Në qytetin e Gazës, zërat e fëmijëve që mësojnë mund të dëgjohen sërish.

Çadrat që tani shërbejnë si klasa janë të zhurmshme dhe paksa kaotike, por plot gjallëri. Disa mësues tregojnë tabela me mbishkrim,; të tjerë ftojnë nxënësit të dalin përpara dhe të shkruajnë fjalë të thjeshta në arabisht. Nuk i afrohet aspak një dite normale shkolle. Por pas armëpushimit Izrael–Hamas në tetor, është një fillim, shkruan BBC.

Pas dy viteve luftë, murmurima e mësimeve dhe bisedat e shokëve të klasës jehon rreth rrënojave të asaj që dikur ishte shkolla Lulwa Abdel Wahab al-Qatami, në lagjen Tel al-Hawa në pjesën jugperëndimore të Gazës. Ajo u rrënua në janar 2024 dhe për muaj të tërë më pas, ambientet e saj shërbyen si strehë për familjet e zhvendosura. Sot, është sërish një vend mësimi, megjithëse në një formë më të thjeshtë. Duke ecur në vijë të drejtë, me krahët e vegjël të mbështetur mbi supet e njëri-tjetrit, nxënësit buzëqeshin teksa u drejtohen klasave të improvizuara. Për shumë prej tyre, ky është rikthimi i parë në përditshmëri dhe shkollë që nga fillimi i luftës.

Sipas UNICEF, më shumë se 97% e shkollave në Gaza janë dëmtuar ose shkatërruar gjatë luftës. Ushtria izraelite (IDF) ka pretenduar vazhdimisht se Hamasi përdor infrastrukturën civile, përfshirë shkollat, për të kryer operacione, por rrallë ka dhënë prova të forta.

Nga 658 mijë fëmijët e moshës shkollore në Rripin e Gazës, shumica nuk kanë marrë arsim formal për gati dy vjet. Gjatë kësaj kohe, shumë prej tyre mësuan drejtpërdrejt se si uria, zhvendosja dhe vdekja mund të formësojnë jetën e tyre të re. Tani, po shfaqet diçka e rrallë: një shikim i brishtë i fëmijërisë që ata dikur njihnin.

Drejtori, Dr Mohammed Saeed Schheiber, ka punuar në arsim për 24 vjet. Ai mori drejtimin e këtij vendi në mesin e nëntorit. Aktualisht, shkolla shërben për 1,100 djem dhe vajza, duke funksionuar në tre turne në ditë, me djemtë që ndjekin mësimin në ditë të alternuara nga vajzat. Janë vetëm 24 mësues.

“Para luftës,” thotë Dr Schheiber, “nxënësit tanë mësonin në shkolla të pajisura plotësisht me laboratorë shkencorë, laboratorë kompjuterikë, akses në internet, burime arsimore. Të gjitha këto janë zhdukur.”

Nuk ka energji elektrike. Nuk ka internet. Shumë fëmijë po përballen me trauma. Më shumë se 100 nxënës në këtë shkollë kanë humbur njërin ose të dy prindërit, u janë shkatërruar shtëpitë ose kanë qenë dëshmitarë të vrasjeve gjatë luftës. Në total, thotë Dr Schheiber, çdo nxënës është prekur, drejtpërdrejt ose tërthorazi. Një këshilltar tani zhvillon seanca mbështetjeje psikologjike, duke u përpjekur t’i ndihmojë fëmijët të përpunojnë atë që kanë përjetuar. Pavarësisht përpjekjeve, kërkesa e tejkalon shumë kapacitetin.

Për prindërit, rikthimi në shkollë sjell si lehtësim, ashtu edhe ankth. Edhe para luftës, shkollat përballeshin me mungesa. Tani, furnizimet bazë janë të papërballueshme ose të paarritshme.

UNICEF thotë se situata përkeqësohet nga kufizimet për hyrjen e ndihmave në Gaza.

Izraeli thotë se po i përmbush detyrimet e tij sipas marrëveshjes së armëpushimit me Hamasin dhe po lehtëson rritjen e dërgesave të ndihmave. OKB-ja dhe disa agjenci ndihme e kundërshtojnë këtë, duke akuzuar Izraelin se vazhdon të kufizojë aksesin në furnizime thelbësore.

Pavarësisht armëpushimit, bombardimet izraelite të Gazës vazhdojnë, me sulme pothuajse të përditshme në përgjigje të asaj që Izraeli thotë se janë shkelje të marrëveshjes nga Hamasi. Megjithatë, fëmijët vazhdojnë të shkojnë në shkollë.