Anije të vogla të armatosura super të shpejta, dronë, mina detare, raketa dhe raketa me rreze të shkurtër janë armët që Irani është gati të përdorë menjëherë për të imponuar kontrollin e tij ushtarak mbi Hormuzin. Në pikën e tij më të ngushtë, rreth 35 kilometra ndajnë brigjet iraniane nga ato të Omanit. Nuk nevojiten armë të sofistikuara; mjafton vendosmëria për të goditur dhe aftësia për të bërë shumë të qarta synimet e veta për të paralizuar cisternat e naftës dhe çdo anije transporti: asnjë kompani sigurimesh apo shoqëri detare nuk është e gatshme të rrezikojë kapitalin e saj.

Teheranit i mjafton edhe vetëm të kërcënojë ose të dëmtojë lehtë një anije për të imponuar diktatin e vet mbi këtë rrugë ujore jetike nga e cila kalon një e pesta e naftës botërore. Edhe anijet patrulluese amerikane, megjithëse me sistemet e tyre mbrojtëse dhe sulmuese shumë të sofistikuara, shmangin afrimin në Hormuz.

Këto orë të fundit, të karakterizuara nga përshkallëzimi i gjendjes së krizës dhe madje nga rreziku i rifillimit të konfliktit të armatosur, me Teheranin që rikthehet të mbyllë Hormuzin si përgjigje ndaj bllokadës së vendosur nga Uashingtoni ndaj trafikut të tij detar, rikthejnë efektet e dëmshme afatgjata të agresionit izraelito-amerikan kundër teokracisë së ajatollahëve. Para sulmit të 28 shkurtit, çështja e Hormuzit nuk ishte në rendin e ditës; vëmendja ishte përqendruar te programi bërthamor dhe sistemi raketor iranian, por sot Teherani, edhe pse i dobësuar ushtarakisht, gjendet më i fortë dhe më i rëndësishëm se më parë në skenën ndërkombëtare, me aftësinë për të shantazhuar ekonominë botërore.

Bllokada e re rikthen në vëmendje kushtet e paraqitura më parë nga iranianët gjatë javëve të nxehta të luftës, para armëpushimit pas bisedimeve në Pakistan. Para së gjithash është çështja e taksave. “Anijet në tranzit duhet të paguajnë një tarifë për sigurinë dhe mbrojtjen e mjedisit”, njoftoi dje Këshilli i Lartë për Sigurinë Kombëtare. Në të kaluarën është folur për tarifa që mund të arrijnë deri në dy milionë dollarë. Ebrahim Azizi, kreu i këtij Këshilli, shtoi se anijet me autorizim të rregullt për tranzit duhet të ndjekin rrugët e përcaktuara tashmë muajin e kaluar.

Irani kërkon që lundrimi të bëhet në ujërat e tij dhe jo në korridorin paralel, më pranë brigjeve të Omanit. Arsyet janë të qarta: Teherani forcon sovranitetin e tij mbi Hormuzin, duke e kthyer atë në një monopol të vetin. “Rregullat e kalimit përcaktohen nga Irani, jo nga njoftime të publikuara në rrjetet sociale”, shton Azizi në polemikë të hapur me mesazhet e Trump në X. Si plotësim, theksohet se nuk mund të kalojnë “njësitë ushtarake të vendeve armiqësore”.

Për këdo që përpiqet të shkelë bllokadën vlen paralajmërimi i bërë dje nga Lideri Suprem, Ajatollah Mojtaba Khamenei: “Marina e guximshme iraniane është gati të shkaktojë humbje të reja të hidhura për armiqtë tanë”. Ndër armët detare më të rrezikshme në dispozicion të Gardës Revolucionare (Pasdaranët) është ajo që në zhargon quhet “flota e mushkonjave”: qindra barka të vogla që mund të arrijnë shpejtësi deri në 100 nyje, pothuajse fluturojnë mbi ujë, të armatosura me mitraloza të rëndë dhe silurë, dhe nëse duhet mund të përdoren edhe si kamikazë.

Amerikanët dhe izraelitët kanë dëmtuar ose fundosur një pjesë të madhe të flotës konvencionale iraniane, por jo barkat e vogla që janë të ankoruara në shpella dhe zgavra përgjatë bregdetit dhe që ende disponojnë të paktën 10 baza mbështetëse. Lufta në Ukrainë tregon efektet shkatërruese të dhjetëra dronëve të koordinuar në sulme ndaj pozicioneve armike. Dronët detarë ukrainas kanë mposhtur flotën ruse të Detit të Zi. Iranianët në Hormuz ende kanë disa karta për të luajtur./Corriere della Sera