Në aeroportin e Islamabadit është rishfaqur stenda “Bisedimet në Islambad”, me foto të qytetit të përgatitur në mënyrë perfekte dhe dy policë të rinj që shënojnë me kujdes në një fletë letre emrat e gazetarëve: “Ndoshta po vijnë iranianët, por ne nuk dimë asgjë”, buzëqesh njëri prej tyre ndaj gazetares koreano-jugore që kërkon informacion ndërsa vendos dorën mbi pajisjen për gjurmët e gishtërinjve.

Në kryeqytetin pakistanez ka lëvizje të madhe: hotelet në qendër janë marrë nën kontroll nga qeveria, rrugët janë zbrazur, 20 mijë agjentë po mbikëqyrin zonat më të ndjeshme, duke filluar nga enklava diplomatike; gjithçka duket gati për të pritur një raund të ri bisedimesh mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit.

Sot pritet të mbërrijnë dy delegacionet, ai amerikan i udhëhequr nga zëvendëspresidenti J.D. Vance, me Steve Witkoff dhe Jared Kushner, dhe ai iranian i kryesuar nga kryetari i Parlamentit Mohammed Ghalibaf, së bashku me ministrin e Jashtëm Araghchi. Armëpushimi skadonte sot, por Trump në fakt e ka shtyrë atë deri “të mërkurën në mbrëmje, sipas orës amerikane”, duke u lënë 24 orë negociatorëve për të arritur në Islamabad dhe për të filluar punën deri nesër, ndërsa njëkohësisht ka rikthyer kërcënimet ndaj Iranit nëse nuk respekton kushtet e tij: është “shumë e pamundur një zgjatje e armëpushimit nëse nuk arrihet një marrëveshje; pa marrëveshje shumë bomba do të fillojnë të shpërthejnë”, ka përsëritur ai pas një dite të re tensionesh, përgënjeshtrimesh dhe zërash, me iranianët që deri në fund kanë mohuar pjesëmarrjen dhe me pakistanezët të angazhuar për t’i rikthyer palët në tryezë, ndërsa manjati ka shfaqur optimizëm duke folur për një marrëveshje “brenda një kohe të shkurtër”.

Rreziku që procesi diplomatik të dështonte është dukur shumë pranë në agim, kur marinsat amerikanë ndaluan një anije tregtare iraniane që përpiqej të shmangte bllokadën detare në Hormuz. Komanda në Teheran kishte premtuar një kundërpërgjigje ndaj “aktit të piraterisë”: Shtetet e Bashkuara “nuk janë serioze” në dialogun diplomatik, deklaroi zëdhënësi i ministrisë së Jashtme, Esmail Baghaei, por një reagim i vërtetë ushtarak nuk ka ndodhur. Pozicionim në prag të bisedimeve, sigurisht, por edhe rezultat i punës së koordinuar diplomatike.

Ndërhyrja e komandantit të përgjithshëm të forcave të armatosura pakistaneze, Asim Munir, dhe një seri telefonatash mes kryeqyteteve të Gjirit dhe Lindjes kanë ndihmuar për të shmangur përshkallëzimin. Marshalli pakistanez ka folur me Trump, duke theksuar se bllokada detare pengon negociatat e reja. Edhe Pekini ka reaguar: Xi Jinping ka folur me princin e kurorës saudite, Mohammed Bin Salman, dhe të dy kanë kërkuar që të “garantohet trafiku normal në Ngushticën e Hormuzit”.

Zyrtarisht, Trump nuk ka ndryshuar qëndrim: kanali do të mbetet “i mbyllur deri në nënshkrimin e marrëveshjes, po e fitoj luftën, iranianët po humbasin 500 milionë dollar në ditë”, ka theksuar ai, duke shtuar se do t’i pëlqente edhe të merrte pjesë personalisht në negociata. Në mbrëmje, burime iraniane flisnin për “përpjekje pozitive” nga ana e Pakistanit për t’i dhënë fund bllokadës dhe për të garantuar praninë e Iranit në Islamabad, por në Teheran mbizotëron pesimizmi për rezultatin e samitit: kërkesat amerikane konsiderohen ende “maksimaliste” dhe refuzimi i Uashingtonit për të hequr bllokadën nuk jep shpresë. Takimi i parë historik mes Vance dhe Ghalibaf, i mbajtur 10 ditë më parë, përfundoi pa marrëveshje për çështjen bërthamore dhe me iranianët të vendosur për të ruajtur kontrollin mbi Hormuzin.

Qëndrimet mbi programin bërthamor mbeten të largëta: iranianët kanë përjashtuar mundësinë që uraniumi i përpunuar të nxirret jashtë vendit; ndërmjetësimi i vetëm i mundshëm është hollimi i tij. Situata në Ngushticë mbetet e paqëndrueshme dhe rreziku i një përplasjeje me amerikanët është i lartë. Ndërmjetësit janë të vetëdijshëm se negociatat nisin me vështirësi.

Hipoteza që konsiderohet më realiste aktualisht në Islamabad është arritja e një memorandumi mirëkuptimi që në praktikë do të zgjaste armëpushimin, duke lënë përmbajtjen reale për negociata të mëvonshme. Një zgjidhje e ngjashme me marrëveshjen për Gazën, që Trump mund ta paraqesë si fitore, por që në Teheran nuk pëlqehet dhe mund t’i shtyjë iranianët të bojkotojnë tryezën./La Repubblica