Marco Rubio do të ketë shumë çështje për të shpjeguar, aq sa nuk do ta ketë të lehtë të vendosë nga t’ia nisë. Fillimisht pritet të ndalet te Selia e Shenjtë (Vatikani), për të kaluar më pas te qeveria italiane. Të enjten dhe të premten e ardhshme ai do të jetë në Romë për një seri takimesh mes Selisë së Shenjtë dhe ekzekutivit italian, me një objektiv të qartë: “shkrirjen” e marrëdhënieve dypalëshe. Një mision i mundur, por jo i vështirë.

Kjo është vizita e tretë e Rubios në Itali, pas asaj të majit të kaluar në Villa Madama dhe pjesëmarrjes në ceremoninë hapëse të Lojërave Olimpike Dimërore në shkurt, së bashku me J.D. Vance. Agenda romake e Marco Rubio nuk është mbyllur ende. Deri tani parashikohen tre takime. I pari do të jetë me sekretarin e shtetit të Selisë së Shenjtë, Pietro Parolin.

Donald Trump e ka cilësuar Papa Papa Leone XIV si “të dobët ndaj kriminalitetit” dhe “të tmerrshëm në politikën e jashtme”, madje duke i atribuar vetes edhe meritën për zgjedhjen e Robert Prevost në fronin papnor (“Po të mos isha në Shtëpinë e Bardhë, ai nuk do të ishte Papë”). Deklarata që kanë marrë përgjigjen e vet nga Papa: “Nuk jam politikan, do të vazhdoj të flas kundër luftës.”

Të nesërmen, Marco Rubio do të takohet me ministrin e Jashtëm italian, Antonio Tajani, dhe po atë ditë do të ulet në një drekë pune edhe me ministrin e Mbrojtjes, Guido Crosetto. Nuk përjashtohet, por ende nuk është konfirmuar, një takim kokë më kokë mes sekretarit amerikan dhe kryeministres Giorgia Meloni: “Dua ta takoj”, ka bërë të ditur ai. Mbetet edhe një pikëpyetje tjetër: a do ta presë Papa Leone XIV ?

“Zbarkimi” i Marco Rubios ishte paralajmëruar disa ditë më parë qeverisë italiane përmes një letre nga ambasadori amerikan Tilman J. Fertitta, i cili prej javësh po punon së bashku me homologun në Uashington, Marco Peronaci, për të rindërtuar “urën” mes Italisë dhe SHBA-ve. Kjo urë ishte tronditur rëndë nga sulmet (verbale) të Donald Trump ndaj Giorgia Meloni, e cila vetë është gjithnjë e më e vetëdijshme se sa e rrezikshme është bërë tashmë afërsia me manjatin amerikan. Dikur ishte një arsye krenarie, sot është kthyer në një lloj “kriptoniti”.

E bujshme dhe me pasoja ishte intervista e presidentit Donald Trump për Viviana Mazza të Corriere della Sera, më 14 prill: shtatë minuta sulmesh ndaj kryeministres Giorgia Meloni, mes personales dhe politikës, që bënë xhiron e botës (“Mendoja se kishte guxim, por gabohesha: jam i tronditur, nuk është më i njëjti person, nuk dëshiron të na ndihmojë”).

Fajin e ka edhe qëndrimi i Romës për luftën në Iran, por edhe mbrojtja që Giorgia Meloni i bëri Papa Papa Leone XIV (“Fjalë të papranueshme”). Që nga ai moment, pas javësh tensionesh (si rasti i Sigonellës) dhe qëndrimesh të kujdesshme nga ana e kryeministres, Donald Trump kaloi në sulm të drejtpërdrejtë ndaj qeverisë dhe vetë saj. Intervista dhe deklarata të ashpra vazhduan njëra pas tjetrës — një përshkallëzim i vërtetë. Deri te kërcënimi i dy ditëve më parë për të goditur “të këqijtë” e NATO-s që nuk po e mbështesin në Iran.

Prej andej erdhi edhe paralajmërimi i “mbretit të MAGA-s” për të tërhequr trupat amerikane nga Italia, Spanja dhe Gjermania. Një detaj i rëndësishëm: Italia strehon shtatë baza ushtarake, tepër strategjike, dhe mes 13 mijë e 15 mijë ushtarë amerikanë.

Në këtë kontekst, Marco Rubio shihet si “gjilpëra dhe fija”: do të përpiqet të rikthejë dialogun me Vatikanin dhe të rindërtojë lidhjet mes dy ish-aleatëve, Giorgia dhe Donald.

Dy liderët janë të destinuar të takohen në samitin e G7-ës në Evian të Zvicrës, brenda më pak se një muaji e gjysmë. Kur tensioni u bë publik, Giorgia Meloni nuk hezitoi të thoshte se e “priste” reagimin e Donald Trump, por njëkohësisht nuk i kurseu solidaritetin për atentatin e pësuar gjatë darkës së korrespondentëve dhe vlerësimin për përpjekjet në negociatat mes Libanit dhe Izraelit.

Të enjten dhe të premten në skenë hyn Marco Rubio: nëse kryeministrja do ta takojë — pavarësisht kufijve protokollarë, pasi nuk është homologu i saj — kjo do të ishte një sinjal i qartë. Në Palazzo Chigi, në këtë moment, askush nuk duket i gatshëm të bëjë “akrobaci” për të theksuar afërsinë me kreun e Shtëpisë së Bardhë, i cili, sipas sondazheve, “nuk pëlqehet” nga mbi 80% e opinionit publik.

Megjithatë, marrëdhëniet diplomatike, ushtarake dhe tregtare janë një çështje tjetër — sidomos kur në anën tjetër është Amerika: kjo quhet politikë e vërtetë./CorrieredellaSera