Në një intervistë personale, Kryepeshkopi i Shqipërisë, Joani, rrëfen vendimin e tij për të ndjekur rrugën e meshtarisë dhe për t’u kthyer në Shqipëri në një periudhë pasigurie të thellë, si për vendin, ashtu edhe për Kishën.

Duke folur për gazetarin Ferdinand Samarxhi, ai shpjegon se ndonëse kishte mundësinë të qëndronte në Shtetet e Bashkuara, ku kishte ndjekur studimet teologjike, kishte marrë tashmë një vendim të prerë për t’u kthyer sapo Kisha Ortodokse e Shqipërisë të ringrihej. Vendimi u mor pavarësisht kundërshtimeve të prindërve të tij, në një kohë kur fillimi i viteve ’90 shënohej nga pasiguri dhe paqëndrueshmëri në Shqipëri.

“Nuk kisha asnjë arsye të qëndroja në Amerikë kur vendi im kishte nevojë për mua. Ajo që Amerika mund të më ofronte nuk ishte ajo që kërkoja. Nuk doja pasuri apo rehati. Arsyeja pse doja të bëhesha hieromonk ishte pikërisht për t’i shërbyer Zotit”, shprehet ai.

Një moment vendimtar në këtë rrugëtim ishte takimi i parë dhe biseda e thellë në SHBA me Kryepeshkopin Janullatos, një përballje që do të rezultonte përcaktuese për jetën e tij kishtare.

Duke kujtuar atë periudhë, ai tregon: “Kur isha student në një shkollë teologjike në Amerikë dhe merrja pjesë në një program për organizimin e Bibliotekës ‘Fan Noli’, Anastas erdhi për një seminar dhe më ftoi ta takoja. Kur i thashë se do të kthehesha në Shqipëri pas përfundimit të studimeve, ai u gëzua shumë. Në vitin 1992 qëndrova një muaj në Shqipëri dhe isha i pranishëm në fronëzimin e tij, ndërsa në vitin 1993 u ktheva përfundimisht, duke punuar fillimisht si mësues në Shkollën Klerikale të Durrësit.”

Rrugëtimi i tij kishtar ishte i shpejtë. Në vitin 1994 u bë dhjak dhe meshtar nga Kryepeshkopi Janullatos. Më pas vijoi studimet në Shtetet e Bashkuara, u emërua zëvendësdekan i Akademisë Teologjike të Durrësit në vitin 1996, u zgjodh Mitropolit i Korçës në vitin 1998 dhe në vitin 2025 u bë pasardhës i Kryepeshkopit të ndjerë Anastas.

Sipas tij, ky rrugëtim u shënua nga përgjegjësi e madhe dhe një vendosmëri e fortë për t’i përcjellë botës moderne shpresën e jetës që gjendet te Zoti.

Duke reflektuar mbi vitet e ashpra të ateizmit të imponuar, ai thekson se e ka ndier fuqishëm praninë e Zotit dhe nuk është udhëhequr kurrë drejt mohimit apo mosbesimit.

“Shpesh them se atë që Zoti hap, njerëzit nuk mund ta mbyllin. Nëse qiriri ndizet brenda shpirtit të njeriut, nëse dashuria për Zotin ndriçohet, rruga do të përfshijë Kryqin, por edhe gëzimin e Ringjalljes. Rruga nuk përfundon te Kryqi, por te Ringjallja,” shprehet ai, duke kujtuar rrezikun dhe vështirësitë e asaj kohe.

Duke folur për Kryepeshkopin e ndjerë Anastas Janullatos, ai nënvizon se vizioni i tij për një Kishë të qëndrueshme në Shqipëri u shndërrua nga një ëndërr në realitet falë punës këmbëngulëse dhe përkushtimit të madh.

“Vizioni i tij ishte plot shpresë, sepse ai gjithmonë thoshte se pa ndërtuar një Kishë të qëndrueshme, nuk do të kishte të ardhme. Në fillim nuk ishte e lehtë. Nuk bëhej fjalë vetëm për ndërtimin e objekteve; detyra më e rëndësishme ishte ndërtimi i zemrave njerëzore. Kishat ishin të shkatërruara, mundësitë arsimore të kufizuara, ndaj besoj se vepra e Anastasit ishte shprehje e një dashurie të madhe për Zotin dhe për Kishën,” përfundon ai. /OrthodoxTimes