Në Shqipëri politika është katandisur në një konkurs provincial simpatie, se kush e ka më mik të huajin. Qeveria dhe opozita janë futur në një garë qesharake se kush pëlqehet më shumë nga Uashingtoni dhe Brukseli, sikur varfëria zhduket me një shtrëngim duarsh dhe korrupsioni  shpërbëhet nga një letër urimi.

Në parim, marrëdhëniet me SHBA-në dhe BE-në janë jetike. Jo për selfie politike, por sepse lidhen me orientimin gjeopolitik të vendit dhe, mbi të gjitha, me përmbushjen e standardeve që na afrojnë me Europën, si një  ekonomi më të fortë, shtet më funksional, shoqëri më të drejtë. Kjo është arsyeja pse votohet një qeveri. Por ne, populli, në syrin e opozitës, mesa duket kemi bërë një keqkuptim historik, kemi votuar kryeministër jo për të qeverisur Shqipërinë, por për të bërë karrierë ndërkombëtare. Pra që këtu fillon mashtrimi i madh.

Ne nuk kemi zgjedhur kryeministër për të drejtuar botën, as për të qenë pjesë e bordeve imagjinare të paqes globale, e aq më pak për të zgjidhur krizën e Gazës. Kemi zgjedhur kryeministër për të drejtuar një vend të rraskapitur, të varfëruar dhe të zhytur në korrupsion prej tre dekadash.

Megjithatë, opozita sillet sikur matësi i vetëm i qeverisjes është se si sillen ndërkombëtarët me Edi Ramën. A e pëlqen Trump? A i dërgon letër? A e fton në ndonjë tryezë? Dhe në anën tjetër të opozitës së dështuar, fantazia kolektive ka kaluar çdo kufi,  prej vitesh dëgjojmë se “Trump do ta arrestojë Ramën”, se do ta nxjerrë në gjyq popullor, madje – pse jo – edhe do ta varë në mes të Tiranës, që të kënaqen të gjithë armiqtë e tij politikë.

Ky është niveli i debatit. Për dy ditë me radhë, mediat shqiptare janë marrë vetëm me një letër. Opozita akuzon, kryeministri reciton. Fjalë të bukura të Trumpit shiten si “sukses kombëtar”, sikur standardi i jetesës në Shqipëri rritet me komplimente dhe jo me paga, spitale, shkolla dhe drejtësi funksionale.

Ironia shkon më tutje, se këtë stekë e ka vendosur vetë opozita. Ajo ka vendosur rregullin idiot se një kryeministër gjykohet nga mendimi i të huajve, jo nga jeta e qytetarëve. Dhe Rama, mjeshtër i mbijetesës politike, po luan poker me letra të hapura, ndërsa kundërshtarët e tij vazhdojnë të shikojnë qiellin.

Ndërkohë, ajo që harrohet me qëllim është thelbi: – varfëria periferike që vazhdon,– elitat që pasurohen çdo ditë, – korrupsioni që gllabëron pasurinë publike, – trafiqet ilegale që ushqejnë një ekonomi paralele. Për këto e kemi zgjedhur kryeministrin. Por këto janë detaje të mërzitshme nga ana e  opozitës, sepse mendojnë se nuk bëjnë më zhurmë në veshin e simpatizantëve të tyre. Por, për opozitën, klikime sjellin  letrat , ftesat, opinionet e të huajve. Pra opozita, e fiksuar pas ambasadave dhe deklaratave, nuk shkon derë më derë, nuk përballet me hallet e qytetarëve dhe nuk ia numëron kryeministrit në sy përgjegjësitë e tij reale, por ata presin një mrekulli diplomatike. Dhe kështu, pa e kuptuar, po e mbajnë në pushtet më mirë se çdo fushatë.

Nëse Rama thotë se kjo opozitë ia ka dhënë katër mandate, nuk po bën humor. Po përshkruan realitetin e hidhur. Dhe nëse vazhdojnë kështu, rreziku i vetëm për të nuk është humbja e pushtetit, por që të mos e lënë rehat as pas mandatit të fundit. Sepse në këtë vend, kryeministri nuk gjykohet për atë që u bëri shqiptarëve, por për atë që i thanë të huajt për të.