E quanin “Gjuetari”. Nuk ishte thjesht një nofkë: ishte një metodë, një qëndrim, një deklaratë identiteti. Benedetto Santapaola, i njohur nga të gjithë si Nitto, ishte për një kohë të gjatë dominuesi i pakundërshtueshëm i mafies së Katanias. Një njeri i aftë të kalonte stinët më të përgjakshme të Cosa Nostras duke ruajtur një profil njëkohësisht të ashpër dhe të llogaritur, i lidhur me Corleonesi-t e Totò Rinas, por i rrënjosur thellë në strukturën ekonomike dhe sociale të Siçilisë lindore.

Ai vdiq të hënën në burgun Opera të Milanos, ku mbahej nën regjimin 41 bis, në siguri të lartë në moshën 87-vjeçare. Prokuroria e Milanos ka urdhëruar një autopsi. Me vdekjen e tij, mbyllet një nga parabolat më të gjata dhe më simbolike të mafies bashkëkohore siçiliane: I arrestuar në agimin e 18 majit 1993, pas 11 vjetësh në arrati, u dënua me burgim të përjetshëm.

Nofka “Gjuetari” lindi nga pasioni i tij për armët dhe gjuetinë. Por shpejt u bë metaforë për aftësinë e tij për të vëzhguar, ndjekur dhe goditur armiqtë. Por gjuetia për Nitto nuk ishte thjesht një hobi: ishte gjithashtu një hapësirë për ndërlidhje.

Për shembull, është dokumentuar marrëdhënia e tij me biznesmenin Gaetano Graci, një nga të ashtuquajturit “katër kalorësit” e punës në Katania. Në një intervistë të botuar në 1994 në L’Unità, gazetari e pyeti qartë: “Me Graci shkoni bashkë për gjueti?”. Santapaola nuk e mohoi drejt, por përqendroi vëmendjen te “marrëdhëniet e biznesit”. Një shenjë se ky frekuentimishte tashmë temë diskutimi. Jo një detaj folklorik, por një pjesë që tregon për lidhjen mes fuqisë ekonomike dhe fuqisë kriminale në Katania të viteve 1980.

Në vitet 1980, ndërsa Siçilia po shkatërrohej nga lufta e mafies, Santapaola konsolidoi pozicionin e tij si kreu i klanit të Katanias, i lidhur me Salvatore Rinan. Ai nuk është një figurë dytësore. Ai është një nga nyjet strategjike në aleancën që shënon ngritjen e Corleonesi-t.

Mes krimeve që shënuan historinë e tij ishte vrasja e gazetarit Pippo Fava, i vrarë më 5 janar 1984. Fava kishte denoncuar publikisht marrëdhëniet mes mafies, biznesit dhe politikës në Katania. Hetimet identifikuan Santapaolan si nxitës të asaj vrasjeje. Një pikë kthese: provë se klani ndërhynte kur narrativi publik kërcënonte ekuilibrin e sistemit.

Emri i tij shfaqet në shumë hetime për vrasje dhe masakra. Rindërtimet gjyqësore e vendosën në krye të organizatës mafioze në sezonin e masakrave të fillimit të viteve 1990, që kulmoi në sulmin e Capacit më 23 maj 1992, ku u vranë Giovanni Falcone, gruaja e tij Francesca Morvillo dhe truprojat. Roli i tij në atë fazë ka qenë objekt i hetimeve dhe gjyqeve që rindërtuan peshën e tij në strukturën strategjike të Cosa Nostras. Emri i tij lidhet edhe me vrasjen e një tjetër prokurori të famshëm antimafia: Paolo Borsellinos.

Megjithatë, brenda biografisë së tij ka detaje të habitshme. Gjatë arratisë, ai u fsheh në një fermë në fshatin midis Katanias dhe Raguzës. Kur u kap në operacionin “Luna Piena”, kërkoi të hante mëngjes me gruan e tij para se të dilte me pranga. Pas arrestimit, gruaja e tij Carmela Minniti u vra në një pritë që i atribuohet dinamikave të brendshme. Në sallën e gjyqit, Santapaola lexoi një letër faljeje për vrasësin, që më pas u kthyebashkëpunëtor të drejtësisë. Një gjest tronditës brenda një kodi të themeluar mbi hakmarrjen.

Dënime me burgim të përjetshëm, dënime për bashkëpunim me mafien dhe vrasje. Emri Santapaola mbetet i lidhur me kohën kur mafia siciliane përpiqej të rivendoste ekuilibrin e saj përmes dhunës sistematike. Dhe këtu kthehet kuptimi më i thellë i nofkës. “Gjuetari” nuk ishte thjesht njeriu i armëve; ishte njeriu i marrëdhënieve. I festave të gjuetisë që shndërroheshin në vende takimi. I inaugurimeve zyrtare me autoritetet. I aftësisë për të lëvizur brenda borgjezisë pa u dukur si i huaj.

Parabola e tij nuk është vetëm historia e një bosi të mafies të etur për gjak. Është gjithashtu historia e një qyteti dhe e një kohe ku kufijtë mes ligjshmërisë dhe fuqisë sociale u bënë të paqartë.