Cristiano Ronaldo njoftoi në fund të shtatorit se është larguar nga grunbullimi i kombëtares portugeze, pas përplasjes që pati me trajnerin Jorge Jesus.

Sot Ronaldo ka zbardhur në detaje prapaskenat e përplasjes së tij me trajnerin e Portugalisë gjatë grumbullimit të fundit të Kombëtares.

Ronaldo tregon se trajneri i kishte premtuar një plan të qartë për aktivizimin e tij, por më pas i kërkoi papritur të ishte gati për të luajtur në Norvegji.

Kapiteni portugez thotë se pranoi kërkesën, u ngroh gjatë ndeshjes, por në fund nuk u aktivizua, duke pretenduar se trajneri nuk e mbajti fjalën.

Pas ndeshjes, të dy palët zhvilluan një takim ku, sipas Ronaldos, ranë dakord që trajneri të sqaronte publikisht situatën dhe të pranonte se kishte gabuar.

Megjithatë, Ronaldo pretendon se konferenca për shtyp nuk u zhvillua sipas marrëveshjes dhe se ai dëgjoi deklarata me një ton që nuk përputhej me atë që ishte diskutuar privatisht.

Duke e konsideruar këtë si një tjetër thyerje të besimit, Ronaldo vendosi të largohej nga grumbullimi, por pranoi se ky ishte një gabim dhe u kërkoi falje shokëve të skuadrës dhe tifozëve portugezë.

Ai theksoi se nuk ka ndërhyrë kurrë në vendimet teknike të trajnerëve dhe se, nëse nuk është i dëshiruar në Kombëtare, preferon që t’i thuhet hapur dhe sinqerisht.

Në fund, Ronaldo deklaroi se, pavarësisht çdo pezullimi të mundshëm, nëse është fizikisht mirë do të jetë gjithmonë i gatshëm të rikthehet, të konkurrojë dhe të fitojë për Portugalinë, duke e mbyllur me fjalët: “Kjo është, më besoni, e vërteta më e pastër.”

Deklarata e Cristiano Ronaldos:

Siç premtova, kam vendosur të tregoj, në vetën e parë dhe drejtpërdrejt, rrethanat që lidhen me grumbullimin e fundit të kombëtares.

Pas Kupës së Botës 2026, përgatita një letër drejtuar popullit portugez, të cilën ende e kam, ku kam shkruar fjalët që dua t’u drejtoj atyre kur të largohem përfundimisht nga Kombëtarja.

Në fund të turneut, gjatë fluturimit të kthimit nga Shtetet e Bashkuara, Presidenti i Federatës më kërkoi dhe këmbënguli që ta rishikoja vendimin për t’u larguar, pasi FPF-ja dëshironte që unë të vazhdoja.

Menjëherë pas kësaj, ai më kërkoi mendimin për emrin e trajnerit aktual, të cilin po e konsideronte, së bashku me emra të tjerë që nuk m’i bëri të ditur. I thashë Presidentit të Federatës se, sipas mendimit tim, ai do të ishte zgjedhja e duhur.

Prandaj, ditën kur u njoftua trajneri aktual, isha sinqerisht i kënaqur me zgjedhjen. Ishte opsioni i duhur, siç po tregojnë rezultatet.

Pak ditë më vonë, mora kontaktin e parë nga trajneri i ri i kombëtares, i cili më tha se dëshironte të takohej me mua personalisht. Pranova dhe e planifikuam takimin në fund të pushimeve të mia.

U takuam në Cidade do Futebol, ku klubi im po zhvillonte fazën përgatitore të sezonit. Trajneri më tha atë ditë se llogariste tek unë dhe se prania ime ishte thelbësore për projektin e tij. Aty për aty, ai më prezantoi një plan për përfshirjen time. Më tha se do të luaja ndeshjen e parë dhe të fundit dhe se, për arsye të menaxhimit të gjendjes fizike, ai do të bënte gjithmonë tre ose katër zëvendësime për ndeshje.

