Kur citon Aleksandr Solzhenicyn, do të thotë se është në modalitetin e “babait fisnik” dhe të moderuar. “Pushteti nuk është një shpërblim, nuk është ushqim për ambiciet personale”, u thotë ai parlamentarëve, duke i qortuar me një frazë të disidentit më të famshëm, që shkon mirë kudo, sepse ishte gjithashtu një nacionalist i bindur. Zgjedhjet politike po afrohen, do të votohet nga 18 deri më 20 shtator, dhe si gjithmonë Vladimir Putin shumëfishon angazhimet e tij dhe vesh rolin e liderit të qetë dhe të arsyeshëm, ndërsa për të rënë daullet e luftës kujdesen aleatët e tij politikë dhe makina e propagandës. Presidenti rus kultivon projekte të tjera, gjithnjë e më urgjente. Fluturon drejt Shën Petersburgut, zyrtarisht për të kryesuar Këshillin e ligjvënësve, i përbërë nga deputetë dhe juristë, në realitet për të shpërblyer Federatën lokale të xhudos, të drejtuar nga miqtë e tij të vjetër, dhe për të vizituar shkollën ku ai vetë stërvitej si i ri, pra një ribashkim. Por në qytetin e tij të lindjes ai takohet edhe me ministrin e Jashtëm iranian Abbas Araghchi, i cili më pas do të vazhdojë udhëtimin drejt Islamabadit dhe negociatave të vështira me emisaret e Donald Trump.

Takimi

Ai që u zhvillua në bibliotekën presidenciale të ish-kryeqytetit perandorak është një bisedë aspak e parëndësishme. Sepse shënon një aktivitet diplomatik të rifituar të menaxhuar personalisht nga Putin, dhe vullnetin e tij të dukshëm për t’u paraqitur si figurë ndërmjetësimi, në ekuilibër mes besnikërisë ndaj aleatit historik të Teheranit, që në javët e para të luftës ishte braktisur pa shumë ceremoni, dhe nevojës gjithnjë e më të ngutshme për t’i bërë qejfin mikut Donald, ende sot një bashkëbisedues i privilegjuar i Kremlinit. Për shkak të interesave të përbashkëta dhe me shpresën për të bërë që Shtëpia e Bardhë të rifillojë presionet mbi Zelenskyn e urryer që të dorëzojë atë njëzet përqindësh të mbetur të Donbasit, pa të cilin nuk do të jetë e mundur të shpallet fitorja në Sheshin e Kuq.

Ekuilibrimi

Ushtrimi i ekuilibrit i njeriut të Kremlinit shihet në fjalët e tij: paqe dhe dashuri për të gjithë, duke shmangur me kujdes çdo referencë kritike ndaj SHBA-së dhe Izraelit, sikur kjo të ishte një luftë e askujt. “Nga ana jonë, do të bëjmë gjithçka që është në interesin tuaj dhe të të gjithë popujve të rajonit, që harmonia të arrihet sa më shpejt”, ka thënë ai. Putin shtoi gjithashtu se kishte marrë një mesazh nga Udhëheqësi Suprem i Iranit, Mojtaba Khamenei, të cilit i uroi shëndet dhe mirëqenie. “Shpresojmë fort që populli iranian të kapërcejë, nën udhëheqjen e liderit të ri, këtë periudhë të vështirë provash dhe që të vijë paqja”, përfundoi ai, duke treguar se është i aftë të bëjë edhe rolin e pëllumbit, por vetëm me luftërat e të tjerëve. Nuk ishte aspak një takim thjesht kortezie. Araghchi tha qartë se arsyeja e ndalesës së tij në Shën Petersburg ishte “të koordinohen përpjekjet për t’i dhënë fund konfliktit në Lindjen e Mesme” dhe prania në takim e ministrit të Jashtëm Sergej Lavrov, e ndihmësit të parë të Putinit Yurij Ushakov dhe e kreut të inteligjencës së Forcave të armatosura Igor Kostyukov dëshmon se është folur për diplomaci të përbashkët dhe edhe për furnizime të mundshme me armë, në rast se negociatat do të dështojnë.

Deklarata për shtyp

Ishte interesant edhe përditësimi i zakonshëm për shtyp i Dmitry Peskov, zëdhënësi i presidentit, i cili e bëri të qartë synimin e Kremlinit. “Rusia është e gatshme të ofrojë çdo lloj ndihme, çdo shërbim ndërmjetësimi që është i pranueshëm për palët. Do të jemi gati të bëjmë gjithçka të mundur”, deklaroi ai, duke thënë se për vendin e tij çdo lloj marrëveshjeje do të jetë i pranueshëm. “Në asnjë rast nuk duhet të kthehemi te armiqësitë: kjo nuk është në interes të partnerit tonë Iran, të vendeve të Ngushticës së Hormuzit, dhe as të ekonomisë botërore”, përfundoi ai.

Rusia dëshiron të jetë e pranishme, sepse gjurma e saj në çdo rezultat të mirë të negociatave në Islamabad mund të thyejë një izolim dhe një zvogëlim gjithnjë e më të theksuar. Por ndoshta detaji më i rëndësishëm i deklaratave të Peskov është sikleti i tij i dukshëm për t’iu përgjigjur pyetjes mbi kontaktet e drejtpërdrejta midis Putinit dhe Trump. Ai u përgjigj, në fakt, me një “nuk e di” të përsëritur, që tingëllonte shumë si konfirmim. Kremlini dëshiron të mbledhë frytet e aleancës së tij të panatyrshme me SHBA-në, dhe çdo lëvizje e tij drejt jashtë shikon nga Shtëpia e Bardhë. Arsyeja e këtij nxitimi duket e qartë. “Presidenti amerikan mbetet një burim i rëndësishëm për Moskën”, shkruan Moskovskij Komsomolets, një nga shumë zërat jozyrtarë të pushtetit. “Por vlera e këtij burimi është në rënie të dukshme, dhe sa më shumë afrohen zgjedhjet e Midterm në nëntor, aq më shumë do të vazhdojë të bjerë”.

Koha po shtrëngohet, edhe për Vladimir Putin. Ndërkohë, për herë të parë që nga fillimi i pushtimit të Ukrainës, parada e zakonshme e 9 majit në Sheshin e Kuq që feston fitoren në Luftën e Dytë Botërore do të zhvillohet pa mjete ushtarake të çfarëdo lloji, pa shfaqje ajrore, dhe do të zgjasë më pak se një orë. Rusia e sotme ka pak për të festuar, dhe në qiell fluturojnë shumë dronë të armikut./ Corriere della Sera