Dhëndër Kurvi pas pak do jetë atje ku e meriton. Atje ku SPAK-u do e mbylli. Ku shqiptarët Dhëndër Kurvin mezi presin ta shohin. Te shtatë penxheret. Në hapsanë. Në birucë. Në burg.

Për këtë tashmë s'ka asnjë dyshim. Nga ky destin, Dhëndër Kurvin nuk e shpëton dot asgjë dhe askush. Jo fotot e gjyshërve të mamit, ndrequr dhe ngjyrosur me inteligjencë artificiale Dhëndër Kurvi të nxjerrë, por as Krishti, as Muhameti, asnjë shenjtor, asnjë pejgamber, as vetë Zoti nuk e shpëton dot Dhëndër Kurvin nga burgu.

Në fakt, Dhëndër Kurvi këtë e di më mirë se gjithkush, por mban veten me gajret.

Mbajtja e vetes me gajret, plus fjalimet e neveritshme propagandistike të Vjehërr Legenit duke hyrë e dalë nga SPAK-u ku pritet e përcillet nga çeta e sahanlëpirësave të paguar me para të vjedhura, ndejtja ditë e natë mbi Fejsbuk duke bërë kompozime fotosh idioteske me ndihmën e Inteligjencës Artificiale, dhe truke të tjera pa pikë yndyre, dhe në përgjithësi të marrurit me të tilla hajvanllëqe, Dhëndër Kurvit, që aq men ka, i japin një ndjenjë rehatie, sigurie, pafajësie.

Por deri në një pikë, deri në një cak, deri në një ditë. Derikur iluzionet i merr era. Shpresat sëmuren. Hilet plevitosen. Ëndrrat ngordhin. Deri kur ia behin nja dy a tre agjentë policie. E marrin Dhëndër Kurvin zvarrë. E mbyllin në një qeli të ngrysur. Ku ka një kravat tek, një lavaman i vogël, një sportel i ngushtë për t'i zgjatur garuzhden e lëtyrës, një frëngji e frikëshme, një poç që ka var veten në tavan.

Në këtë qeli 3 me 2, skenari ndryshon rrënjësisht.

Te kjo qeli Dhëndër Qenefin do e rrethojnë disa laca me bluza të pista dhe tatuazhe nëpër trup dhe gjymtyrë.

Lacat, me sebepin se bën shumë vapë, Dhëndër Kurvit do i urojnë mirëseardhjen duke i grisur rrobat, duke e lënë cullak.

Dhëndër Kurvi do kundërshtojë, do protestojë, do u mbajë lacave fjalim: -Po pritni o çuna. Ça bëni kështu? Jam zotni. Jam fisnik. Jam aristokrat. Jam intelektual. Kam foto me ngjyra të gjyshërve nga mami me kapele republikë, i kam ndrequr me inteligjencë artificiale. Lodhem ditë e natë në Fejsbuk. Bëj postime gjeniale. Marr 30 lajka dhe 10 komente me rrena nga çeta e besnikëve të paguar me para të vjedhura nga Vjehërr Mafjozi.

Do bëjë një pauzë. Do hedhë sytë rrotull mbi fytyrat e djersitura të lacave për të parë efektin e fjalëve kurvore, dhe do vazhdojë: -Qetësohuni çuna. S'ka lezet. Jam ambientalist. Jam ndërtues. Ngre rrokaqiej. Kam vila të blera me para të vjedhura, kam...

Atë moment, Dhëndër Kurvit do i afrohet njëri nga lacat, do i thotë: -Ta kallëzoj unë ty lezetin, Fejsbukun, lajkat, komentet, fotot, mashtrimet, ndërtimet, rrokaqiejt.

Laci do i hedhë Dhëndër Kurvit një sapun te këmbët.

Në të njëjtën mënyrë si gjermanët i hidhnin pionierit te këmbët kapelen me yll duke i thënë: Shkele të shpëtosh! laci i qelisë do i thotë Dhëndër Kurvit: Përkulu merre sapunin të bësh qef !

Pastaj gjithçka do vejë si te filmi me Marlon Brandon. Jo me margarinë, por me sapun. Jo me 1 depërtues, por me aq depërtues sa janë lacat e qelisë.

Sa i përket gjinisë s'do ketë problem. Dhëndër Bardhoshi është aq femër sa u duhet lacave për depërtim të ngushtë.

Me kalimin e kohës hera e parë do bëhet rutinë. Lacat mezi do presin ditën dhe orën e dushit për t'i bërë qefin Dhëndër Kurvit. Çdo herë e më tepër mes lacave dhe Dhëndër Sapunit do kalitet një mirëkuptim anal.

Dhëndër Kurvi do mbajë me vete sapunat më të butë, më të rrëshqitshëm, me aromën më dehëse të zgjedhur me kujdes sipas shijes së secilit lac për qef sa më të thellë sipas formulës së pagabueshme erotike "Secilit lac, sapunin e vet".

Gjatë viteve të burgut, lacat do i bëjnë Dhëndër Kurvit atë që Dem Xhepa ia bënte Diktatorit. Me të vetmin ndryshim se me Diktatorin bënte qef vetëm Dem Xhepa, ndërsa me mishin e bardhë femëror dhe diabetik të Dhëndër Kurvit do bëjnë qef gjithë lacat e burgut, plus rojat dhe oficerët që, me të drejtë, do kërkojnë edhe ata hisen e vet.

Do kalojnë vitet.

Lacat do ndërrohen.

Dhëndër Kurvi do jetë po ai i mashtrimeve banale, rrokaqiejve, parave të vjedhura.

Në burg, si nostalgji për sukseset që korri, paratë që vodhi, hilet që përdori, Vjehrrin Hajdut dhe llapaqen që shfrytëzoi, s'është çudi, që për t'i bërë nostalgjitë të tingëllojnë më bukur, të marrë një kitarrë. Dhe nën tingujt vajtues të kitarrës të këndojë atë këngën romo-boshnjake:  Në çelik e në çimento, jam i mbyllur në kët vend...ku veç sapuni dhe margarina, gjalpi dhe fundshpina më kanë mbet si ngushëllim.