Ritmi i dallgëve të Mesdheut të lë pa frymë, por në momentin që këmbët prekin më në fund rërën e Ceutës, trupi duket sikur harron gjithë lodhjen. Mahdi sapo ka dalë në tokë. Është shfaqur nga deti si një fantazmë, me rrobat e lagura që i ngjiten pas trupit nën diellin përvëlues, edhe pse ora ka kaluar 19:00. Ka veshur një bluzë që i ngjan markës Lacoste dhe një palë pantallona të bardha, tashmë të mbuluara nga kripa e detit.

Ai merr frymë me vështirësi. Kraharori i ngrihet e i ulet me ritëm të shpejtë, ndërsa mushkëritë i digjen nga përpjekja e notit të fundit. Megjithatë, nuk heziton të flasë. Në sytë e tij nuk shihet dorëzim, por një dëshirë e fortë për të treguar historinë e tij.

“U përpoqa të vija edhe dy ditë më parë, por më ndaluan në det”, thotë ai me zërin ende të rënduar nga uji i kripur.

Fjalët e tij dëgjohen në plazhin me rërë të Tarajalit, një vend surreal, ku simbolet e një vere normale, si çadrat prej kashte, bashkëjetojnë me grumbuj këpucësh, shishe plastike dhe jelekë shpëtimi, mbetjet e heshtura të mijëra zbarkimeve.

Në vijën e parë të bregut nuk ka pushues, por një kordon ushtarësh të ushtrisë spanjolle, të mbështetur nga efektivët e Gardës Civile. Me shkopinjtë e shërbimit në duar, ushtarët përpiqen të pengojnë çdo emigrant që tenton të shkelë në territorin evropian. Mahdi, duke lëvizur me shpejtësinë e dikujt që nuk ka më asgjë për të humbur, pret momentin e duhur mes dallgëve dhe kalon me shkathtësi mes dy rreshtave të forcave të sigurisë, përpara se ato ta bllokojnë.

Ai e di mirë se nuk është i mirëpritur në atë që shumë e quajnë “Evropa në Afrikë”. Por këtë vit, kur turizmi është pothuajse i paralizuar dhe kufiri përballet me një valë të pandërprerë emigrantësh, Mahdi vendosi të provojë edhe ai fatin.

“Dua të jetoj më mirë. Në Marok po vuajmë shumë”, rrëfen ai, ndërsa shikon përtej rreshtit të ushtarëve. “Nuk ka punë dhe edhe ajo pak që gjen paguhet shumë keq. Nëse përfundon në spital, nëse nuk je duke vdekur, askush nuk të kushton vëmendje. E shihni këtë plagë?”

Ai prek me gisht një prerje të thellë në mollëzën e fytyrës.

“E mora gjatë përpjekjes sime të parë për të kaluar kufirin. Kisha nevojë për qepje, por në spital pothuajse qeshën me mua.”

Ndërsa kujton atë që i ndodhi vetëm 48 orë më parë, fytyra e tij errësohet.

“Më nxorën nga deti, më rrahën dhe më futën me forcë në një autobus bashkë me 45 persona të tjerë. Na lanë në një zonë të largët të Marokut”, tregon ai.

Por kthimi me forcë nuk mjaftoi për ta ndalur.

Një ditë më parë kishin provuar ta bindnin të hiqte dorë edhe bashkëkombësit e tij. Të rinj të penduar, të rraskapitur, të cilët po ktheheshin në Marok pasi kishin kaluar një natë në qiell të hapur, në parqe, plazhe apo kodrat e Ceutës, pa ushqim dhe pa ujë.

 

Dita e djeshme ishte kthyer në një eksod në drejtim të kundërt. Një lumë njerëzish ecte përgjatë shëtitores bregdetare drejt kufirit me Marokun, ndërsa vetëm pak metra më poshtë, në breg, emigrantë të tjerë vazhdonin të mbërrinin me not.

“Para se të hidhesha në det, ata më lutën të mos e bëja”, kujton Mahdi.

“Jo vetëm sepse nuk ka ushqim dhe ujë. Më thanë gjithashtu se disa banorë të qytetit janë organizuar në patrulla dhe i kanë kërcënuar me thika.”

Mahdi nuk habitet që kjo valë migratore shpërtheu pikërisht tani, në kulmin e sezonit veror.

“Njerëzit përpiqen çdo ditë të kalojnë. Pastaj, kur u hap porti, lajmi u përhap menjëherë dhe ja ku jemi”, thotë ai në një anglishte shumë të mirë, një aftësi e rrallë mes të rinjve që kanë marrë këtë rrugë.

“Jam nga Marrakechi. Atje punoja duke bërë përkthime online.”

Më pas ndalet, shikon horizontin dhe buzëqesh me hidhërim.

“Marrakechi... E di që për ju është një qytet tërheqës. Por të jetosh atje është krejt tjetër gjë. Ne nuk jemi të lirë. Ëndërrojmë demokracinë.”/Corriere Della Sera