Në atë moment, ai propozoi që unë të mos udhëtoja me skuadrën drejt Norvegjisë dhe Danimarkës. Propozoi që të luaja ndeshjen e parë, të qëndroja në Portugali dhe më pas t’i bashkohesha sërish ekipit përpara ndeshjes në Dragão.

E refuzova menjëherë këtë propozim. M’u duk e qartë se nuk mund ta pranoja. Edhe pse nuk do të luaja në ndeshjet jashtë vendit, unë isha ende kapiteni i ekipit tonë. Privilegji për të qëndruar në Portugali nuk do të ishte një shembull i mirë.

Trajneri përfundimisht ra dakord me këndvështrimin tim.

Në këtë bisedë ishte i pranishëm edhe Simão Coutinho, drejtor sportiv i Al Nassr, personi të cilit trajneri aktual i raportonte gjatë gjithë sezonit të kaluar dhe një prej personave përgjegjës për transferimin e tij te klubi në vitin 2025.

Një ditë përpara fillimit të grumbullimit, trajneri erdhi në shtëpinë time në Lisbonë, me kërkesën e tij, për një tjetër bisedë me mua. Biseda ishte e qetë dhe të gjitha parimet për të cilat kishim rënë dakord në gusht u ruajtën.

Luajta ndeshjen në Alvalade dhe, megjithëse u zëvendësova, nuk bëra asnjë problem. Vetë ia dhashë shiritin e kapitenit Bruno Fernandesit, larg çdo ideje se mund të ishin hapat e mi të fundit si lojtar dhe kapiten i kombëtares. Ajo që kishte rëndësi për mua atë ditë ishte fitorja jonë. Të fitosh është gjithmonë mirë; në Portugali dhe për vendin tim, edhe më mirë.

Në kohën e drekës, ditën e ndeshjes në Norvegji, një ndihmës i trajnerit erdhi te tavolina ku po drekonte grupi dhe më tha se trajneri dëshironte të fliste me mua.

Për habinë time të plotë, trajneri më pyeti nëse isha dakord të luaja 30 minuta. Isha tërësisht i përqendruar te rikuperimi fizik, i integruar si gjithmonë me shokët e skuadrës dhe mendoja se nuk do të luaja atë ditë. Nuk kishte asnjë problem.

Kjo kërkesë ishte jashtë planit tim të rikuperimit fizik dhe stërvitjes, sepse unë do të luaja vetëm më datën 4 në Dragão, por natyrisht që thashë po. Ai më tha se duhej të isha gati, sepse do të luaja 30 minuta.

Pjesën tjetër e dinë të gjithë. U ngroha që nga pjesa e dytë, pashë minutat që kalonin dhe nuk u aktivizova kurrë.

Trajneri nuk e kishte mbajtur fjalën.

Në fund të ndeshjes, thjesht doja që gjithçka të përfundonte me një fitore dhe të më linin vetëm. Nuk shkova të përshëndes tifozët. Ky është një gabim që është tërësisht përgjegjësia ime dhe nuk duhej të kishte ndodhur.

U kërkoj falje portugezëve që na mbështetën atje, u kërkoj falje tifozëve dhe u kërkoj falje edhe atyre që, megjithëse nuk janë portugezë, mund të kenë udhëtuar atje për të më parë dhe që mund t’i kem zhgënjyer.

Dyzet e tetë orë më vonë, zhvilluam një bisedë: unë, trajneri dhe Simão Coutinho, pasi ai kishte qenë i pranishëm edhe në bisedat tona në gusht.

Ishte një moment i thellë, shumë i sinqertë, pa asnjë lloj filtri. Ramë dakord se kishte vetëm një mënyrë për ta mbyllur këtë “çështje”: që trajneri të përsëriste atë që sapo më kishte thënë privatisht, në prani të Simão Coutinhos, por në sallën e konferencave për shtyp.

Ajo për të cilën ramë dakord ishte e thjeshtë: trajneri do ta niste konferencën për shtyp me këtë temë, duke synuar ta mbyllte çështjen duke thënë të vërtetën.

