Donald Trump njofton se fundi i luftës me Iranin është pranë. Por ndërkohë që flet për fitore, ai po përgatit terrenin për t’u tërhequr, duke ia kaluar barrën e sigurisë aleatëve.

Me një postim në pesë pika në platformën e tij “Truth”, presidenti amerikan deklaron se SHBA-të janë “shumë pranë” arritjes së objektivave. Njësoj si në fillim të ofensivës më 28 shkurt, vendimi komunikohet në mënyrë të njëanshme, pa paralajmërim dhe pa konsultim me të tjerët.

Në tekst, Trump rendit rezultatet që sipas tij janë pothuajse të arritura pas tre javësh bombardimesh. Në radhë të parë: dëmtimi i plotë i kapaciteteve të lëshimit të raketave nga Irani. Më pas, shkatërrimi i bazës industriale ushtarake, eliminimi i flotës detare dhe aviacionit, si dhe bllokimi i mundësisë për pasurim uraniumi për ndërtimin e armës bërthamore.

Ai shton edhe një tjetër element: mbrojtjen “në nivelin më të lartë” të aleatëve në Lindjen e Mesme, duke përfshirë Izraelin, Arabinë Saudite, Katarin, Emiratet e Bashkuara Arabe, Bahreinin, Kuvajtin dhe të tjerë.

Por pika më delikate vjen në fund. Trump bën të qartë se SHBA synon të çangazhohet sa më shpejt nga konflikti, duke ua lënë vendeve të tjera detyrën për të garantuar sigurinë e lundrimit në Ngushticën e Hormuzit, një arterie jetike nga ku kalon rreth një e pesta e naftës botërore.

Mesazhi është i drejtpërdrejtë: kjo ngushticë duhet të ruhet nga vendet që e përdorin, jo nga Shtetet e Bashkuara. Nëse këto vende kërkojnë ndihmë, Amerika mund të japë mbështetje, por Trump mendon se pasi kërcënimi iranian të jetë “çrrënjosur”, operacioni nuk duhet të jetë i vështirë për aleatët.

Në javët e fundit, qëndrimet e presidentit kanë qenë të luhatshme, shpesh kontradiktore. Edhe analistët më me përvojë po tregohen të kujdesshëm në vlerësime. Pyetja kryesore mbetet: a është kjo vërtet strategjia përfundimtare e Trump?

Kjo dilemë u diskutua edhe në seminarin e fundjavës të organizuar nga “Aspen Institute Italia” në Venecia. Mes folësve ishte Victoria Coates, ish-zëvendëskëshilltare për Sigurinë Kombëtare gjatë mandatit të parë të Trump dhe aktualisht pjesë e Heritage Foundation, një nga think-tank-et më pranë administratës.

Sipas Coates, deklaratat e Trump lidhen ngushtë me zhvillimet e brendshme politike në SHBA. Zgjedhjet e mesmandatit janë vetëm nëntë muaj larg dhe votuesit do të fokusohen te dy elemente: nëse lufta konsiderohet sukses dhe sa do të ndikojë ajo në çmimet e energjisë.

Ajo thekson se deklarata për një konflikt që zgjat “javë dhe jo muaj” duhet marrë seriozisht, duke lënë të kuptohet se administrata do të përpiqet të tregojë sa më shpejt rezultate konkrete ushtarake.

Megjithatë, përtej deklaratave, Trump përballet me një zgjedhje thelbësore. Ose ndjek planin maksimalist të kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu, që synon rrëzimin e plotë të regjimit teokratik në Iran, ose pranon të bashkëjetojë me të.

Sipas Pentagonit, opsioni i parë kërkon një ndërhyrje tokësore masive, me qindra mijëra trupa dhe një kosto të jashtëzakonshme, të paktën 200 miliardë dollarë vetëm për 100 ditët e para të operacionit.

Një skenar i tillë do të sillte humbje të mëdha në njerëz, një kthim të vazhdueshëm të trupave të pajetë në SHBA, një krizë të rëndë energjetike dhe një konflikt me rezultat të pasigurt. Madje, potencialisht më i rëndë se luftërat në Afganistan dhe Irak.

Në të njëjtën kohë, edhe pretendimi për mbrojtjen e plotë të aleatëve në Gjirin Persik vihet në pikëpyetje. Vende si Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Katari janë bërë objektiva të lehtë për kundërpërgjigjen iraniane.

Kjo po i detyron drejtuesit e këtyre vendeve të përballen me një realitet të ri: SHBA nuk është e gatshme të sakrifikojë jetë ushtarësh për mbrojtjen e qyteteve të tyre.

Në këtë kontekst, nevoja për një dalje nga konflikti bëhet urgjente. Dhe opsioni më i realizueshëm mbetet ai që sugjeron vetë Trump: një tërheqje e shpejtë, e paketuar si sukses.

Por për ta realizuar këtë, duhet që dikush tjetër të marrë përsipër detyrën më të vështirë, garantimin e sigurisë në Ngushticën e Hormuzit.

Dhe sipas planit të Trump, këtë rol duhet ta marrin aleatët europianë dhe aziatikë.

Në fund të fundit, strategjia është e qartë: të mbyllet lufta me një narrativë fitoreje, duke reduktuar angazhimin amerikan në terren.

Por kjo lë një pikëpyetje të madhe: nëse regjimi në Teheran mbetet në këmbë, a është vërtet kjo një fitore?/CorrieredellaSera