Sipas Selvaggia Lucarellit, Sigfrido Ranucci ka përzier jetën private me atë profesionale në marrëdhëniet me gratë, si me praktikantet ashtu edhe me burimet e reportazheve të tij. Ajo ndalet gjithashtu te prirja e tij për ta paraqitur veten si shënjestër të sulmeve për shkak të investigimeve, edhe para se të provohet një lidhje e tillë, te lidhja e pandashme e markës “Report” me figurën e tij, si dhe te miqësia me Lavitolën. Këto janë temat kryesore të artikullit të gjatë që ajo i kushton çështjes Ranucci-Lavitola në newsletter-in “Vale Tutto”.

Gazetarja e nis rrëfimin nga një episod i veçantë për të shpjeguar pse vendosi të flasë për këtë çështje. Bëhet fjalë për prezantimin e programacionit të Rai-t në verën e vitit 2025. Ranucci zgjodhi të mos merrte pjesë, në shenjë proteste ndaj Rai-t, pasi pretendonte se transmetuesi publik po dobësonte emisionin “Report”. Kur iu kërkua të komentonte mungesën e drejtuesit të emisionit, Lucarelli zgjodhi të mos përgjigjej. Arsyen e shpjegon në newsletter-in e saj: “Për Ranuccin kam pasur gjithmonë shumë rezerva, si në planin njerëzor, ashtu edhe në atë profesional.”

Lucarelli sjell më pas disa episode ku protagonist është Ranucci, duke kujtuar edhe gabimet e emisionit “Report” dhe qëndrimin e drejtuesit të tij. Sipas saj, ai është përpjekur vazhdimisht të mbrohet nga akuzat dhe kritikat, duke pretenduar se sulmohej sepse ishte “i rrezikshëm”, në një spirale që ajo e përshkruan si “megalomani”, e cila, sipas saj, çoi deri te miqësia me Lavitolën dhe te çështja që po hetohet aktualisht.

“Nëse vë në diskutim një reportazh të ‘Report’, rrezikon të paraqitesh jo thjesht si dikush që kritikon metodën apo përmbajtjen e tij, por si pjesë e atij sistemi presionesh nga i cili ‘Report’ duhet mbrojtur. Me pak fjalë, si armik i tij. Dhe sigurisht, i djathtë”, shkruan Lucarelli.

Më pas, Lucarelli ndalet te raporti i Ranuccit me gratë. Ajo shkruan se një mikeshë e saj, identitetin e së cilës nuk e zbulon, i ka treguar për një lidhje që kishte pasur me drejtuesin e “Report”. Sipas saj, marrëdhënia mori fund për shkak të mënyrës se si Ranucci, sipas rrëfimit të gruas, përziente jetën profesionale me atë personale.

Lucarelli thotë se, edhe pas përfundimit të lidhjes, të dy mbetën në marrëdhënie të mira dhe se gruaja i kishte treguar gjithashtu se disa bashkëpunëtore ishin larguar nga redaksia dhe më pas ishin rikthyer. Gazetarja nuk jep detaje për arsyet. “Më tregoi edhe shumë gjëra të tjera, të cilat po i mbaj për vete (jam më e sjellshme sesa ai ishte me gruan e Sangiulianos). Në fund vendosa të mos shkruaja asgjë, sepse gjithçka më dukej shumë e shëmtuar, por nuk më takonte mua të flisja në atë moment për mënyrën e çuditshme se si Ranucci e menaxhonte punën”, shkruan ajo.

Në vitin 2021 shpërtheu një rast i dyshuar “Me Too” ndaj Ranuccit, pas qarkullimit të një dosjeje anonime ku flitej për ngacmime, mobing dhe marrëdhënie seksuale me kolege. Megjithatë, sipas Lucarellit, këto pretendime nuk u konfirmuan nga auditimi i brendshëm i Rai-t. Ranucci i mohoi akuzat, duke thënë se bëhej fjalë për një përpjekje për të goditur “Report”.

Sipas Lucarellit, fakti që jo gjithçka ishte e pavërtetë do të mbështetej edhe nga libri autobiografik i vetë Ranuccit, ku ai pranon se ka pasur marrëdhënie sentimentale të ndërthurura me jetën profesionale. Ajo shkruan se në libër Ranucci flet për marrëdhënie seksuale me praktikante dhe me burime të disa prej reportazheve të tij.

Lucarelli ngre pyetjen pse ai zgjodhi t’i bëjë publike episode të tilla, që mund të ngjallnin kritika nga pikëpamja etike. Sipas saj, kjo mund të lidhet me një prirje për vetëmitizim, ose të ketë qenë një mënyrë për të paraprirë dhe zbutur akuza të tjera të mundshme të tipit “Me Too”, duke i pranuar vetë këto marrëdhënie. Një mundësi e tretë, shkruan ajo, është që gjithçka të jetë trilluar, por kjo do të binte ndesh me deklaratat e mëparshme të Ranuccit për karakterin autobiografik të librit të tij.

“Është vetë ai”, shkruan Lucarelli, “që e prezanton librin si ‘rrëfimin e Ranuccit të fshehtë, pa kursime dhe pa justifikime’, si ‘një Ranucci intim, i treguar me të njëjtin rigor si gazetari investigativ’, dhe si ‘një borxh ndaj publikut tim’.”

