“Ju lutem, rruhuni”. Kur Vladimir Putinit i rikthehet sarkazma në deklaratat e tij, kjo është shenjë se presidenti rus ndihet më i sigurt se kurrë.

Zgjedhjet politike të javës së ardhshme në Rusi duken për të si një detaj. Në fakt, muajt e fundit Putin nuk ka bërë fushatë, por ka udhëtuar jashtë vendit më shumë se në çdo periudhë tjetër që prej nisjes së luftës në Ukrainë. Për tre vjet ai pothuajse nuk ishte larguar nga Kremlini, përveç disa vizitave në Bjellorusi.

Fillimisht shkoi në Lindjen e Largët ruse, vetëm vizita e dytë e tij atje në 26 vjet pushtet, ku bëri edhe një ndalesë të papritur në një nga ishujt Kurile, për të cilët Rusia dhe Japonia kanë një mosmarrëveshje territoriale. Më pas udhëtoi në Kirgistan dhe tani ndodhet në Indi për samitin e BRICS, grupi ku bëjnë pjesë disa prej ekonomive të mëdha në zhvillim, përfshirë Rusinë, Kinën dhe Indinë.

Në nëntor pritet të udhëtojë në Kinë, ku flitet madje për mundësinë e një takimi trepalësh me Kinën dhe Shtetet e Bashkuara. Më pas mund të vijë edhe një udhëtim në samitin e G20 në Miami, për të cilin Putin ka marrë një ftesë zyrtare nga administrata amerikane. Nëse do ta pranonte, kjo do të përbënte për të një rikthim të bujshëm në skenën perëndimore.

Ndërsa pret të vlerësojë me qetësi atë që e konsideron një tjetër mundësi të ofruar nga Donald Trump, Putin i drejtohet me sarkazëm Evropës, kundërshtarit të tij kryesor: “Pozhaluite britsya”, një shprehje e vjetër ruse që fjalë për fjalë do të thotë “ju lutem, rruhuni”.

Shprehja mendohet se daton nga koha e Pjetrit të Madh, i cili urdhëroi fisnikët rusë të prisnin mjekrat sipas modës evropiane. Në gjuhën e sotme, kuptimi është afërsisht: “ulni hundën” ose “mos u tregoni kaq të sigurt”.

Putin e shoqëroi këtë thumbim me një paralajmërim të qartë për Evropën: çmimi i gazit mund të rritet me shpejtësi deri në 1.500 dollarë për një mijë metër kub. Ai kujtoi më pas “kohët e bukura”, kur Rusia i furnizonte vendet evropiane me gaz për vetëm 180-200 dollarë.

“Shumë shpejt do t’ju marrë malli për ato kohë”, ishte paralajmërimi i tij.

Putin duket se mendon se, herët apo vonë, era politike në Evropë do të ndryshojë. Sipas tij, këtë e tregojnë si rezultatet zgjedhore në Saksoni të Gjermanisë, ashtu edhe sondazhet për zgjedhjet e ardhshme presidenciale në Francë.

Kjo bindje, e përhapur në nivele të ndryshme të pushtetit dhe mediave në Rusi, është pikënisja e strategjisë së Kremlinit: të vazhdojë luftën gjatë dimrit, ndërsa në të njëjtën kohë të tregojë një gatishmëri në dukje për negociata.

Në maj, Yuri Ushakov, një prej këshilltarëve kryesorë dhe më me përvojë të Putinit, kishte deklaruar se një raund i ri negociatash nuk do të kishte kuptim pa tërheqjen e trupave ukrainase nga Donbasi, rajoni lindor i Ukrainës që Rusia kërkon ta marrë nën kontroll.

Por të premten e kaluar, zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov, përdori një ton tjetër.

“Sa u përket vetë bisedimeve, nuk po vendosim asnjë kusht”, deklaroi ai.

Peskov po i referohej mundësisë së një samiti trepalësh nën ndërmjetësimin e Shteteve të Bashkuara, një ide që Kremlini nuk e sheh me sy të keq.

Arsyeja është e thjeshtë. Ashtu siç ndodhi në Alaskë në gusht të vitit të kaluar, pavarësisht rezultatit që mund të kishte një diskutim mbi fatin e luftës, vetëm zhvillimi i një takimi të tillë do të përbënte për Putinin një tjetër çarje të izolimit ndërkombëtar që i është imponuar Rusisë nga i ashtuquajturi “Perëndim kolektiv”, i cili, sipas këndvështrimit të Moskës, po kufizohet gjithnjë e më shumë vetëm te Evropa.

