Sali Berisha nuk e bën për herë të parë që në Shkodër dërgon njerëz nga Tirana për të organizuar partinë, pasi e shkrin nga themelet. E ka bërë pas vitit 1997, kur dërgoi Jemin Gjanën, duke mos lejuar forcimin e pushtetit të Jozefina Topallit.
Por gjithsesi, në aparencë ka mbajtur një përfaqësim të bastionit historic, të paktën nga ana formale. Ndërkaq, me caktimin sit ë dërguar special të Luçiano Boçit, duket se situata është më keq se më parë. Megjithëse ka arsye, siç është katastrofa elektorale e vitit të shkuar.
As njerëz që i kanë qëndruar pranë në ditët më të vështira si Bardh Spahia, apo Jozefina Topalli, nuk po shikohen të përshtatshëm.
![](https://shqiptarja.com/template/img/NO_ALFA_Kuadrate shqiptarja.png)
Spahia pranoi që të kandidojë të qëndrojë kryebashkiak vetëm në një vit, kurse Topalli, e larguar nga PD u rikthye në foltoren e Berishës në 2021, duke marrë në patronazh një zonë të vështirë siç është Kurbini.
Që në zgjedhjet e 14 majit Berisha e humbi. Ndërkaq, edhe njerëz me lidhje të mirë në territor si ish-deputeti Zef Hila, po mbahet larg, edhe pse ai dogji mandatin për të kandiduar për kryetar të bashkisë Vau i Dejës një vit më parë.
Madje familjarë të Berishës, kanë zhvilluar kontakte me disa anëtarë të këshillit bashkiakë si dhe pedagogë, duke i yshtur që të mendojnë se mund të kandidohen në listën e sigurtë në zgjedhjet e vitit të ardhshëm.
Duket qartë se është një operacion për të testuar opinionin e për të ngjallur sadopak një entuziazëm pas shuarjes totale si pasojë e humbjes së vitit të shkuar.
Megjithatë, problemi apo inati i Sali Berishës me Shkodrën nuk është aq shumë humbja, pasi atë ai e kishte parashikuar prej kohësh. Por ajo që cilësohet e rëndë për Berishën, është mungesa e gatishmërisë së grupeve të militantëve radikalë të PD-së në Shkodër për mitingjet e protestat e thirrura nga ai.
Madje ky bojkot nisi që në vitin 2021, kur foltorja e Shkodrës nuk arriti të organizojë një protestë, pasi nuk doli askush. Në vitet e shkuara Berisha e konsideronte degën e Shkodrës si “municion” për revolta, madje deklaroi se me vetëm demokratët e Bushatit rrëzonte qeverinë.
E mjaft prej këtyre militantëve kanë shërbyer jo vetëm për protesta të trazuara, por edhe luftë të vërtetë, siç ndodhi në 1997, kur disa militant të PD-së nga fshatraet e mbiShkodrës hapën zjarr kundër eskortës së Fatos Nanos pranë Kuçovës.
Apo kur ndaluan Bashkim Finon e Fatos Nanon që të zhvillojë takime në Shkodrën, duke i prerë rrugën me armë në Bushat. Apo kur dogjën komisariatin e policisë në shkurtin e 1998, morën peng Prefektin e Shkodrës, Gëzim Podgorica, si dhe bllokuan urën e Bahçallëkut me njerëz të armatosur.
Ndërkaq, ajo që nuk duket se gëlltitet lehtë nga Berisha është dalja herë pas hershme e militantëve radikalë me Edi Ramën në vizitat e shpeshta të tij në Shkodër.
Sinjal që tregon qartë se i kanë ikur edhe të fortët, të cilët i ka shpërblyer edhe duke i vënë njerëz e familjarë në grupin parlamentar apo këshillin bashkiak.
Ndaj duket po përdor strategjinë e shkrirjes, duke nxitur jë sherr të brendshëm dhe ambicje, që të ndezin sadopak interesin për një riaktivizim të “shpirtit rebel”. i cili vitet e fundit braktisi thuajse totalisht Berishën, pasi kjo pjesë sipas të gjitha gjasave është më pragmatiste sesa duket. Dhe kanë parë mungesën e potencialit për të fituar./ Tema
![](https://shqiptarja.com/template/img/antipiracynote.jpg)
![](https://www.shqiptarja.com/template/img/sh_logo1.png)