Fjalimi i Donald Trump në Forumin Ekonomik Botëror në Davos të Zvicrës, më 21 janar, ishte një shfaqje e madhe. Ai tha për Groenlandën: më jepni atë copë akulli. Ai tha për islandezët se e quajnë "baba" (duket se i ngatërroi këta njerëz të varfër me banorët e Groenlandës). Kanadaja, tha ai, jeton nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kështu që tregoi se nuk i pëlqente fjalimi sensacional i Kryeministrit të Kanadasë, Mark Carney ("Mendo për këtë, Mark, herën tjetër që bën deklarata të tilla"). Trump talli Presidentin e Francës, Emmanuel Macron, "me ato syze dielli të bukura", i cili refuzon të ulë çmimet e ilaçeve.

Pastaj erdhi radha e Zvicrës, një vend mikpritës dhe "i mrekullueshëm", sipas Trump. Pa SHBA-në, tha Trump, Zvicra nuk do të ishte Zvicër, ajo shet, ne paguajmë, ky ishte mesazhi i Trump (sigurisht larg të vërtetës. Po, Zvicra shet, por ka produkte të mira, të cilat e eklipsojnë konkurrencën në tregun botëror. Nëse kjo është faji i Zvicrës...). Pa përmendur emrin e saj, Trump talli Ministren zvicerane të Financave, e cila në një bisedë telefonike e kishte lutur të mos vendoste tarifa të larta kundër Zvicrës. Trump tha se nuk e dinte emrin e politikanes zvicerane dhe nëse ajo ishte presidente apo kryeministre.

(Zvicra nuk ka kryeministër; qeveria përbëhet nga 7 ministra; secili prej tyre ushtron edhe pozicionin ceremonial të presidentit zviceran për një vit). Të nesërmen, më 22 janar, shfaqja vazhdoi me prezantimin e të ashtuquajturit "Bordi i Paqes", ku nga 193 vendet e botës, vetëm 19 u shfaqën për të shuar etjen e tyre për diskurs egocentrik. Revista amerikane "Foreign Policy" e quajti "Bordin e Paqes" një "Bord të Shpërbërjes", i cili nuk është as alternativë ndaj OKB-së dhe as një projekt prestigji i padëmshëm, por një kërcënim për bashkëpunimin ndërkombëtar.

Fillimisht, ideja ishte që “Bordi i Paqes” të merrej me rindërtimin e Gazës, e cila është shkatërruar nga sulmet joproporcionale izraelite. Por Trump nuk ka kohë të merret me detaje të tilla. Ai e ka ndarë bordin në tre nivele. Niveli i parë: “Bordi i Paqes” i kryesuar nga Trump (ai e zgjodhi veten në atë pozicion përgjithmonë!), i shoqëruar nga familja e tij, këshilltarët dhe miqtë e tij nga biznesi i pasurive të paluajtshme dhe disa njerëz të pasur. Ky është bordi i themeluesve. Pas tij janë vendet që kanë rënë dakord të jenë pjesë e klubit të Trump (vetëm 35). Pastaj - niveli i dytë - është një bord ekzekutiv i zgjeruar, i cili do të merret me Gazën. Në këtë bord nuk ka as palestinezë, e ardhmja e të cilëve po vendoset. Përfaqësuesi i lartë për Gazën do të jetë diplomati bullgar, Nikolay Mladenov.

Ai do të bashkëpunojë dhe do të mbikëqyrë një komitet palestinezësh, të cilët do të merren me punën operative në terren. Pra, Mladenov është njeriu ndërlidhës me qeverinë teknokratike palestineze nën udhëheqjen e Ali Shaath. Ky i fundit, një inxhinier civil dhe ish-zëvendësministër i Autoritetit Palestinez, konsiderohet një ekspert me përvojë në administratë. Mladenov sjell me vete gati dy dekada përvojë në Lindjen e Mesme. Që nga viti 2006, ai ka këshilluar parlamentarët irakianë për çështjet e mbrojtjes dhe politikës së jashtme. Më vonë, nga viti 2013 deri në vitin 2015, Mladenov shërbeu si i dërguari special i OKB-së për Irakun, përpara se të shërbente për pesë vjet si koordinator i OKB-së për procesin e paqes në Lindjen e Mesme.

Në atdheun e tij, ish-ministri i jashtëm dhe i mbrojtjes konsiderohet një specialist i pamundur për t’u përballuar, menaxher krizash dhe fytyra ndërkombëtare e Bullgarisë. Fakti që ai e përfundoi mandatin e tij si i dërguar special i OKB-së për Izraelin dhe territoret palestineze në vitin 2020 pa ndonjë sukses të rëndësishëm nuk e dëmtoi reputacionin e tij.

