Alba Malltezi

Nëse zvarrisim drejtësinë për të vrarët tanë, nëse nuk gjejmë të vërtetën për krimet masive ndaj jetës, për asnjë tjetër të vërtetë nuk do të na bëhet më vonë: për korrupsionin, për të drejtat e njeriut, për barazinë, për përmbytjet, për shpifjet, për urrejtjen… Nëse vazhdojmë të dëgjojmë e të ndjekim ata që heqin gurët e “kalasë së Rozafës” me çështje të tjera përpara këtyre vrasjeve masive bashkëatdhetarësh, gabohemi rëndë, nëse duam të rindërtojmë me të vërtetë njerëzillëkun mes nesh. 

Është një luftë mijëravjeçare mes dritës dhe errësirës. Nuk fitohet nga asnjëra, pasi alternimi i tyre është ciklik si nata me ditën, si e mira me të keqen, por ajo që na mbetet si njerëz është dituria, mësimi, njohuria e të vërtetës që na jep shpresën, forcën, sigurinë për drejtësi dhe barazi kur jemi në orët e errëta të ekzistencës.

A e lehtëson dhe e përmirëson mjedisin që na rrethon mendimi ynë i mirë? A krijojnë ëndrrat tona pozitive, dëshirat për shëndet e jetë të lumtur, lutjet për shërim, për dashuri e miqësi për ata që njohim e nuk njohim, momente magjike mes nesh? A bëhen vendet e shenjta të shenjta sepse energjia shëruese, çudibërëse, qetësuese, paqtore lind nga zemra e njerëzve të mirë?

Poshtë dallgëve edhe më të lartat në botë, sipër reve edhe më të “inatosurat” në glob, deti është përherë i qetë e qielli është përherë i pastër. Dituritë më të zhvilluara të njerëzimit i kanë çuar popujt pikërisht drejt këtyre hapsirave të paqta e dashamirëse. Qoftë 2026 një vit me Dashamirësi edhe për ne.

Në kohët kur më në fund Shqipëria po krijon shtyllën kurrizore të Drejtësisë së saj; një dëshirë e shkruar mbi qiellin e Shqipërisë nga ëndrrat e shqiptarëve të ndershëm, të mirë dhe të drejtë, e keni vënë re? Kore agresivë, zëra të frikshëm, të etur për gjak, për hakmarrje, për lincime, kërkojnë të hedhin gurë të rëndë në peshoren e drejtësisë.

Fortlumturi Joani, si atëherë Imzot Fan Noli, jep në Tiranë meshë për bekimin e Flamurit, për Atdheun, popullin dhe shtetin tonë, që të shohim udhën e dritës, të lirisë dhe përparimit.

Kur shqiptarët e Stambollit krijuan “Shoqërinë e shkronjëzave shqipe” realizuan një ëndërr që kapërcente identitetet e tyre, prejardhjet, origjinat, përkatësitë fetare. Sepse ëndrrat e bukura lindin vetëm nga një ndjenjë universale që i kapërcen të gjitha të bëra bashkë. Ata motivoheshin nga Dashuria për shqipen.

Deri më sot, “më të mirët” na janë imponuar me forcë, me poteren e tyre sfilitëse. “Unë jam më i miri”, deklarojnë mes gjëmimit, dhe i kemi pranuar, ashtu, të dorëzuar nga plogaria e imponuar. Por edhe kjo, do të kalojë.

Pse marrëdhënië Shqipëri-Itali është në ditët më të mira pavarësisht se Rama është i majtë e Meloni e djathtë? Çfarë bashkon Kurtin, Mitsotakisin dhe të majtën italiane në raport me Shqipërinë?

Nuk marrin fletëthirrje asnjëherë. Askush nuk i njeh në pallat. Në Parti nuk dinë se kush janë dhe ku janë. Janë këto orët e fundit të “demave të tërbuar” që dhanë urdhër për të qëlluar në Bulaverd dhe vranë.

Në tetë orë transmetim të drejtpërdrejtë në TV u kuptua qartë se kjo është forma e duhur dhe qytetare për Drejtësinë tonë: se ka një kohë për të folur, por ka dhe një kohë për të dëgjuar, se ka një kohë për të kundërshtuar dhe ka një kohë për t’u shpjeguar. Ka një kohë për të respektuar këdo që e mendon totalisht kundër nga njëra palë

Në tranzicionin tonë të gjatë e të lodhshëm na kanë detyruar të dëgjojmë zhurmën e orientuar rreth veseve dhe antivlerave, por kush di të dëgjojë, kush di të heqë kakofoninë e linçimeve, merr më të vlefshmen. Siç Fatos Nano mëson...

Ndërsa Fatos Nano po lufton në spital mes jetës dhe të përtejmes, duhet t’ja njohim atij lideri politik meritën e vyer që i pari mes të gjithëve ua hoqi frikën shqiptarëve për të thënë rreth tij çfarë të donin e si të donin; media e politikanë kundërshtarë. Fatos Nano falte... liri!

Përplasje ligjore, arrestime, kërcënime për kallëzime, tregojnë se Drejtësia shqiptare po jeton. Avokatë, prokurorë, gjyqtarë, në konfliktet publike që sot shikojmë, po përvijëzojnë pushtetin e pavarësisë së tyre dhe sot janë në kohën e duhur ta ndërtojnë dhe ta përfundojnë.

E tashmja dhe e shkuara jonë e errët në romanin e ri të Lea Ypit është një çelës që na jepet në dorë për të kuptuar më mirë: Kush ishim dhe ku po shkojmë? Çfarë bëmë me njëri-tjetrin dhe çfarë nuk arrijmë të bëjmë dot sot, edhe pse disa me fjalë e shkruajnë dhe e konceptojnë.

Kush ngre zërin për daljen në horizont të autokratëve kudo nëpër botë, para se ta bëjë, ndoshta duhet të reflektojë se sa shpejt dhe pa pengesa i kërkon gjërat që t’i realizojë

Vullneti dhe dëshira për të bërë Paqe është fara e duhur për ta pasur një ditë paqen e vërtetë. Vullneti për të hapur konflikte, për të vënë zjarrin në një kodër të bukur, është shkëndija për t’i ushqyer dhe realizuar ato vërtetë.

Kur një shoqëri vret një gjykatës, i heq vetes një themel të domosdoshëm të të jetuarit në civilizim.

Prova e vështirë dhe meritat për të drejtuar Tiranën janë në ligjet e shkruara, por më së tepërmi në jetën sekrete, personale, të secilit kandidat. A e ka dashur në çdo grimcë qytetin që synon ta drejtojë? Tirana jep shumë dashuri, por Tirana edhe nuk fal.

Italia ndalon sot në solidaritet me aktivistët e anijeve të Flotilla-s, varkat me vela që po tentojnë të çojnë ushqim, ilaçe, ujë, për popullin e masakruar të Gazës, por që janë bllokuar dhe arrestuar.