Megjithatë, sipas saj, pasi media të djathta publikuan artikuj për episodet më të diskutueshme të përfshira në libër – nga marrëdhënia seksuale me një praktikante të “Report” deri te lidhjet me disa burime të investigimeve të tij – Ranucci deklaroi se libri përmban edhe “pjesë të romancuara” dhe se mënyra si ishte paraqitur në media ishte çorientuese, pasi ishin përzgjedhur vetëm faqet me përmbajtje rozë. “Po si?”, pyet Lucarelli. “A nuk ishte një rrëfim autobiografik dhe i shkruar me rigorozitet?”

Lucarelli shton se këtij kuadri i bashkohet edhe një tjetër element, që sipas saj do të konfirmonte atë që e quan “modus operandi” të Ranuccit. Një nga emrat e përmendur këto ditë është ai i Laura Cianfonit. Sipas Lucarellit, “ajo vjen nga ambienti i CISL-it dhe pikërisht prej këtu lind dyshimi se mund të ketë pasur një rol si burim informacioni në investigimin e ‘Report’ për CISL-in në vitin 2020 (‘Gli insindacabili’). Për më tepër, ekzistojnë disa foto të publikuara nga Dagospia në shtator 2020, ku ajo shfaqet pranë Ranuccit në ceremoninë e Çmimit Colalucci në Romë. Reportazhi i ‘Report’ për CISL-in u transmetua në dhjetor 2020. Ata njiheshin që nga viti 2019. Disa aludojnë se Cianfoni është ‘Lavinia’ e librit të Ranuccit dhe, në fakt, ka disa elemente që mund ta mbështesin këtë hipotezë, por kush e di”.

Sipas Lucarellit, kjo marrëdhënie do të përputhej me modelin që, sipas saj, vetë Ranucci përshkruan në librin e tij.

Më pas, Lucarelli kujton se gjatë viteve kur Ranucci drejtoi “Report”, emisioni ka realizuar edhe investigime me vlerë dhe disa punë të rëndësishme. Megjithatë, ajo sjell në vëmendje edhe disa raste dhe reportazhe që kanë ngjallur debat, ku disa prej tyre më pas rezultuan të pavërteta.

Ajo përmend reportazhin mbi dëmet e pretenduara nga vaksina kundër HPV-së, deklaratat e Ranuccit për Nordion dhe vizitën e pretenduar në fermën e Ciprianit dhe Minettit, e cila më vonë rezultoi e pavërtetë dhe u përgënjeshtrua nga vetë drejtuesi i “Report”. Po ashtu, ndalet edhe te rasti i Maria Rosaria Boccias, kur emisioni transmetoi audion e bisedës telefonike mes Gennaro Sangiulianos dhe bashkëshortes së tij.

Sipas Lucarellit, qëllimi i saj është t’u kujtojë lexuesve se “Report nuk është Bibla dhe Ranucci nuk është Zoti”, duke argumentuar se ky ndërtim i “mitit” rreth figurës së tij ka ushqyer imazhin publik të Ranuccit deri te episodi i fundit me çështjen Lavitola.

Në fund të artikullit, para se të njoftojë se do të publikojë një “pjesë të dytë” për Ranuccin, Lucarelli ndalet te dy episode të tjera. I pari lidhet me një recension të librit “La scelta”, i publikuar me një emër të rremë dhe i fshirë më pas, pasi u zbulua se ishte postuar nga llogaria e Ranuccit në Amazon. Në recension vlerësoheshin si libri, ashtu edhe puna e Ranuccit dhe e “Report”. Episodi i dytë daton në vitin 2019, kur Ranucci deklaroi se kishte qenë viktimë e një sulmi ndaj llogarisë së tij bankare, që sipas tij ishte pasojë e drejtpërdrejtë e punës së tij investigative në “Report”.

Lucarelli shkruan se pikërisht në atë moment nisi të shihte me dyshim mënyrën se si Ranucci komunikonte dhe e paraqiste veten si viktimë dhe shënjestër për shkak të punës së tij. Sipas saj, ky qëndrim, i cili është forcuar me kalimin e viteve, shpjegon edhe përfundimin e kësaj historie dhe miqësinë e tij me Lavitolën. “Një përzierje viktimizimi, narcizizmi dhe një afërsie të rrezikshme me dikë që ushqente prirjet e tij egoiste, pra me mikun e tij të dënuar disa herë”, shkruan Lucarelli.

“Ranucci”, vijon gazetarja, “duket se po strehohet gjithnjë e më shumë pas forcës simbolike të biografisë së tij. Fëmijët, nëna, viktimat e mafias, sakrifica personale. Të gjitha janë të vërteta dhe të respektueshme. Por asnjëra prej tyre nuk i përgjigjet pyetjes thelbësore: si i menaxhoi, si gazetar, marrëdhënie kaq të afërta me njerëz si Lavitola dhe Tavares? Pse lejoi që fantazitë politike të Lavitolës të ushqeheshin rreth tij dhe pse ndërvepronte me të? Pse pikërisht ai, që përmend shpesh fëmijët, i ekspozoi ata ndaj shoqërive kaq të rrezikshme? Kam përshtypjen se Ranucci është mësuar të bëjë pyetje, por jo t’u përgjigjet atyre në mënyrë të plotë. Ose i përgjigjet në mënyrë të paqartë.”/CorrieredellaSera