Vladimir Almazov, një kardiolog rus i shquar, mban në kavanoz një zemër njërëzore të ruajtur në zyrën e tij. Të gjithë studentët e tij e dinë historinë që fshihet pas saj.
Në fillim të viteve ’50, kur Dr.Almazov ishte një student në vitin e katërt në Institutin e Mjeksisë në Shën Petersburg, kur një vajzë e re u diagnostifikua me një sëmundje të tmerrshmë të endokardit bakterial. Edhe sot kjo sëmundje e rëndë ka një nivel vdekshmërie të lartë, kështu që në ate kohë fundi ishte pothuajse i sigurt fatal.
Vajza u konsiderua rast i pashpresë. Ajo kishte temperaturë konstante dhe zemra e saj nuk reagonte. Por kur shpresat po zhdukeshin shfaqet Dr Almazov një student shumë i zellshëm dhe i talentuar.
Ai nuk zbuloi asnjë metodë revolucionare për trajtimin ndaj endokardit, ai thjesht ra në dashuri me vajzën që po vdiste. Almazov e vizitoi atë çdo ditë, duke i sjellë lule dhe duke u kujdesur për të .
Ajo filloi ta dojë atë...dhe ngadalë filloi të shërohet. Ata u martuan, lindën fëmijë, dhe jetuan sëbashku të lumtur.
Pas shumë vitesh të gjata bashkë, gruaja ndërroi jetë, por ajo la trashëgimi zemrën e saj për Institutin e Mjekësisë.
Ajo gjithmonë do të shërbejë si një kujtesë se e vetmja kurë për një zemër të sëmurë është ta duash atë.
Redaksia Online
(xh.k/shqiptarja.com)
/Shqiptarja.com
Në fillim të viteve ’50, kur Dr.Almazov ishte një student në vitin e katërt në Institutin e Mjeksisë në Shën Petersburg, kur një vajzë e re u diagnostifikua me një sëmundje të tmerrshmë të endokardit bakterial. Edhe sot kjo sëmundje e rëndë ka një nivel vdekshmërie të lartë, kështu që në ate kohë fundi ishte pothuajse i sigurt fatal.
Vajza u konsiderua rast i pashpresë. Ajo kishte temperaturë konstante dhe zemra e saj nuk reagonte. Por kur shpresat po zhdukeshin shfaqet Dr Almazov një student shumë i zellshëm dhe i talentuar.
Ai nuk zbuloi asnjë metodë revolucionare për trajtimin ndaj endokardit, ai thjesht ra në dashuri me vajzën që po vdiste. Almazov e vizitoi atë çdo ditë, duke i sjellë lule dhe duke u kujdesur për të .
Ajo filloi ta dojë atë...dhe ngadalë filloi të shërohet. Ata u martuan, lindën fëmijë, dhe jetuan sëbashku të lumtur.
Pas shumë vitesh të gjata bashkë, gruaja ndërroi jetë, por ajo la trashëgimi zemrën e saj për Institutin e Mjekësisë.
Ajo gjithmonë do të shërbejë si një kujtesë se e vetmja kurë për një zemër të sëmurë është ta duash atë.
Redaksia Online
(xh.k/shqiptarja.com)