Ai do të thoshte se unë nuk kisha kërkuar kurrë të luaja ndonjë minutë, se ishte Kryetrajneri dhe askush tjetër ai që më kishte propozuar planin për këtë grumbullim, dhe se kishte qenë një gabim të më bënin të ngrohesha dhe më pas të mos më aktivizonin, dhe se, nëse kjo do të ndodhte përsëri, ai nuk do ta bënte.

E përfunduam atë takim me Kryetrajnerin që më kërkoi një përqafim, duke më premtuar se në konferencën për shtyp do të thoshte atë që sapo më kishte thënë mua dhe se çështja do të lihej pas nesh. Unë nuk do të luaja në Danimarkë dhe do të luaja ndeshjen në Dragão. E gjithë kjo në praninë e Simão Coutinhos, gjithmonë.

Me kërkesë të Kryetrajnerit, më pas u zhvillua një takim mes tij, Simão Coutinhos dhe Tiago Craveiros përmes videokonferencës, në të cilin u përmblodh ajo që kishim diskutuar.

U përgatit një dokument i shkurtër, të cilin unë vetë e miratova dhe i cili, me dijeninë time, iu dorëzua Kryetrajnerit, siç kishte kërkuar ai.

Konferenca ishte ajo që dihet: qëndrimi nuk kishte të bënte fare me takimin tonë. Dëgjova shprehje dhe një agresivitet që besoj se nuk i meritoja, një qëndrim “kryelartë” që ai nuk ma kishte treguar kurrë, as edhe në mënyrën më të vogël, privatisht një ditë më parë.

Shënimet që unë miratova ishin si më poshtë:

“Mendoj se është e rëndësishme, jo më pak sepse është e vërteta, të sqarojmë disa gjëra përpara se të flasim për Danimarkën:

1. Unë vetë, pa askënd tjetër, i propozova Cristianos një plan për këtë sezon me Kombëtaren. Ishte një bisedë e gjatë dhe shumë e mirë.

2. E di se sa shumë jeton dhe e do Kombëtaren, dhe peshën që ai ka në botë, dhe aq më tepër peshën dhe ndikimin pozitiv që ai ka pasur në Kombëtare për 24 vite radhazi.

3. Plani që i propozova Cristianos u pranua.

4. Ai kurrë nuk i vuri në dyshim zgjedhjet e mia. Ai ishte shembullor, besnik dhe profesionist.

5. Ndeshja në Norvegji nuk ishte pjesë e planit që hartova për të. Megjithatë, mendova se ai kishte arritur të rikuperohej fizikisht nga ndeshja e parë dhe e paralajmërova se mund të më duhej ta përdorja. Cristiano ra dakord.

6. Gabova duke bërë që dikush me përmasat e Pelés apo Maradonës të ngrohej dhe më pas të mos e fusja në lojë. Po të ishte sot, nuk do ta bëja.

7. Për ta mbyllur çështjen: unë e dua Cristianon në Kombëtare. Në fakt, nuk e dua pak, e dua shumë. Fatmirësisht, edhe ai beson tek unë. Ai besoi tek unë te Al Nassr dhe beson edhe këtu.

8. Për faktin që nuk i përshëndeti tifozët. Ne kemi folur tashmë për këtë. Dikush që ka luajtur më shumë se 230 ndeshje për Kombëtaren nuk merr mësime nga unë për dashurinë ndaj Portugalisë. Ishte një moment frustrimi që nuk fshin asgjë. Ai është lojtari që firmos më shumë autografe, bën më shumë selfie, u tregon më shumë afeksion tifozëve. Të mos shpikim probleme aty ku nuk ekzistojnë. Kur nuk jemi të lumtur, reagojmë. Kaq.”

Asnjë nga këto shënime, pra, nuk kërkonte që Kryetrajneri të më kërkonte qoftë edhe falje.

Ishte hera e dytë që ai nuk po e mbante fjalën që më kishte dhënë.

Vendosa të largohesha nga grumbullimi pa pritur për ndonjë premtim tjetër të thyer. Për mua, e vërteta është ende gjëja më e rëndësishme në marrëdhënien mes njerëzve. Sado shumë që mund të dhembë, më thuaj të vërtetën.

