Të dyshuarve u lejohet të thonë gënjeshtra dhe nga krahasimi i dëshmive në aktet e hetimit për tragjedinë e Crans-Montanas duket se Jacques dhe Jessica Moretti e kanë shfrytëzuar këtë mundësi, shkruan Corriere della Sera. Duke nisur nga fjalët për 24-vjeçaren Cyane Panine, vajzën me kaskë mbi të cilën çifti në thelb shkarkon përgjegjësinë për zjarrin. Gruaja në procesverbal, përmbyll shkurtimisht arsyen pse kamarierja ishte mbi shpatullat e një kolegu, me shampanjë dhe fishekzjarrë: “E bëri me iniciativën e saj.”

Prindërit e Cyane

Fatmirësisht, për zonjën dhe zotin Moretti, Cyane “ishte si vajza e tyre.” Edhe kjo një përrallë, e përgënjeshtruar dje nga prindërit e vajzës, Jérôme dhe Astrid, me një deklaratë të firmosur nga avokatja Sophie Haenni: “Mes tyre kishte vetëm marrëdhënie profesionale, ekzistojnë mesazhet, dhe Cyane ndihej e shfrytëzuar: kishte folur me sindikatat dhe i ishte drejtuar gjykatës së punës në Sion për të mbrojtur të drejtat e saj.” Para hetuesve, Jacques Moretti kishte drejtuar gishtin pikërisht nga ajo: “Normalisht nuk shkohet në ato vende mbi shpatullat e dikujt, do të ishte tepër e rrezikshme.” Ndoshta e rrezikshme ishte çatia që merrte flakë lehtësisht dhe mungesa e çdo mase kundër zjarrit.

Camille

E reja, me origjinë nga Sète, u akuzua nga Jessica: “Nuk ishte hera e parë që hipte mbi shpatullat e dikujt tjetër, por nuk ishte diçka që e bënte sistematikisht: e bëri me iniciativën e saj.” Madje: “E dallova sepse isha pas saj, edhe unë me shishe në duar.” Një tjetër shkarkim përgjegjësie: “Për shishet", u thotë ende pronarja hetuesve, "atë mbrëmje ekipi donte të krijonte atmosferë, prandaj edhe vunë kaskat. I mori vrulli. Nuk i kam ndaluar kurrë ta bënin, por nuk i kam detyruar kurrë.”

Një version i rrëzuar nga rrëfimi i Camille C., shoqe e Cyane-s dhe, nga ana e saj, ish-kamariere në lokal: “Pronari i Cyane erdhi i panikosur", shpjegon ajo duke i thënë Cyane se kishte 16 shishe shampanje për t’u çuar në tavolina dhe se ishte në mungesë personeli. "Më kërkoi edhe mua ta ndihmoja: e njoh sepse kam punuar aty kur mbërrita në Crans-Montana, 5 vjet më parë.” Një tjetër përgënjeshtrim lidhur me shfaqjen (e supozuar) të improvizuar: “Cyane kishte një kaskë motoçiklete, është pjesë e spektaklit: Jessica i kishte thënë ta vendoste. Unë u detyrova të vendosja një maskë të bardhë, me kërkesë të Jessicas.”

Dera e mbyllur

Nga rrëfimi i Camille del edhe arsyeja e mbylljes së dyerve: “Shefi i kishte bllokuar: njerëzit thoshin se e kishte bërë me qëllim, për të penguar klientët të hynin dhe të dilnin. Mbrëmja ishte me pagesë.” Edhe diçka tjetër nuk përputhet,në versionin e shefit, i cili do ta kishte ndihmuar Cyane deri në fund. Camille jep një version tjetër, pa e përmendur kurrë pronarin, të cilin megjithatë e njihte: “Pashë shumë njerëz rreth Cyane-s, përpiqeshin ta shpëtonin. Një mjek i bëri masazh kardiak, pa u ndalur, për gati një orë.”

Djemtë italianë

Në dosje është edhe nata tragjike e djemve italianë, e rindërtuar nga fjalët e Edoardo S., 15-vjeçarit nga Como, i marrë në pyetje nga policia e kantonit që pasditen e 1 janarit: “Kemi mbërritur rreth orës 22:30 dhe, nga gjashtë, në fund u gjetëm 20–25 persona: të shpërndarë në të gjithë lokalin.” Zjarri ndezi kaosin: “Isha rreth dy metra nga pika ku filloi.” Hetuesit, ende të zënë me identifikimin e të plagosurve dhe të zhdukurve, e pyetën kush ishte me të dhe i riu, me kthjelltësi, shënoi emra dhe mbiemra, duke shtuar çfarë dinte për ta: fatkeqësisht, pranë shumë emrave shkruhet “asnjë informacion.” Pa e ditur, është tashmë lista e viktimave. Me stilolaps, bëri edhe “një skicë të lokalit dhe vendit ku ndodhej ai.”

Ishte “ora 1:27” kur pa flakët: "Kam bërë dy video me telefon, thotë, dhe në të dytin shihet zjarri që përhapet në tavan: pas kësaj, e kuptova se ishte diçka serioze dhe mora shokun tim Niçolò M. për të dalë. Ishim të parët që lamë lokalin, duke ecur shpejt. Duke dalë pashë se kishte njerëz që filmonin, të tjerë që shkonin të merrnin rrobat për të dalë. Zjarri u përhap shumë, shumë shpejt në tavan.” Kishte nisur ferri. Në fund të procesverbalit, kur agjenti e pyet nëse dëshiron të bëjë kallëzim, Camille kërkon drejtësi, si të gjithë: “Sigurisht. Cyane ishte shoqja ime, prej kur nuk mbahet mend, jam e shkatërruar.”