Alba Malltezi

Perëndimi ruan burime të jashtëzakonshme energjie nëse dikush guxon t’i kërcënojë të drejtat e fituara. 

A kemi përgjegjësi të gjithë për të rinjtë që rritëm dhe vëmendjen e dashurinë që u dhamë? A ua dorëzuam ne algoritmeve?

Po ngatërrohen shumë plagë sociale në dhimbjen e protestave. Po përzihen lotë me veset dhe virtytet njerëzore, situatë që kërkon ndërgjegjësim dhe hapjen e syve mirë nga të gjithë.

Cila është detyra e një brezi përballë kaosit? Çfarë duhet të sjellin për një komb ngjarjet e mëdha? Si kanë vepruar të tjerët? 

Mund të themi se kemi ndërtuar shoqërinë që duhet vetëm kur me sy mbyllur të mendojmë se institucionet tona ndihmojnë të brishtët e shoqërisë pa patur nevojën e thirrjeve të dhimbjes.

Ne shqiptarët nuk patëm dot një Sokrat apo një Platon që të na shkruante për “Republikën” apo për “Ligjet”, por të paktën, të mos vrasim dëshirën tonë të madhe dhe përpjekjet sifizike, - pavarësisht të qenit të pafat në histori, - për institucione të pavarura dhe Shtetformim.

Nga At Gjergj Fishta, te At Zef Pllumi, françeskanët në Shqipëri janë simbol i kulturës, dijes, përulësisë. Do të ishte mirë të ktheheshin në modë tamam si të ishin yje të kinematografisë.

Te Donika Kastrioti dhe ato dokumente italiane që na vijnë nga largësia e shekujve për karakterin e matur dhe të zgjuar të saj, ndjejmë kaq të afërt dhe të njëjtë rrënjën e përbashkët në vlera dhe besim me këtë Europë që sot e ëndërrojmë e të cilës i përkasim që në origjinë.

Gëzimi për të folur keq shqiptarë për shqiptarë para të huajve është baraz me të folurin keq për veten dhe për Shqipërinë. Kur do ta kuptojmë e të bashkohemi fillimisht me zemër, e më pas në pushtet apo opozitë, rivalë në biznese apo në media...

Nga manipulimi për të shitur një xhel gjunjësh, te nxitja për të quajtur këdo hajdut e kriminel... Si orientohen “trutë” e shqiptarëve në rrjet.

Emocionet e arkeologut italian kur mes baltës nxorri me duart e tij kokën e Deas së Butrintit. Dhurata për Musolinin dhe rikthimi në Shqipëri.

Është fare e thjeshtë të shohim se ç’prodhoi në këto vite retorika e dhunës e disa politikanëve edhe tek njerëz të thjeshtë apo tek elita kulturore shqiptare

Përvjetori i 14 janarit 1998 është afër! Por edhe marrja e vizës në ShBA në vend që të përjetohej si gëzim, u dëgjuan vetëm kërcënime dhe sharje nga njerëzit e tij politikë.

Sa herë Shqipëria është në prag ndryshimesh të rëndësishme, sa herë i afrohet familjes që i takon: Europës, se ku dalin, si gërryerjet nëpër tepsi byreku të mbetur, disa ekstremistë fetarë që na bëjnë të dukemi edhe më ekstremistë se vendet vërtetë islamike. Por shqiptarët nuk kanë ndërmend fare të jenë ekstremistë.

Një eksperiencë e mrekullueshme mes ullinjve, ku Toka merr frymë lirisht e pabetonizuar!

Një pjesë e politikës ka ndikuar sistematikisht, prej dekadash tashmë, me qëllim për të trazuar atë pjesën më të qetë, të palëvizshme e të rëndësishme të njerëzve. Duhet vepruar për ta frenuar.

Historia e dashurisë mes dy partizanëve që u konsumua, u gjykua dhe u ekzekutua tragjikisht nën justifikimin e “moralit komunist” aty, nën yjet dhe gurët e Vunoit dhe Palasës. 7 burra dënuan me vdekje partizanen e dashuruar

Shpërthime për një fjalë. Mallkime për një veprim. Kategorizime dhe urrejtje për një mungesë… në kurriz të Shqipërisë! 

Të jetosh mirë në Shqipëri duhet të jesh stërvitur sikur të ecësh mbi vezë, ose mbi thëngjij të ndezur, si akrobatët më të mirë të jetës…

Në gushtin e nxehtë në Tiranë, në kërkim të rrugëve me pemë, lokaleve me gjelbërim, shesheve me hije, oborreve e ballkoneve plot me lule e qosheve jeshile