Të ishte njësoj si të tjerët. Kjo ishte dëshira e saj më e madhe, kur ishte fëmijë. Tashmë që është 22 vjeçe, ajo jo vetëm që nuk e vë re ndryshimin me bashkëmoshatarët e saj, por madje, jo pa 'mburrje', thotë se pikërisht "të qënit" ndryshe e ka ndihmuar të shkëlqejë që nga klasa e parë, diplomimi i saj dhe tashmë në studimet master. Kjo është Eranda Alushi, studente e vitit të parë të masterit për Psikologji Klinike te Shkencat Sociale, e cila që në vogëli vuan nga një kufizim i të shikuarit. Ajo ka zgjedhur të flakë tej çdo pengesë që i vinte nga kjo paaftësi e të shikuarit dhe të luftojë me këmbëngulje për të arritur atë që do. Dhe për të beteja sapo ka filluar.

Erën e takojmë në ambientet e fakultetit të Shkencave Sociale ku aktualisht ndjek studimet për masterin. Në një farë mënyrë ka vendosur të sfidojë fatin. Nuk mban syze, ndonëse thotë se shikon turbullt dhe nuk arrin të përqendrohet në një pikë, për shkak të sëmundjes që i ka prekur të parit. "I mbaj vetëm kur lexoj, apo shikoj televizor", - na thotë ajo. Era vuan nga një sëmundje e rrallë e lindur, që i ka dëmtuar rëndë shikimin, dhe që nuk ka shërim.

Në një intervistë për "Shqiptarja.com" ajo na rrëfen se e ka hedhur pas kohën e klasës së parë apo të adoleshencës kur e paragjykonin dhe ajo strukej brenda vetvetes. Tashmë është një shoqe që duan ta kenë të gjithë, pasi është studente e shkëlqyer. Me keqardhje ajo na thotë se ndërsa individët që vuajnë nga çdo lloj paaftësie fizike luftojnë çdo ditë për të qenë të barabartë në shoqëri, vetë shteti, u ka hequr atyre të drejtat më minimale, duke u shkurtuar deri dhe lekët e urbanit, ndërkohë që shteti duhej të ishte garanti për integrimin e tyre.

Shkrimin e plotë e gjeni në gazetën Shqiptarja. com, 15 janar 2013

(ad.ti/shqiptarja.com)