Në fakt, në një bisedë që pata me Presidentin e FPF-së dhe me Kryetrajnerin në mëngjesin e ditës së asaj konference për shtypi, gjë të cilën ata me siguri mund ta konfirmojnë, unë rikonfirmova se, nëse ata nuk më donin aty, duhej të ma thoshin. Gjithçka që duhej të bënin ishte të ishin të sinqertë me mua. Unë do ta pranoja dhe premtova se do të përgatitnim diçka të bukur, ashtu siç ëndërroja se mund të ndodhte, dhe askush nuk do të ishte i zemëruar.

E mbaj mend sikur të ishte sot. Ata u përgjigjën njëzëri se jo. Se vendi im ishte me Kombëtaren.

Asnjëherë, në asnjë moment, nuk kam ndërhyrë në asnjë vendim teknik apo taktik të ndonjë trajneri apo drejtuesi të Kombëtares gjatë pothuajse 25 viteve të futbollit. Unë thjesht e pranoj, për mirë ose për keq, në varësi të asaj që ata propozojnë.

E respektoj vendimin dhe, kur ata e thyejnë fjalën që më kanë dhënë, ndiej se vendi im nuk është aty.

Dëshiroj gjithashtu t’u kërkoj falje shokëve të mi të ekipit kombëtar që u largova nga grumbullimi. Pavarësisht shkeljes absolute të besimit nga ana e trajnerit të kombëtares, siç mund të dëshmojë kushdo që i ka dëgjuar këto biseda, unë nuk duhej ta kisha bërë këtë. Përgjegjësia është tërësisht e imja.

U kërkoj edhe një herë falje popullit portugez, por thyerja e fjalës së dhënë ka pasur për mua një ndikim përcaktues. Ndjeva se, që nga ai moment, qëndrimi im do t’i bënte vetëm dëm grupit dhe bëra atë që gjithmonë kam thënë se do të bëja nëse nuk do të ndihesha i dobishëm: mora çantat dhe u largova.

Pasojat e këtij veprimi tim duhet të vlerësohen dhe të ndëshkohen nga Federata Portugeze e Futbollit. Besoj se dënimi nuk duhet të ketë asnjë faktor lehtësues. Unë nuk jam thjesht një lojtar. Jam kapiten i ekipit dhe kjo është një rrethanë rënduese.

Unë tashmë kam kërkuar falje, por e di se veprimet duhet të kenë pasoja. Çdokush në futboll, ashtu si unë, e di se, pavarësisht statusit të secilit person, rregullat janë të njëjta për të gjithë.

Në këtë drejtim, kam dëgjuar shumë të flitet për ndeshje lamtumire, se duhet të kem një lamtumirë dinjitoze dhe se Federata dëshiron të më japë këtë mundësi.

Në jetë kam mësuar, duke kaluar uri dhe duke mos pasur asgjë për të ngrënë, se askush nuk i jep asgjë askujt.

Mund t’u premtoj të gjithë tifozëve të mi, natyrisht dhe veçanërisht të gjithë popullit portugez, se do të kemi një ose më shumë ndeshje lamtumire; do të ketë kohë për këtë.

Por kur mendoj për ekipin kombëtar, ajo që mendoj vërtet është të garoj. Kjo ishte ajo që mendova edhe ditën kur më dhanë lajmin për vdekjen e babait tim. Isha në grumbullimin e ekipit kombëtar dhe vendosa të qëndroja aty deri në përfundimin e ndeshjes së ditës së nesërme. Prandaj bëra për vendin tim diçka që nuk do ta bëja kurrë për asnjë klub.

Pra, nëse jam fizikisht mirë, duke luajtur për klubin tim, shpresoj me gola, pasi të kem kryer çfarëdo pezullimi që do të vendoset ndaj meje, do të jem i gatshëm, ashtu siç kam qenë gjithmonë deri më sot, të garoj dhe të fitoj për ekipin tonë kombëtar.

Kjo është, më besoni, e vërteta më e pastër.

Cristiano Ronaldo