Njohja për punën e tij u shtri përtej Lindjes së Mesme. Në qarqet diplomatike, Mladenov thuhej se kishte vepruar prapa skenave si teknokrat dhe pa patos. Megjithatë, gjatë mandatit të tij, ai kontribuoi në parandalimin e përshkallëzimit të mëtejshëm midis Hamasit dhe Izraelit.

Në një vlerësim të punës së tij, gazeta Neë York Times citoi politikanë palestinezë dhe izraelitë të cilët e përshkruan Mladenovin si "një ndërmjetës shumë të ndershëm" tek i cili mund të mbështeteshe.

Mladenovi vjen nga një familje që i përkiste nomenklaturës së privilegjuar të sistemit komunist. Babai i tij punoi për shërbimin sekret të diktaturës bullgare - ekuivalenti i KGB-së sovjetike - ndërsa xhaxhai i tij bëri karrierë si ambasador. Edhe pas kthesës demokratike në fund të vitit 1989, statusi i elitës së vjetër u ruajt: pasuria e grumbulluar gjatë sundimit komunist hapi rrugën për shumë fëmijë funksionarësh që të ndiqnin universitetet perëndimore.

Ja çfarë i ndodhi Mladenovit: Pasi studioi Marrëdhënie Ndërkombëtare në Sofje, në mesin e viteve '90 ai u transferua në Londër për të përfunduar një diplomë masteri në Kolegjin e njohur King's.

Ideologjikisht, Mladenovi tregoi fleksibilitet. Në fund të viteve '90, ai punoi në Sofje për Fondacionin liberal Soros - një rrjet i themeluar nga filantropi amerikan George Soros për të promovuar demokracinë në të gjithë botën. Trump e quan Sorosin armik dhe financues të Demokratëve Amerikanë, si dhe të lëvizjes globale "të zgjuar".

Mladenov e filloi karrierën e tij aktive politike në partinë konservatore GERB të kryeministrit Boyko Borisov. Në vitin 2001, Mladenov u zgjodh në Parlamentin Bullgar dhe në vitin 2007, pas pranimit të vendit në BE, ai hyri në Parlamentin Evropian.

Si Ministër i Jashtëm, Mladenov organizoi takimin e parë të opozitës siriane në Bullgari në vitin 2012. Edhe pse dështoi të bashkonte kundërshtarët e sundimtarit të atëhershëm Bashar al-Assad, diplomati bullgar u profilizua si ndërmjetës në konfliktet e bllokuara.

Po atë vit, ai punoi ngushtë me shërbimet izraelite të sigurisë pasi një sulmues vetëvrasës kreu një sulm ndaj turistëve izraelitë në bregdetin e Detit të Zi. Bullgaria dhe Izraeli fajësuan milicinë terroriste libaneze Hezbollah për aktin e përgjakshëm.

Pavarësisht reputacionit të tij si një “zjarrfikës” diskret në zonat e konfliktit, biografia e Mladenovit nuk është krejtësisht e përsosur. Në vitin 2021, emri i tij u shfaq në “Pandora Papers”, të cilat ekspozuan qindra politikanë në lidhje me biznese të dyshimta jashtë vendit dhe manipulim tatimor.
Diplomati pranoi se, me ndihmën e konsulentëve të korporatave zvicerane, kishte ngritur një kompani jashtë vendit në Seychelles. Megjithatë, ai tha se kompania “nuk kishte qenë kurrë aktive” dhe nuk kishte kryer asnjë transaksion parash.

Është shumë herët për të parashikuar nëse Mladenov do të ketë sukses në misionin e tij të pamundur në Gaza. Ai e sheh prejardhjen e tij si një avantazh. “Unë vij nga Ballkani”, i tha ai Neë York Times në vitin 2021. “Ne kemi lëvizur kufij. Ne kemi luftuar për vende të shenjta, gjuhë dhe kisha. Ne kemi shkëmbyer popullsi për më shumë se njëqind vjet, nëse jo më shumë. Dhe kur e mban atë barrë me vete, kjo të ndihmon t’i shohësh gjërat pak më ndryshe. Ky nuk është një konflikt ku mund të hysh dhe të vizatosh një vijë. Është emocional.” Këtë herë, Mladenov nuk po fliste për Ballkanin, por për konfliktin shumëvjeçar në Lindjen e Mesme./Koha