Ne nuk e zgjedhim kohen ne te cilen do te lindim e jetojme, por ne mund te zgjedhim te jemi nje histori e bukur per tu rrefyer... Sepse ne fund, secili prej nesh eshte nje histori. Dikur fëmijëria ishte një dimension tjetër,sepse kohët dhe mënyra sesi jetohet e bëjnë një fazë të jetës të ketë ngjyrat e saj. Vitet 80-90’ kthehen në kujtesë me shije krejt tjetër nga çfarë jetojnë fëmijët sot. Rruga për të ndërtuar kujtime dhe ndikime nsite që në kopësht,aty ku edukatorja shihej si idhull dhe linte ndikimin e saj për gjithë jetën. Për të na treguar eksperiencën e tyre tashmë disa vjeçare në arsim dy edukatore të vjetra në profesion Majlinda Xhelili dhe Dëshira Hoxha,ndanë me ne në “Esencë” vitet e tyre të punës mes dy kohëve. Ata kanë punuar edhe me brezin e 90’es dhe po rrisin gjithashtu brezin e sotëm të fëmijëve. Shumë gjëra sipas tyre e kanë ndryshuar mënyrën sesi të vegjëlit rriten dhe edukohen. Kujtesa e kohës i shpie edukatoret tek fakti që dikur kishte mungesa edhe materialesh edhe ushqimesh. Ato kujtojnë vite të vështira ku mungonin shumë gjëra, por jo dashuria. Të dyja edukatoret theksojnë faktin që fëmijët e të gjithë brezave kanë nëvojë për përkujdesje dhe dashuri. Ndërsa flasin për sfidat në punën e tyre ato thonë se këtë punë e duan dhe mardhënia me fëmijët është diçka të cilën nuk e zëvëndësojnë dot me asnjë profesion tjetër. Të rrisësh dy breza në kohë të ndryshmë nuk është e lehtë,shumë gjëra ndryshojnë rrugës,përfshirë edhe faktin që teknologjia sot e ka ndikuar shumë mënyrën tonë të komunikimit. Megjithatë dy edukatoret na dëshmuan se dashuria dhe kujdesi e ndikojnë mardhënien njerëzore njësoj pavarësisht ndryshimeve dhe brezave që nuk ngjanë më njëri-tjetrin.