Alba Malltezi

Lumi Shkumbin po trajtohet pa respektin e duhur ndaj këtij gjigandi të gjallë e të rëndësishëm mjedisor. Zërat e brishtë të banorëve nuk janë dëgjuar dhe alarmi i rrëshkitjes së tokave të tyre prej marrjes së inerteve është injoruar.

Pas viteve të rënda, kur shqiptarët nuk eksploronin Shqipërinë nga frika dhe mungesa e rendit, kanë ardhur kohët kur shqiptarët po kyçen në shtëpi për shkak të rrugëve që thërrmohen dhe hinkave të tmerrshme të trafikut rrugor!

Kush përdor një hapësirë publike nuk shqetësohet çfarë shpreh aty, kë mbledh, publikon, si i përdor, si i orienton, si i nxit që sherri i shëmtuar të kthehet në një cirk ku gara e vetme është ofendimi më ekstrem; pse jo, “edhe ndonjë goditje e papritur” mund të transformohet në “like”, në “share”.

I mbrojtëm dhe i rikthyem pas masakrës që iu ishte bërë për dekada të tëra dhe tani, kur këto shpendë magjikë janë mes nesh nuk mund t’iu ndërtojmë “gracka” betoni, përbindësha të zhurmshëm aty ku ata kanë foletë.

Duke mohuar dhe shkatërruar vlerat mbi të cilat qytetërimi ngrihet, a po than e pret Perëndimi dhe bashkë me të edhe ne, rrënjët? A po kalohen caqet? A po vihen në diskutim shtyllat kryesore dhe elementare të një etike dhe morali që na ka mbajtur për shekuj në këmbë? File-t Epstein janë maja e ajzbergut?

Përpjekja për të bashkuar opozitën në një front të përbashkët është një nismë interesante, që si të gjithë nismat konstruktive, kërkohet të shkallmohet që në fillim. Nga kush? Nga superegoja individuale? Kamerat televizive kanë një fuqi që përveç fjalës, përcjellin përtej ekranit dhe fryrjen, si të një kosi nën efektin e tharmit, të një individi që pyetet se çfarë mendon dhe a do të ishte dakord për bashkimin e opozitës.

Në ditët kur flitet për njerëzit më të pushtetshëm në botë dhe zbulohen vese dhe anë të errëta dhe të shëmtuara, të vjen dëshira të kërkosh mes të tjerësh të mëdhenj, anën njerëzore, edhe pse më pak e njohura, për të thënë që Botën e drejtuan edhe individë me zemër të madhe e me një ndjeshmëri superiore për kohën që jetuan.

A mund të barazohet shkelja e një vize greke për Krishtlindjet e 2002 nga ana e gjykatëses Irena Gjoka me peshën e linçimeve monstruoze që kanë nisur prej vitesh ndaj saj Sali Berisha, ish-kryeministri shqiptar që ende nuk po hetohet për vrasjet e 21 janarit dhe sidomos për zhdukjen e provave, fshirjen e serverave, urdhërimin e mjekëve... Drejtësia e Re gjykon dhe dënon shkelësit e vizave, por jo vrasësit e shqiptarëve? Kjo është e pabesueshme dhe shpresojmë e rekuperueshme

Drejtësia e re duhet të kishte vendosur pikat mbi “i” për Gërdecin dhe 21 janarin 2011, fakti që këtë nuk po e bën ende, tregon se edhe ajo ka frikë nga politikani më i dhunshëm, më i egër, më shpifës dhe i vetmi që urdhëroi vrasje shqiptarësh në Shqipëri. 

Nuk ka nervozizëm nacionalist që duhet të shuajë gjërat e përbashkëta greko-shqiptare për të ardhmen e natyrshme dhe europiane të Shqipërisë.

Vazhdojnë thirrjet e dëshpëruara të disave që të ngrenë shqiptarët në protestë, por thirrje pas thirrje, proteste pas proteste, shqiptarët braktisin apeluesit. Pse? Çfarë alergjie kanë krijuar në këto vite politikano-pasanikët?

Nëse zvarrisim drejtësinë për të vrarët tanë, nëse nuk gjejmë të vërtetën për krimet masive ndaj jetës, për asnjë tjetër të vërtetë nuk do të na bëhet më vonë: për korrupsionin, për të drejtat e njeriut, për barazinë, për përmbytjet, për shpifjet, për urrejtjen… Nëse vazhdojmë të dëgjojmë e të ndjekim ata që heqin gurët e “kalasë së Rozafës” me çështje të tjera përpara këtyre vrasjeve masive bashkëatdhetarësh, gabohemi rëndë, nëse duam të rindërtojmë me të vërtetë njerëzillëkun mes nesh. 

Është një luftë mijëravjeçare mes dritës dhe errësirës. Nuk fitohet nga asnjëra, pasi alternimi i tyre është ciklik si nata me ditën, si e mira me të keqen, por ajo që na mbetet si njerëz është dituria, mësimi, njohuria e të vërtetës që na jep shpresën, forcën, sigurinë për drejtësi dhe barazi kur jemi në orët e errëta të ekzistencës.

A e lehtëson dhe e përmirëson mjedisin që na rrethon mendimi ynë i mirë? A krijojnë ëndrrat tona pozitive, dëshirat për shëndet e jetë të lumtur, lutjet për shërim, për dashuri e miqësi për ata që njohim e nuk njohim, momente magjike mes nesh? A bëhen vendet e shenjta të shenjta sepse energjia shëruese, çudibërëse, qetësuese, paqtore lind nga zemra e njerëzve të mirë?

Poshtë dallgëve edhe më të lartat në botë, sipër reve edhe më të “inatosurat” në glob, deti është përherë i qetë e qielli është përherë i pastër. Dituritë më të zhvilluara të njerëzimit i kanë çuar popujt pikërisht drejt këtyre hapsirave të paqta e dashamirëse. Qoftë 2026 një vit me Dashamirësi edhe për ne.

Në kohët kur më në fund Shqipëria po krijon shtyllën kurrizore të Drejtësisë së saj; një dëshirë e shkruar mbi qiellin e Shqipërisë nga ëndrrat e shqiptarëve të ndershëm, të mirë dhe të drejtë, e keni vënë re? Kore agresivë, zëra të frikshëm, të etur për gjak, për hakmarrje, për lincime, kërkojnë të hedhin gurë të rëndë në peshoren e drejtësisë.

Fortlumturi Joani, si atëherë Imzot Fan Noli, jep në Tiranë meshë për bekimin e Flamurit, për Atdheun, popullin dhe shtetin tonë, që të shohim udhën e dritës, të lirisë dhe përparimit.

Kur shqiptarët e Stambollit krijuan “Shoqërinë e shkronjëzave shqipe” realizuan një ëndërr që kapërcente identitetet e tyre, prejardhjet, origjinat, përkatësitë fetare. Sepse ëndrrat e bukura lindin vetëm nga një ndjenjë universale që i kapërcen të gjitha të bëra bashkë. Ata motivoheshin nga Dashuria për shqipen.

Deri më sot, “më të mirët” na janë imponuar me forcë, me poteren e tyre sfilitëse. “Unë jam më i miri”, deklarojnë mes gjëmimit, dhe i kemi pranuar, ashtu, të dorëzuar nga plogaria e imponuar. Por edhe kjo, do të kalojë.

Pse marrëdhënië Shqipëri-Itali është në ditët më të mira pavarësisht se Rama është i majtë e Meloni e djathtë? Çfarë bashkon Kurtin, Mitsotakisin dhe të majtën italiane në raport me Shqipërinë?