Ajo qëndron aty, e ulur në një cep të trotuarit, pas një pirgu gomash. Në kokë mban helmetën e verdhë të muratorëve, në rast se do ta thërrisnin.

Përtej shiritave të brishtë plastikë që ndalojnë hyrjen në fund të Avenida Los Próceres, në lagjen rezidenciale të San Bernardinos. Në këtë ndërtesë, që sot është vetëm një grumbull i madh dhe pa formë rrënojash, llamarinash dhe pluhuri, atë të mërkurë të mallkuar babai i saj Ermindo, 54 vjeç, po organizonte një festë të vogël me bashkëshorten dhe disa miq.

Të gjithë janë "të zhdukur", atje poshtë.

"Nuk dua ta besoj se do ta nxjerrin të vdekur ose ndoshta nuk do të arrijnë ta nxjerrin fare", thotë ajo me sytë e fryrë.

Përpara saj ndalon një kamion i hapur që transporton, të ngjeshur, disa të rinj të Juventud Bolivariana, nga 19 deri në 21 vjeç, të gatshëm të gërmojnë për orë të tëra, me doreza të holla prej trikoje dhe maskat blu që përdoreshin në kohën e Covid-it.

— Pse jeni këtu?

"Për vendin tonë, sepse është gjëja e duhur për t'u bërë."

Janë të njëjtat përgjigje të të gjithë të rinjve të botës, të cilët vrapojnë për të ndihmuar kur gjërat bëhen vërtet të vështira.

Në orët e para të së dielës, një djalë 11-vjeçar u gjet i gjallë mes rrënojave në Caraballeda, në veri të vendit. Fëmija mbijetoi për tre ditë pas tërmetit. Të njëjtin fat patën edhe një baba dhe djali i tij adoleshent, të cilët u nxorën nga rrënojat pothuajse katër ditë më vonë.

Toka lëviz natën

Venezuela vazhdon të dridhet dhe numri i viktimave vazhdon të rritet: 1.450 të vdekur, 3.238 të plagosur dhe 432 lëkundje pasgoditëse. Të zhdukurit janë ende dhjetëra mijëra. Dhe toka vazhdon të lëvizë, sidomos gjatë natës.

Në qytet, shumë ndërtesa mbajnë plagët, pak a shumë të rënda, të lëkundjeve. Shtëpi të tjera janë evakuuar. Madje edhe në dhomën elegante të hotelit me pesë yje, në katin e pesëmbëdhjetë, ka një çarje në mur që nuk është aspak qetësuese, edhe pse në recepsion sigurojnë se "inxhinierët kanë kontrolluar themelet dhe ato janë të forta". Le të shpresojmë.

Andri nuk ka besim. Ajo është larguar me fëmijët dhe disa fqinj nga ndërtesa ku jetonin në Avenida Libertador.

"Është gjithçka e shkatërruar, brenda dhe jashtë. U kthyem vetëm për të marrë disa rroba, por tani preferojmë të qëndrojmë këtu. Në këtë limbo."

"Këtu" është lëndina e madhe e Plaza Venezuela. Ata jetojnë në një tendë, pak më të madhe se një tendë kanadeze, pesë persona.

"Dhe mbijetojmë me atë që na sjellin njerëzit, nga solidariteti."

Në një tendë

As Olga nuk ka besim. Edhe ajo është larguar me fëmijët dhe disa fqinj nga pallati popullor ku jetonin në Avenida Libertador.

"Është gjithçka e thyer, brenda dhe jashtë. U kthyem për të marrë disa rroba, por tani preferojmë të qëndrojmë këtu."

"Këtu" është lëndina e madhe e Plaza Venezuela. Ata jetojnë në një tendë, pak më të madhe se një tendë kanadeze, pesë persona.

"Dhe, për momentin, jetojmë me atë që na sjellin njerëzit, nga solidariteti."

Retë e mosbesimit

Caracasi po zhytet në frikë. Shkollat janë mbyllur deri në një urdhër të ri, rrugët janë jashtëzakonisht të zbrazëta dhe shumë dyqane i mbajnë qepenat e ulur. Njerëzit nuk i besojnë më tokës që kanë nën këmbë dhe tashmë e kanë të vështirë t’u besojnë edhe atyre që i qeverisin.

Re të mëdha të zeza rëndojnë mbi kryeqytetin, një qytet gri i mbushur me ndërtesa shumë më të larta se 15 kate. Ajo në Transversal 2, në lagjen elegante Los Palos Grandes, u shemb si një kështjellë e brishtë prej letrash. Njerëzit pyesin veten se si kanë arritur ndërtesat e tjera t’u rezistojnë dy tërmeteve të tmerrshme të së mërkurës. Dhe, në fakt, shumë njerëz vazhdojnë të flenë në rrugë, në qiell të hapur, vetëm që të mos rrezikojnë më të keqen.

