Ajo që pason vdekjen mbetet një nga misteret më të mëdha dhe më jetëgjata të njerëzimit.

Studiuesit kanë zbuluar shenja të vetëdijes te pacientët që pësojnë vdekje klinike.

Më shumë se 140 pacientë, të cilët rrezikonin të pësonin arrest kardiak, në 13 spitale në Mbretërinë e Bashkuar dhe Spanjë, morën pjesë vullnetarisht në një eksperiment, gjatë të cilit do të luheshin tinguj përmes një altoparlanti gjatë dy minutave të para të kthimit në jetë, në rast se zemra e tyre do të ndalonte.

Pas rikuperimit, pacientët që mbijetuan iu nënshtruan një testi kujtese me dhjetë pyetje, ku përfshiheshin tinguj që ishin luajtur gjatë procesit të kthimit në jetë, si dhe tinguj të tjerë që nuk ishin luajtur.

Grupi që dëgjoi tinguj të natyrës, përfshirë shiun dhe cicërimat e zogjve, si dhe grupi që dëgjoi melodi të krijuara rishtazi, arritën rezultate më të larta se ato që do të priteshin nga hamendësimi. Ndërkohë, një grup i tretë, që dëgjoi të njëjtat melodi, por në kushte të ndryshme eksperimentale, mund të hamendësonte.

Sipas eksperimentit, vetëdija mund të ruhet edhe gjatë gjendjeve të vdekjes klinike të kthyeshme, shkruan ekipi i studiuesve.

Nivelet më të ulëta të nivelit të oksigjenit në tru u shoqëruan gjithashtu me një aftësi më të mirë për të kujtuar, duke ngritur pyetje të tjera mbi mënyrën se si mendja përpunon informacionin gjatë gjendjeve të stresit ekstrem fizik.

Këto rezultate mbështesin idenë se vetëdija mund të vazhdojë edhe pasi zemra ka ndaluar së rrahuri, një mundësi që qëndron në qendër të debatit mbi jetën pas vdekjes.

Për të dy grupet e para, një kompjuter kuantik ndihmoi në përcaktimin nëse secili tingull do të luhej apo do të mbahej i fshehur.

Ai përdori fenomenin e ndërthurjes kuantike, i cili lidh bitët kuantikë të kompjuterit, të quajtur kubitë, në mënyrë që rezultatet e matjeve të tyre të jenë të ndërlidhura. Këto rezultate shërbyen si ndërprerës që kontrollonin riprodhimin e tingujve, duke u mundësuar studiuesve të testonin nëse kjo metodë e përzgjedhjes së tingujve lidhej me një aftësi më të mirë kujtese.

Një grup i tretë dëgjoi meloditë e reja përmes një sistemi që nuk përdorte ndërthurjen kuantike.

Më pas, pacientët që mbijetuan plotësuan një test njohjeje me dhjetë pyetje, i cili përmbante pesë tinguj që ishin luajtur dhe pesë të tjerë që nuk ishin luajtur.

Dy grupet e para arritën mesatarisht rreth gjashtë ose shtatë përgjigje të sakta nga dhjetë, ndërsa grupi i krahasimit shënoi rreth pesë përgjigje të sakta, pikërisht rezultatin që pritej në rastin e hamendësimit.

Studiuesit zbuluan se nivelet më të ulëta të oksigjenit në tru shoqëroheshin gjithashtu me përvoja më intensive pranë vdekjes dhe me një aftësi më të mirë për të njohur tingujt që ishin luajtur gjatë procesit të kthimit në jetë.

Kjo ngre një pyetje intriguese: si e përpunon truri informacionin gjatë një stresi ekstrem fizik, kur pacienti duket pa ndjenja dhe qarkullimi i gjakut në trup është dëmtuar rëndë?

Studimi i referohet kërkimeve të mëparshme, të cilat kanë regjistruar shpërthime të aktivitetit të organizuar në trurin e njerëzve që po vdesin, përfshirë modele të aktivitetit elektrik që lidhen me proceset e vetëdijshme.

Kjo mund të shpjegojë përvojat e raportuara nga disa persona që kanë mbijetuar, përfshirë shikimin e një drite, rikujtimin e skenave nga jeta e tyre ose ndjesinë e një qartësie të pazakontë mendore.

Autorët sugjeruan se një tru nën stres mund të ruajë për një kohë të shkurtër aktivitet të mjaftueshëm për të mundësuar përvoja ose kujtime, edhe kur funksionet e tij normale fillojnë të mos reflektojnë si duhet.

Për pacientët dhe familjarët e tyre, pasoja më e drejtpërdrejtë është se mungesa e reagimeve të dukshme nuk tregon domosdoshmërisht gjithçka rreth asaj që një person mund të jetë duke përjetuar.

Studiuesit rekomandojnë gjithashtu që pacientët që i mbijetojnë vdekjes klinike të pyeten për kujtime të pazakonta dhe t'u ofrohet mbështetje psikologjike në rastet kur këto përvoja u shkaktojnë shqetësim.

Kjo do t'i ndihmonte pacientët të flisnin për diçka që mund të ketë qenë thellësisht domethënëse për ta, por që mund të jetë edhe e vështirë për t'u shpjeguar.