Nga korridoret e Kremlinit po mbërrijnë sërish tone kërcënuese drejtuar Izraelit. Janë deklarata që në veshët e një publiku të etur për tituj bombastikë, shiten si "paralajmërimi final" për një konflikt që mund të ndezë botën. Por, përpara se të nisim ndërtimin e bunkerëve mendorë apo të dorëzohemi para ankthit gjeopolitik, duhet të shohim realitetin në sy: Moska ka tashmë katër vjet që përpëlitet në fushat e Ukrainës pa arritur një fitore vendimtare.

Megjithatë, në ekranet televizive shqiptare, Rusia vazhdon të portretizohet si një "përbindësh" i gjithëfuqishëm që mund të ndryshojë fatet e globit me shtypjen e një butoni.

​Hendeku mes Retorikës dhe Realitetit

​Në këto studiot  televizive, shpesh dëgjojmë analizat e rëndomta që bazohen në klishetë e Luftës së Ftohtë:

​"Rusia nuk do ta lejojë Izraelin të kalojë këtë prag, pasi kjo prek interesat jetike të saj në Mesdhe."

​Kjo lloj analize "romantike" harron një fakt kokëfortë dhe teknik: Një shtet që ka dëshmuar paaftësi për të mbrojtur plotësisht linjat e veta logjistike vetëm disa kilometra larg kufirit të tij shtetëror, vështirë se mund të projektojë forcë domethënëse kundër ushtrisë më teknologjike dhe më të përgatitur të Lindjes së Mesme.

Izraeli nuk është një fushë improvizimi ku mund të operohet me strategji të vjetruara dhe tanke të dekadave të kaluara; është një kështjellë e mbrojtjes ajrore dhe inteligjencës.

​"E vërteta nuk është anësi, është detyrim"

​Problemi kryesor me një pjesë të analistëve në Shqipëri nuk është domosdoshmërisht mungesa e "pro-amerikanizmit" apo animi politik. Problemi është mungesa e realizmit. Kur artikulohet me bindje se:

​"Përshkallëzimi është i pashmangshëm sepse Rusia ka asetet e saj në Siri që mund të godasin Tel Avivin,"

​...çdo vëzhgues i matur duhet të ngrejë një pyetje të thjeshtë: Me çfarë do t'i zëvendësojë Moska ato asete nëse ato shkatërrohen brenda një nate nga një kundërpërgjigje precize? Rusia sot shfaqet si një fuqi e "stisur" që luan bixhoz me mbetjet e prestigjit të vjetër sovjetik, ndërkohë që realiteti tregon se ekonomia dhe ushtria e saj janë të lidhura këmbë e duar në frontin rrënues të Ukrainës.

​Analiza si mjet spektakli dhe propagande

​Ndershmëria intelektuale kërkon që të mos tradhtohet e vërteta për hir të audiencës apo "shikueshmërisë" (rating). Të trajtosh çdo lëvizje taktike apo deklaratë për shtyp të Kremlinit si një "vijë të kuqe" që do të shkaktojë katastrofë globale, dëshmon ose naivitet profesional, ose një shërbim të pavullnetshëm ndaj një narrative që synon ta mbajë opinionin publik në gjendje ankthi të vazhdueshëm.

​"Nuk po kërkojmë analistë që mbajnë flamuj, por analistë që mbajnë hartat e vërteta të fuqisë" – kjo duhet të jetë motoja e çdo shikuesi që refuzon të ushqehet me propagandë të paketuar si analizë gjeopolitike.

​Në fund të ditës, kërcënimi i Rusisë ndaj Izraelit i ngjan më shumë një retorike mbrojtëse nga larg sesa një kapaciteti real për ndërhyrje. Kushdo që thotë të kundërtën nëpër studio, thjesht po refuzon të pranojë se "mbreti është lakuriq". Ose të paktën, që mbreti është tepër i lodhur dhe i rrënuar nga një luftë që e nisi vetë në pragun e shtëpisë së tij, për të hapur një front të ri që nuk mund ta përballojë. Realizmi nuk është çështje preference, është respekti minimal që i duhet bërë të vërtetës.

Gabimi që bëhet në studio televizive shqiptare është se thirren në cilësinë e ekspertëve persona që kanë role të mirëfillta fetare dhe përpiqen ta analizojnë qasjen e luftës në Iran vetëm në pikëpamjen fetare. Në fakt pikëpamja fetare është vetëm njëra nga shumë variabla të këtij konflikti! Feja është një komponent, por jo boshti qendror! Në Iran po flasim për një dinasti ekonomike, politike, pushteti e justifikuar në argumente fetarë!

Nga ana tjetër kemi amerikanët që aktualisht në politikën e tyre të jashtme dhe konkretisht në Iran nuk kanë prioritet çështjen, por analizojnë, veprojnë vetëm në këndvështrimin e sigurisë së interesave të tyre gjeopolitike.

Në fund, Izraeli, ndryshe nga Irani dhe SHBA-të këtë konflikt po e bëjnë për të mbrojtur ekzistencën e tyre dhe për të mundur një rival të fortë që ka më shumë se 30 vjet që i kërcënon me një retorik zhdukje dhe eliminimi nga harta e botës!

Të thërrasësh nëpër studio njerëz që kanë formim fetar është një gabim duke ofruar shpesh një realitet jo të plotë të konfliktit, por të mbushur me dogma e me parashikime të mbushura me emocione e pasione duke tejkaluar dimensionin e racionales.