Kjo do të jetë Kupa e tretë e Botës radhazi që italianët do ta ndjekin si spektatorë pasivë, Kupa e parë e Botës e organizuar në tre vende të ndryshme dhe gjithashtu e para me 48 kombëtare pjesëmarrëse. Pikërisht pas një jave nis ky spektakël, me Shtetet e Bashkuara të Amerikës si organizatore kryesore dhe me një shpërndarje të entuziazmit popullor. Në Meksikë pasioni pritet të jetë i jashtëzakonshëm, ndërsa në SHBA dhe Kanada sigurisht më i kufizuar. Italia mungon, edhe kontributi i Serie A është relativisht i ulët, me vetëm 65 lojtarë të përfshirë. Edhe ky është një tregues i krizës.

Nga pikëpamja teknike, duhet të presim një fazë të parë me disa ndeshje të pabarabarta (sepse disa kombëtare nuk duken të përgatitura për të konkurruar në nivele kaq të larta) dhe ndoshta një spektakël të madh duke filluar nga faza e 1/8-ve, kur në garë do të mbeten pothuajse të gjitha ekipet më të forta.

Mes këtyre skuadrave të mëdha, favoritja kryesore për triumfin final është pa dyshim Spanja. Kampionia aktuale e Evropës po i tregon botës një tjetër brez të jashtëzakonshëm futbollistësh, të aftë jo vetëm të pasurojnë La Ligën (ku për herë të parë asnjë lojtar i Real Madridit nuk është përfshirë në listën e të grumbulluarve), por edhe kampionate tashmë shumë të forta si Premier League. Trajneri Luis de la Fuente ka krijuar një frymë grupi të jashtëzakonshme dhe në skuadër nuk duken mangësi as taktike, as teknike. Veçanërisht në mesfushë, Spanja ka përzgjedhjen më të pasur në botë.

Pak më poshtë se Spanja renditet “e zakonshmja” Francë, finaliste në dy edicionet e fundit të Kupës së Botës. Edhe Didier Deschamps, ashtu si homologu i tij De la Fuente, ka në dispozicion një numër të pafund zgjedhjesh. Nëse do të formonte një ekip B me lojtarët që është detyruar të lërë jashtë, ai ekip mund të synonte të paktën çerekfinalet. Futbolli francez sapo ka fituar Champions League për të dytin vit radhazi dhe Deschamps e di tashmë se në fund të Botërorit do të largohet, duke ia lënë vendin Zinedine Zidane. Arritja në një finale të tretë dhe ndoshta fitimi i saj do të ishte mënyra më e mirë për të kurorëzuar një cikël të jashtëzakonshëm.

Ka ende disa skuadra evropiane për t’u përmendur, por kur flitet për favoritët e një Kupe Bote, nuk mund të lihen jashtë Argjentina dhe Brazili. Kampionët në fuqi të botës, pavarësisht rënies së nivelit të kampionatit vendas, vazhdojnë të mbështeten në një grup lojtarësh me cilësi të lartë që luajnë në kampionatet më të forta evropiane. Mjafton një fakt për të kuptuar forcën e Argjentinës, Lautaro Martinez, me diferencë lojtari më i mirë i Serie A, duhet të luftojë fort për të siguruar disa minuta lojë. Sigurisht, mbetet për t’u parë se çfarë kontributi do të japë Lionel Messi, i cili është katër vite më i madh krahasuar me Botërorin e kaluar.

Ndërkohë, besimi rreth Brazilit po rritet, një vit pas emërimit të Carlo Ancelottit në krye të kombëtares. Karizma e trajnerit ka zbutur polemikat dhe i ka rikthyer shpresën një populli që prej 24 vitesh pret të ashtuquajturin “Hexa”, pra titullin e gjashtë botëror. Prania e Neymarit mes 26 të grumbulluarve është pikëpyetja më e madhe, sa mund të kontribuojë ai dhe në çfarë forme është realisht? Nga ana tjetër, Brazili ka shumë alternativa në sulm edhe pa yllin e Santosit, ndërsa mbrojtja duket disi më e dobët pas dëmtimit të rëndë të Eder Militao.

Duke u rikthyer në Evropë, nuk mund të përjashtohen nga lista e favoritëve as Anglia dhe Gjermania. Veçanërisht interesante është fakti që Anglia drejtohet nga një trajner gjerman. Thomas Tuchel mund të jetë pikërisht pika më e fortë e anglezëve, falë aftësisë së tij natyrore për turnetë me eliminim direkt. Pothuajse dominues në kupat evropiane (vetëm Arsenali humbi finalen e vet), anglezët janë pasqyrë e kampionatit të tyre, ku ritmi i lojës është dyfish më i lartë. Grupi është i fortë, alternativat të shumta dhe Harry Kane, kur është në formë, është pothuajse i papërmbajtshëm.

Në një nivel të ngjashëm mund të konsiderohet edhe Gjermania e Julian Nagelsmann. Si gjithmonë, ajo disponon një 'rezervuar' të madh kampionësh dhe është detyruar të lërë jashtë disa lojtarë që në shumë kombëtare të tjera do të ishin titullarë. Baza e ekipit përbëhet nga lojtarë të Bayern Munichut, të cilëve u shtohen yje të Premier League si Havertz dhe Wirtz.

Për të plotësuar rrethin e favoritëve mund të përfshihet edhe Portugalia, e cila në fund të fundit i jep Paris Saint Germain mesfushën e saj titullare. Shumë do të varet nga ajo se sa mund të japë realisht Cristiano Ronaldo për këtë skuadër dhe deri në ç’masë ai mund të ndikojë në punën e trajnerit Roberto Martinez.

Në përgjithësi, emri i kampionit të ardhshëm të botës pritet të dalë nga grupi i këtyre shtatë kombëtareve. Si surprizë e mundshme afrikane mund të konsiderohet Maroku, duke parë paraqitjen e shkëlqyer në Botërorin 2022. Nga Amerika e Jugut mund të shkëlqejë Kolumbia, e cila ka gjithmonë shumë talente. Mes skuadrave evropiane, vëmendje e veçantë duhet t’i kushtohet Norvegjisë, që dominoi grupin ku eliminoi Italinë, si dhe Holandës dhe Belgjikës, të cilat mund të nxjerrin “asin nën mëngë” pikërisht tani që konsiderohen më pak të forta se zakonisht.

Megjithatë, Kupa e Botës ka qenë gjithmonë skena ideale për të përmbysur çdo parashikim. Botërori 2026 do të zhvillohet nga 11 qershori deri më 19 korrik.