikujtuar së fundmi, duke deklaruar se kompanitë amerikane “do të vërshojnë” në Venezuelë dhe se Shtetet e Bashkuara do të 'administrojnë' tranzicionin e vendit.

Përveç naftës, Venezuela ka edhe rezerva të rëndësishme gazi natyror. Një pjesë e prodhimit të gazit realizohet nga kompania italiane Eni dhe shërben kryesisht për furnizimin e tregut vendas. Sipas analizave, ky sektor mund të zgjerohet përmes bashkëpunimit me kompanitë amerikane.

Marrëdhëniet mes Uashingtonit dhe Karakasit kanë qenë historikisht të tensionuara, të shënuara nga grushte shteti, ndryshime regjimesh dhe periudha të shkurtra stabiliteti demokratik. Koncesionet e para të mëdha të naftës për kompani si Exxon, Chevron dhe Texaco datojnë në vitet 40, gjatë rritjes së kërkesës në Luftën e Dytë Botërore.

Në vitin 1960, Venezuela ishte ndër vendet themeluese të OPEC, në një përpjekje për të kufizuar ndikimin e kompanive të mëdha perëndimore. Megjithatë, përçarjet e brendshme brenda kartelit kanë dobësuar këtë strategji ndër vite.

Në vitin 1976, vendi nacionalizoi prodhimin e naftës, duke imponuar partneritete të detyruara me kompanitë e huaja. Një periudhë reformash dhe efikasiteti u shënua në vitet ’90, por situata ndryshoi rrënjësisht pas ardhjes në pushtet të Hugo Chávez në vitin 1999 dhe më pas të Nicolás Maduro në vitin 2013.

Sanksionet amerikane ndaj eksportit të naftës venezueliane u vendosën mes viteve 2017 dhe 2019. Aktualisht, Venezuela është e përjashtuar nga vendimmarrja e OPEC-ut, së bashku me Libinë dhe Iranin, dhe nuk ndikon në përcaktimin e kuotave dhe çmimeve.

Sipas ekspertëve të energjisë, çmimi aktual i naftës rreth 60 dollarë për fuçi ka krijuar një ekuilibër të brishtë, duke kufizuar ndikimin e krizës në tregjet globale. Analizat sugjerojnë se rritja e çmimeve do të ishte e kufizuar, kryesisht për naftën e rëndë venezueliane që përpunohet në rafineritë e specializuara të jugut të SHBA-së.

Një tjetër faktor kyç është Kina, e cila ka qenë blerëse e rëndësishme e naftës venezueliane dhe ka ndihmuar në rindërtimin e infrastrukturës energjetike të vendit. Sipas vlerësimeve, do të nevojiten rreth 58 miliardë dollarë investime për ta rikthyer prodhimin venezuelian në nivele të pranueshme.

Në këtë kontekst, pasuria energjetike e Venezuelës mbetet një element vendimtar në ekuilibrat globalë, ku ndërthuren interesat ekonomike, presioni politik dhe rivalitetet mes fuqive të mëdha.