Spitalet publike të Karakasit po shkojnë drejt kolapsit për shkak të numrit shumë të lartë të të plagosurve që po mbërrijnë nga lagjet e goditura nga tërmeti, si edhe nga zonat bregdetare të shtetit fqinj të Guairës. Dhomat dhe korridoret janë të mbushura me pacientë që presin trajtim, por edhe me familjarë dhe miq që kërkojnë lajme për të afërmit e tyre. Ndonjëherë mjafton të lexosh një emër në listat e të shtruarve në spital, nga ato që qarkullojnë me ankth në internet, që shpresa të ndizet sërish.

"Është gjallë."

Ndihmat ndërkombëtare

Ndërkohë, misionet e ndihmës nga jashtë vazhdojnë të mbërrijnë. Të premten në mbrëmje u ul misioni i organizuar nga Mbrojtja Civile italiane, me rreth njëqind zjarrfikës dhe personel shëndetësor të specializuar për fatkeqësi natyrore. Pak orë më parë, në bazën ushtarake El Libertador, në Maracay, kishin mbërritur edhe ekipet amerikane të shpëtimit, të ardhura për t'u ardhur në ndihmë "miqve të rinj" venezuelianë, siç thotë Trump.

Qeveria e Karakasit, e drejtuar nga presidentja në detyrë Delcy Rodríguez, e cila deklaron se është në kontakt të vazhdueshëm me kreun e Shtëpisë së Bardhë, sigurisht që ka nevojë për ndihmë. Dje, ish-zëvendësja e Maduros u fishkëllye për një kohë të gjatë në lagjen Chacao, një nga më të goditurat në kryeqytet. Ishte dalja e saj e parë publike, tre ditë pas tërmetit.

Shumë zona të goditura nga tërmeti ende nuk janë arritur nga ekipet e shpëtimit. Megjithatë, siç kujton Organizata Botërore e Shëndetësisë, 72 orët e para janë vendimtare për të shpëtuar ata që kanë mbetur të bllokuar nën rrënoja. Edhe në Karakas, punimet po ecin me ritme të ngadalta.

Zona e kuqe

Mes popullsisë po rritet zemërimi për vështirësitë organizative të shtetit. Që në momentet e para pas lëkundjeve, dhjetëra mijëra venezuelianë u mobilizuan për të ndihmuar në nxjerrjen e personave të bllokuar ose për transportimin e furnizimeve, por në disa zona të Karakasit ndihma e vullnetarëve pranë ndërtesave të shembura tani po refuzohet, për t'i lënë vend punës së mjeteve të rënda, që më në fund kanë nisur të operojnë.

Që nga mbrëmja e së enjtes, hyrja në zonën e Guairës, më e shkatërruara, është bllokuar nga ushtria dhe ndalohet për këdo që nuk disponon një leje të posaçme kalimi. Autoritetet duan të shmangin mbingarkesën në këtë zonë të gjerë të kuqe, ku këto ditë kanë nisur të operojnë qindra ekipe të huaja shpëtimi.

Monsinjor Jose Antonio Da Concecao, sekretar i përgjithshëm i Konferencës Ipeshkvnore të Venezuelës, i cili ka shpallur për sot një ditë lutjeje në të gjithë vendin, është i bindur se kjo tragjedi do të sjellë edhe diçka të mirë.

"Njerëzit protestojnë sepse duan të ndihmojnë. Është një shenjë se kjo komunitet kërkon lirinë e vet, kërkon autonominë e vet. Dhe në këtë situatë nuk dëshiron të mbetet indiferent", thotë monsinjori, i cili në rini kishte qenë zjarrfikës.

"Populli dëshiron të tregojë solidaritet dhe të dëshmojë se edhe njerëzit e zakonshëm kanë një rol për të luajtur në këtë moment krize. Venezuelianët po fitojnë zërin e tyre, sepse nuk mund të kontrollohen më. Ata duan të marrin pjesë. Por duhet organizuar edhe ky proces. Dhe besoj se, në këtë drejtim, qeveria po e menaxhon situatën me shumë mençuri."

Diçka po ndryshon vërtet në Venezuelë. Këtë e dëshmon qasja e autoriteteve ndaj gazetarëve, sidomos atyre të huaj. Shumë prej tyre kanë mbërritur së bashku me misionet kombëtare të shpëtimit dhe, këtë herë, burokracia nuk duket se ka ndërmend t'i pengojë më./Corriere della Sera