Putin është i bindur se ndodhet në një pozitë më të mirë se kundërshtarët e tij.

Lufta po ecën me pak rezultate konkrete në vijën e frontit, por Rusia po tregohet gjithnjë e më efektive në goditjet ndaj infrastrukturës së Ukrainës.

“Dimri do të jetë më i ftohtë në Kiev sesa në Moskë”, deklaronte me kënaqësi propagandisti rus Vladimir Solovyev.

Krahas deklaratave të ashpra të ministrit të Jashtëm Sergey Lavrov, Rusia po dërgon megjithatë edhe sinjale pajtuese.

Lavrov hodhi poshtë mundësinë e një takimi mes Putinit dhe presidentit ukrainas Volodymyr Zelensky gjatë samitit të G20, duke deklaruar prerë: “Ne e ftuam të parët në Moskë. Nëse dëshiron, le të vijë fillimisht këtu”.

Por përmes kanaleve diplomatike, dhe jo vetëm, Moska po tregon njëkohësisht njëfarë gatishmërie për dialog. Dhe këtë nuk po e bën sepse ka vetë nevojë urgjente për negociata, por sepse këtë e kërkon Shtëpia e Bardhë.

Negociatorët amerikanë po përpiqen, deri tani pa sukses, t’i bindin palët se është më e leverdishme ta ndalin luftën sesa ta vazhdojnë atë, sepse Uashingtoni ka nevojë për rezultate konkrete dhe të shpejta.

Moska, përkundrazi, nuk ka asnjë ngut.

Zgjedhjet e vjeshtës janë një formalitet për Moskën, por jo për Uashingtonin. Dhe e gjithë kjo po e shtyn situatën drejt një përshkallëzimi të ri kundër Ukrainës.

Duke shtuar presionin përmes “luftës ajrore” dhe sulmeve sistematike ndaj ekonomisë ukrainase, Kremlini mendon se mund të arrijë edhe objektivat e tij politikë, duke përfituar nga vështirësitë e Donald Trump.

Mes kërkesave ruse janë garancitë e sigurisë që lidhen me NATO-n dhe një reduktim i pjesshëm i arsenalit ushtarak të Kievit.

“Nuk ka shpresa që konflikti në Ukrainë të përfundojë gjatë muajve të ardhshëm”, shkruan revista “Rassegna Militare”, e konsideruar zakonisht e mirëinformuar.

Sipas saj, maksimumi që ndërmjetësuesit amerikanë mund të arrijnë deri në nëntor është një armëpushim i kufizuar në ajër, ndoshta një marrëveshje për energjinë dhe drithërat.

Një lëshim i vogël për një mik që ka nevojë për një rezultat, si presidenti amerikan, por asgjë më shumë.

Megjithatë, çdo gjë ka një çmim. Dhe për të shpjeguar afrimin e ri me Shtetet e Bashkuara, në qarqet e Moskës është rikthyer në përdorim një fjalë nga epoka sovjetike: “visiak”.

Termi përdoret për çështje të paqarta, punë të pambyllura ose dosje që kanë mbetur pezull.

Putinit i duhen para dhe këtë herë edhe ai duhet të përballet me kohën, duke pasur parasysh gjendjen e brishtë të ekonomisë ruse.

