I trishtuar, i vetmuar dhe i fundit: një Keir Starmer i braktisur më në fund është larguar, duke u përgatitur t'ia dorëzojë vendin e kryeministrit Andy Burnham, kryetarit popullor të bashkisë së Mançesterit.

Në një fjalim jashtë Downing Street, një Starmer i emocionuar pranoi punën që kishte bërë për të "ringjallur një parti të falimentuar politikisht, financiarisht dhe moralisht", por më pas shtoi: "Pyetja që po bën partia ime tani është nëse unë jam personi i duhur për ta udhëhequr atë në zgjedhjet e ardhshme të përgjithshme. Dhe vendimi im është ta vë vendin në vend të parë. Kjo është arsyeja pse po jap dorëheqjen. Fola me Mbretin këtë mëngjes dhe ai e pranoi."

Kreu i qeverisë e kaloi fundjavën sikur të ishte i bllokuar në një bunker, duke e mashtruar veten deri në fund se mund t’i rezistonte, por në fund iu desh të përballej me realitetin: edhe ministrat më të afërt me të e kishin nxitur të caktonte një afat kohor për largimin e tij dhe dorëzimin e detyrës te Burnham, i cili mund të ndodhte në shtator.

Kryeministri i shtatë që nga referendumi i Brexit-it

Kryebashkiaku i Mançesterit pritet të bëhet kështu kryeministri i shtatë britanik që nga referendumi i Brexit-it, përvjetori i dhjetë i të cilit - një ironi e historisë - bie nesër. Kjo është një shenjë e destabilizimit të politikës së Londrës pas daljes së saj nga Bashkimi Evropian, por edhe kulmi i një dështimi të madh, duke pasur parasysh se Starmer kishte qenë në Downing Street më pak se dy vjet më parë, me një shumicë dërrmuese prej dy të tretash të vendeve në Westminster.

Më jopopullor se Borisi dhe Liza

Si ishte e mundur, pra, që Starmer të bëhet kaq shpejt kryeministri më jopopullor në historinë moderne, më jopopullor se kllouni Boris Johnson, më jopopullor se Liz Truss, e cila vetëm në shtatë javë e çoi Britaninë në prag të falimentimit financiar? Ai vetë nuk është pajtuar kurrë me këtë: por kjo është pikërisht dëshmia e asaj për të cilën kritikohet më shumë: mungesa absolute e gjykimit politik .

Avokat dhe magjistrat

"Nuk marr vesh nga politika", tha ai dikur, e cila nuk është mënyra më e mirë për të qeverisur një vend. Sepse e vërteta është se ai gjithmonë ka mbetur ai që ishte: një avokat, një magjistrat, Prokurori i Përgjithshëm i Mbretërisë, i pamësuar dhe shumë i pakëndshëm me manovrat dhe intrigat e Westminsterit, por edhe me betejat e nevojshme të ideve që shoqërojnë politikën».

Gabim në qasje

Qasja e tij ka qenë gjithmonë ligjore dhe procedurale: kjo ishte e dukshme vetëm disa javë pasi mori detyrën, kur iu desh të merrej me trazirat racore që shpërthyen pas vrasjes së tre vajzave të reja nga një i ri me origjinë ruandeze. Starmer përdori forcën e plotë të ligjit për të shuar dhunën dhe ia hodhi fajin drejtpërdrejt të djathtës ekstreme, pa bërë as analizën më të vogël të konflikteve etnike latente në Britani, të cilat që atëherë janë ndezur në intervale të rregullta.

Shkurtime në subvencionet e ngrohjes

Por publiku shpejt ia ktheu shpinën për shkak të gabimeve flagrante në gjykim që bëri që në fillim, siç ishte fjalimi i tij hapës në të cilin njoftoi se "gjërat do të përkeqësoheshin" në vend që të jepte një mesazh shprese, ose kur vendimi i tij i parë i madh ishte të ulte përfitimet e ngrohjes për pensionistët ("Starmer po e ngrin gjyshen për vdekje", ishin komentet).

Por gabimi themelor ishte të besohej se debakli i Konservatorëve ishte një dështim moral, dhe jo politik, dhe se për këtë arsye rivendosja e integritetit dhe seriozitetit do të ishte e mjaftueshme për të rikthyer gjithçka në rrugën e duhur. Por më pas vetë qeveria Starmer dëshmoi të ishte gjithçka përveçse e patëmetë, kur shpërtheu skandali që përfshinte dhurata nga financuesit e partisë, nga rrobat te syzet në modë e deri te biletat e koncerteve dhe ndeshjeve.

Mbi të gjitha, duke u prezantuar vetëm si "ata që nuk janë Konservatorët", Partia Laburiste e Starmer erdhi në qeveri pa asnjë program, pa idenë më të vogël për vendin që donin të ndërtonin: dhe kështu, në këtë boshllëk, mori përsipër narrativa që theksonte skandalet, kthimin prapa (gazetat angleze numëronin të paktën trembëdhjetë) dhe hapat e gabuar.

Rasti Mandelson

Deri në më të bujshmen nga të gjitha, atë që vulosi fatin e kryeministrit: emërimin e Lord Mandelson, më shumë se të kompromentuar, si ambasador në Uashington. Atje, u bë e qartë se Starmer ishte thjesht një guaskë bosh dhe se pas ngathtësisë së tij nuk fshihej asgjë: siç tha vetë dikur, " Starmerizmi nuk ekziston dhe nuk do të ekzistojë kurrë". Koha ka mbaruar; e tëra çfarë mbetet është gropa në të cilën ai ka rënë./Corriere della Sera