Në Gjirin Persik po ndërthuren dy strategji të ndryshme, ndërsa shtohen frikërat për një rifillim të operacionit Epic Fury, me një ofensivë masive kundër Republikës Islamike të Iranit.

Strategjia e "çbazifikimit"

Garda Revolucionare Islamike (Pasdaranët) ka përqendruar sulmet ndaj depove të karburantit, hangarëve, kazermave, qendrave të komandës dhe sistemeve të radarëve. Këto objektiva janë pjesë e vijës së parë dhe të dytë të dispozitivit ushtarak amerikan, që shtrihet nga aleatët rajonalë deri në Jordani.

Kjo strategji është quajtur nga faqja Amerikanets si "çbazifikim" (de-basificazione). Synimi është të goditet logjistika dhe bazat e avancuara që janë thelbësore për mbështetjen e sulmeve ajrore.

Pentagoni, që në ditët e para të konfliktit, kishte zhvendosur një pjesë të personelit pasi kishte kuptuar se disa baza kishin mbrojtje të pamjaftueshme. Shqetësimi u rrit edhe më shumë pas vdekjes së disa ushtarëve, fillimisht në Jordani dhe më pas në Irak. Përveç humbjeve në njerëz, janë regjistruar edhe mbi 100 të plagosur.

Nga ana materiale, SHBA-ja ka humbur një avion të rëndësishëm radar E-3 Sentinel, disa avionë luftarakë, shumë helikopterë, si edhe pajisje mbikëqyrjeje dhe sisteme kundërraketore. Për një superfuqi këto humbje janë të kufizuara, por gjithsesi konsiderohen të rëndësishme.

Ndërkohë, Irani po përpiqet të zgjasë linjat amerikane të furnizimit. Avionët cisternë detyrohen të qëndrojnë larg bazave më të ekspozuara, çka rrit kohën dhe konsumin e nevojshëm për furnizimin me karburant të skuadrave ajrore.

Për këtë arsye, amerikanët kanë zhvendosur një numër të konsiderueshëm të këtyre avionëve në Izrael, objektiv që për momentin nuk është goditur nga hakmarrjet iraniane. Pak ditë më parë u rinovua edhe marrëveshja për përdorimin e pistës ajrore në Bezmer, në Bullgari, ku do të vendosen tetë avionë cisternë.

Saktësia e disa sulmeve ka shtyrë ekspertët dhe shërbimet e inteligjencës të analizojnë më me kujdes situatën. Sipas tyre:

Pasdaranët kanë treguar se janë shumë efektivë në përdorimin e raketave me rreze të shkurtër.

Sipas burimeve të cituara nga Reuters, Irani mund të ketë marrë nga Rusia informacione të rëndësishme për të goditur objekte "sekrete" të përdorura nga CIA, përmes mbështetjes satelitore dhe teknologjike.

Rihapja e frontit në Detin e Kuq, me sulmet e Huthëve ndaj cisternave saudite të naftës, rrezikon të konsumojë burime shtesë, të dëmtojë Arabinë Saudite dhe të ketë pasoja për tregtinë globale.

Kjo situatë po rrit kostot e operacionit Epic Fury. Kërkesa e Pentagonit për një buxhet më të madh në Kongres tregon vështirësitë dhe faktin se parashikimet fillestare mbi zhvillimin e krizës kanë rezultuar të pasakta.

Strategjia e konsumimit

Ndërkohë, Shtetet e Bashkuara kanë vazhduar planin për të dobësuar sa më shumë mbrojtjen iraniane. Sulmet fillimisht janë përqendruar përgjatë vijës bregdetare dhe më pas janë zgjeruar në rajone të tjera.

Bombardimet e vazhdueshme nuk kanë arritur ta ndalin aftësinë e Teheranit për t'u kundërpërgjigjur, por me kalimin e kohës po krijojnë dobësi në sistemin iranian.

Sipas disa analistëve, ekziston rreziku që lufta të shndërrohet në një rutinë: një vend nën sulm dhe nën rrethim, me alternim bombardimesh dhe pauzash.

Pyetja kryesore është se për sa kohë Republika Islamike mund ta përballojë këtë situatë.

Nëse kostoja është e rëndë për buxhetin amerikan dhe për opinionin publik në SHBA, ajo është po aq e rëndë edhe për ekonominë iraniane. Popullsia iraniane është tashmë e goditur nga kriza të shumta, ndërsa një pjesë e saj vazhdon të shfaqë pakënaqësi ndaj regjimit.

Kjo opozitë e brendshme shtypet vazhdimisht me represion, ndërsa vazhdojnë të jenë aktive edhe grupe të armatosura si kurdët, baluçët dhe arabët.

Ofensiva e mundshme

Situata mund të përkeqësohet nëse Donald Trump nis një fazë të re të ofensivës, pasi ai ka kërcënuar se do të shkatërrojë ura dhe rrugë sa herë që Irani të sulmojë një cisternë nafte.

Sulmet sporadike mund të shndërrohen në një fushatë të vazhdueshme kundër infrastrukturës, e cila konsiderohet një objektiv i lehtë.

Nuk përjashtohet as mundësia e operacioneve tokësore. Vetë presidenti amerikan e ka përmendur këtë mundësi, ajo është përfolur edhe nga mediat dhe është analizuar nga ekspertë ushtarakë.

Ndërkohë, Komanda Qendrore Amerikane (CENTCOM) ka shtuar praninë ushtarake në rajon.

Një pjesë e bombardimeve po kryhet nga bombarduesit B-1, të vendosur në Britaninë e Madhe, të cilët kishin qëndruar jashtë operacioneve për disa javë.

Në rajon po mbërrijnë gjithashtu avionë të tjerë luftarakë, avionë cisternë (disa prej tyre nga Hawaii), mjete për luftën elektronike, si edhe janë mobilizuar forca shtesë speciale.

Po ashtu, është dërguar personel shtesë mjekësor në një spital ushtarak amerikan në Gjermani.

Megjithatë, mbeten ende shumë pikëpyetje mbi vendimet që do të marrin si Uashingtoni, ashtu edhe Teherani.

Shërbimet amerikane të inteligjencës, përmes burimeve anonime, vlerësojnë se sulmet intensive nuk kanë gjasa ta bëjnë Iranin më të gatshëm për kompromis. Megjithatë, ky është një vlerësim që lidhet me situatën aktuale.

Nga ana tjetër, Teherani po shfrytëzon në maksimum presionin strategjik që i jep kontrolli mbi Ngushticën e Hormuzit dhe fronti i Detit të Kuq.

Në të njëjtën kohë, shtrohet pyetja se për sa kohë Irani do të mund të rezistojë në këto kushte, duke pasur parasysh se edhe kundërshtarët e tij do të përshtaten gradualisht me realitetin e ri./ Corriere della Sera