Dhe ata që mund t’ia sigurojnë atë që i nevojitet nuk janë partnerët e tij në BRICS, por miku i tij Donald Trump./Vladimir Putin si sente più sicuro che mai. Le elezioni politiche della prossima settimana sono un dettaglio, come noi. Infatti, negli ultimi mesi il presidente russo non ha fatto campagna, ma ha viaggiato come mai prima, dopo tre anni di guerra senza uscire dal Cremlino, se non per qualche visita nella dependance bielorussa. Prima la visita nell’Estremo Oriente, la seconda dei suoi ventisei anni al potere, con una tappa a sorpresa in una delle isole Curili contese con il Giappone, poi in Kirghizistan, e ora al vertice dei Brics in India. A novembre seguirà la trasferta in Cina, dove si ipotizza perfino un trilaterale con i padroni di casa e gli Usa, cui potrebbe seguire anche un viaggio al G20 di Miami per il quale ha ricevuto un invito formale dall’amministrazione americana, che se accolto significherebbe per lui un clamoroso ritorno sulla scena occidentale. Ma nell’attesa di valutare con calma l’ennesimo assist che gli fornisce Donald Trump, Pozhaluite britsya, dice in russo antico rivolto all’Europa, suo principale nemico. L’espressione risale probabilmente ai tempi di Pietro il Grande, che ordinò ai boiardi di tagliarsi le barbe alla moda europea. Nel gergo comune, equivale al nostro «abbassate la cresta», al quale è seguita una allusione evidente ad un rapido e forte aumento dei prezzi del gas fino a 1.500 dollari per mille metri cubi, seguito dall’evocazione dei «bei tempi», quando la Russia ci forniva il metano a 180-200 dollari. «Ben presto li rimpiangerete». Più prima che poi, sembra pensare Putin, convinto del fatto che dalle nostre parti il vento sta per cambiare, come secondo lui dimostrano le elezioni tedesche in Sassonia e i sondaggi delle prossime presidenziali in Francia. Questa certezza comune, diffusa a ogni livello in Russia e spalmata su qualunque tipo di media, è la base di partenza per una strategia che prevede un inverno di guerra e una apparente disponibilità alla trattativa. Lo scorso maggio, il primo consigliere di Putin, il navigatissimo Yuri Ushakov, aveva detto che senza il ritiro delle truppe ucraine dall’agognato Donbass, un nuovo round di negoziati non avrebbe avuto senso. Venerdì scorso, con una dichiarazione sibillina, il portavoce del presidente Dmitry Peskov ha affermato che «per quanto riguarda i colloqui in sé, non stiamo ponendo alcuna condizione». Si stava riferendo all’idea di un vertice trilaterale sotto l’egida americana, che non dispiacerebbe al Cremlino. Per la semplice ragione che, come avvenuto nell’agosto dell’anno scorso in Alaska, qualunque fosse l’esito di una eventuale discussione sulle sorti della guerra, solo l’evento in sé stesso equivarrebbe a un’altra rottura dell’isolamento internazionale imposto dal cosiddetto «Occidente collettivo», sempre più ristretto alla sola Europa. Putin è convinto di essere in una posizione migliore di quella dei suoi nemici. La guerra procede con scarsi risultati sulla linea di contatto ma con crescente efficacia contro le infrastrutture ucraine. L’inverno sarà più freddo a Kiev che a Mosca, esultava ieri il propagandista Vladimir Solovyev. Accanto ai soliti ruggiti del ministro degli Esteri Sergey Lavrov, che ieri ha liquidato l’ipotesi di un vertice Putin-Zelensky al G20 con un perentorio: «Lo abbiamo invitato prima noi a Mosca, se vuole venga prima qui», la Russia sembra mandare anche messaggi concilianti. Per via diplomatica, e non solo. Nel farlo, ottempera non a una sua esigenza, ma a quella della Casa Bianca. I negoziatori americani stanno vanamente cercando di convincere le parti in conflitto che è più vantaggioso fermarsi piuttosto che continuare, perché hanno bisogno di risultati concreti qui e ora. Mosca invece non ha alcuna fretta. Le rispettive elezioni autunnali sono una pura formalità per Mosca, ma non per Washington. Tutto questo conduce verso una escalation nei confronti dell’Ucraina, perché intensificando la pressione attraverso la «guerra aerea» e gli attacchi sistematici all’economia, grazie a un Donald Trump in affanno, il Cremlino sente di poter raggiungere anche i propri obiettivi politici, come le garanzie di sicurezza sulla Nato e una parziale diminuzione dell’arsenale di Kiev. «Non ci sono speranze che il conflitto in Ucraina si concluda nei prossimi mesi» scrive la rivista Rassegna Militare, di solito bene informata. «Il massimo che i mediatori americani potranno ottenere entro novembre è una tregua aerea limitata, forse energetica, e sui cereali». Una gentile concessione a un amico bisognoso come il presidente americano, ma nulla di più. E siccome ogni cosa ha un prezzo, ecco che per spiegare il ritorno di fiamma con gli Usa, nei circoli moscoviti è tornata in voga una parola dell’epoca sovietica. Visiak sta a indicare gli affari non chiari, i dossier sospesi. Putin ha bisogno di fare cassa, e questa volta anche lui deve fare i conti con tempi abbastanza stretti, tenuto conto dello stato precario dell’economia russa. E chi glieli può garantire non sono certo i suoi Brics, ma l’amico Donald.">CorrieredellaSera