Alba Malltezi

Poetët e vërtetë janë të rrallë në çdo komb, por në Shqipërinë tonë të vogël, akoma më të rrallë pikërisht sepse ne jemi pak. Për të kuptuar Mimoza Ahmetin duhet të njohim se si mençuria botërore i ka konsideruar poetët që në kohë të kohëve.

Veç vendeve të instagramit, të socialmediave, ato më ekskluzivet janë vendet që italianët njohin, frekuentojnë dhe i ruajnë që në fëmijëri.

Opozita larg PD-së së Sali Berishës nuk është distancuar dhe ka ende tabu’ dënimin dhe përmendjen e dy masakrave të kryera gjatë pushtetit të atyre që e mendojnë veten alternativë të Edi Ramës

Shqiptarët vazhdojnë të mbajnë gjallë politikisht lloj lloj sharlatanësh që më shumë se një herë jo vetëm na drejtuan gabim, jo vetëm na vranë, por si të ishin magjistrica, kërkojnë prej nesh përsëri një shans.

Ekspozimi ndaj predikimeve të mira, korrekte, të drejta, ato predikime që në shekuj kanë ngritur liturgjinë e besimeve fetare, po shton radhët e besimtarëve në të trija fetë kryesore në Shqipëri, duke ndjekur edhe ne trendin botëror të një kthimi të syve ndaj kujdesit për shpirtin dhe zemrën.

Çdo festë nuk është thjeshtë një datë, por një mundësi e rrallë për të zbuluar më të mirën dhe të bukurën mes nesh. 

Nëse Italia demokratike dhe e jashtëzakonshme bëri gabime, rreziqet në Shqipërinë e vogël mund të jenë të disafishta. Ja përse njerëzit e drejtësisë tek ne kanë një përgjegjësi të madhe, më të rëndësishme për të parë përtej mjegullës dhe zhurmës.  

Drejtësia e re duhet të mbajë thellësisht në mendje e në zemër se si lindi, pse lindi dhe kur u kalua filli i kuq i njerëzores nga... Hileqarët e Demokracisë.

Sa prej nesh e dinë sa veta u dënuan realisht për korrupsion dhe ryshfete pas uraganit të “Mani Pulite” të Antonio Di Pietros në Itali?

Shumë psikologë dinë t’i japin emrin e duhur dhunës ndaj objekteve dhe dhunës verbale mes njerëzish që nuk e mendojnë njësoj. Edhe murgj, priftërinj e hoxhallarë, me siguri e kanë një shpjegim që në Shqipëri e anashkalojmë. Por bota ka kohë që punon për të kanalizuar energjinë shkatërruese te çdo njeri, herë me rezultat e herë jo. Po ne?

Lumi Shkumbin po trajtohet pa respektin e duhur ndaj këtij gjigandi të gjallë e të rëndësishëm mjedisor. Zërat e brishtë të banorëve nuk janë dëgjuar dhe alarmi i rrëshkitjes së tokave të tyre prej marrjes së inerteve është injoruar.

Pas viteve të rënda, kur shqiptarët nuk eksploronin Shqipërinë nga frika dhe mungesa e rendit, kanë ardhur kohët kur shqiptarët po kyçen në shtëpi për shkak të rrugëve që thërrmohen dhe hinkave të tmerrshme të trafikut rrugor!

Kush përdor një hapësirë publike nuk shqetësohet çfarë shpreh aty, kë mbledh, publikon, si i përdor, si i orienton, si i nxit që sherri i shëmtuar të kthehet në një cirk ku gara e vetme është ofendimi më ekstrem; pse jo, “edhe ndonjë goditje e papritur” mund të transformohet në “like”, në “share”.

I mbrojtëm dhe i rikthyem pas masakrës që iu ishte bërë për dekada të tëra dhe tani, kur këto shpendë magjikë janë mes nesh nuk mund t’iu ndërtojmë “gracka” betoni, përbindësha të zhurmshëm aty ku ata kanë foletë.

Duke mohuar dhe shkatërruar vlerat mbi të cilat qytetërimi ngrihet, a po than e pret Perëndimi dhe bashkë me të edhe ne, rrënjët? A po kalohen caqet? A po vihen në diskutim shtyllat kryesore dhe elementare të një etike dhe morali që na ka mbajtur për shekuj në këmbë? File-t Epstein janë maja e ajzbergut?

Përpjekja për të bashkuar opozitën në një front të përbashkët është një nismë interesante, që si të gjithë nismat konstruktive, kërkohet të shkallmohet që në fillim. Nga kush? Nga superegoja individuale? Kamerat televizive kanë një fuqi që përveç fjalës, përcjellin përtej ekranit dhe fryrjen, si të një kosi nën efektin e tharmit, të një individi që pyetet se çfarë mendon dhe a do të ishte dakord për bashkimin e opozitës.

Në ditët kur flitet për njerëzit më të pushtetshëm në botë dhe zbulohen vese dhe anë të errëta dhe të shëmtuara, të vjen dëshira të kërkosh mes të tjerësh të mëdhenj, anën njerëzore, edhe pse më pak e njohura, për të thënë që Botën e drejtuan edhe individë me zemër të madhe e me një ndjeshmëri superiore për kohën që jetuan.

A mund të barazohet shkelja e një vize greke për Krishtlindjet e 2002 nga ana e gjykatëses Irena Gjoka me peshën e linçimeve monstruoze që kanë nisur prej vitesh ndaj saj Sali Berisha, ish-kryeministri shqiptar që ende nuk po hetohet për vrasjet e 21 janarit dhe sidomos për zhdukjen e provave, fshirjen e serverave, urdhërimin e mjekëve... Drejtësia e Re gjykon dhe dënon shkelësit e vizave, por jo vrasësit e shqiptarëve? Kjo është e pabesueshme dhe shpresojmë e rekuperueshme

Drejtësia e re duhet të kishte vendosur pikat mbi “i” për Gërdecin dhe 21 janarin 2011, fakti që këtë nuk po e bën ende, tregon se edhe ajo ka frikë nga politikani më i dhunshëm, më i egër, më shpifës dhe i vetmi që urdhëroi vrasje shqiptarësh në Shqipëri. 

Nuk ka nervozizëm nacionalist që duhet të shuajë gjërat e përbashkëta greko-shqiptare për të ardhmen e natyrshme dhe europiane të Shqipërisë.