​Rrugëtimi i një njeriu mbi këtë tokë nis gjithmonë me një dorë që të pret, me një frymë që të ngroh dhe me një figurë që, pa e kuptuar ende, do të shndërrohet në krejt universin tënd.

Babai im nuk ishte thjesht një prind; ai ishte mësuesi suprem, arkitekti i karakterit tim dhe redaktori i parë i shpirtit tim. Që në hapat e mi të parë, kur këmbët e mia të pasigurta dridheshin mbi dyshemenë e ftohtë, ai ishte aty, i përkulur me durimin e një gdhendësi, duke më mësuar se ekuilibri nuk është vetëm çështje fizike, por mbi të gjitha çështje vullneti.

Ai ishte figura që më ka mbajtur në krahë kur isha foshnjë, duke më dhënë atë ndjesinë e papërshkrueshme të sigurisë, sikur asgjë e keqe në këtë botë nuk mund të depërtonte përmes krahëve të tij të fortë. Kujtoj netët e gjata të dimrit, kur heshtja e shtëpisë thyhej vetëm nga frymëmarrja e tij e lehtë, teksa ai ngrihej me netë pa gjumë vetëm e vetëm që unë të mos zbulohesha e të mos ftohesha.

Ai ishte roja im i padukshëm, njeriu që sakrifikonte pushimin e tij që unë të ëndërroja i qetë, i mbrojtur nga çdo rrymë e ftohtë jete.

​Çdo udhëtim që ai ndërmerrte, nuk ishte kurrë një rrugëtim i vetmuar; ai më merrte gjithmonë me vete, duke dashur që unë të thithja botën përmes syve të tij, por edhe të ndërtoja vështrimin tim unik.

Ai nuk donte që unë të isha një hije e tij, por një dritë që shkëlqente më fort. Këtë e tregonte në çdo mbledhje me miqtë, në çdo gëzim familjar, ku me një bujari shpirtërore që rrallë e ndesh, më thoshte të ngrija dollin, të flisja, të tregoja veten, duke më dhënë një protagonizëm që unë mbase nuk e kërkoja, por që ai e dinte se më duhej për të ndërtuar besimin te vetja.

Ai ishte krenaria ime, por mbi të gjitha, unë isha krenaria e tij, dhe këtë ai nuk e fshehu kurrë, duke u treguar të tjerëve për mua me atë shkëlqimin në sy që e kanë vetëm ata që duan pa kushte. Edhe tani që jam burrë, ai mbetet forca ime më e madhe. Kur bota jashtë bëhet e egër dhe kur sfidat e jetës profesionale apo personale duken si male të pakapërcyeshme, unë gjej te figura e tij atë sigurinë që mendoja se e kisha humbur.

Ai më dha kurajë edhe kur mendoja se s’kishte më shpresë, duke më qëndruar në krah për të mos më lënë asnjëherë vetëm në fushëbetejë.

Lidhja jonë arriti kulmin në pasionin e përbashkët për gazetarinë dhe fjalën e shkruar. Ai ishte mentori që nuk mjaftohej me lavdata, por që me një pedagogji të rrallë dhe një sy kritik të mprehtë, korrigjonte shkrimet e mia të para.

Ai nuk shënonte vetëm gabimet me bojë, por më mësonte etikën e fjalës, peshën e së vërtetës dhe bukurinë e rreshtit që lë gjurmë. Ishte ai që më shtyu të guxoja, që më frymëzoi të shkruaja libra, duke besuar te unë më shumë sesa unë besoja te vetja.

Ai thoshte se një libër është një pjesë e pavdekësisë që njeriu i lë kësaj bote, dhe sot, çdo germë që hedh në letër ka brenda shpirtin e tij. Babai ishte vetë universi im, një sistem i tërë vlerash, dashurie dhe mbrojtjeje. Prandaj, kur ai u largua fizikisht, goditja ishte aq e fortë sa u duk sikur universin e pllakosi një errësirë totale, një vakum që asgjë nuk dukej se mund ta mbushte. Por, me kalimin e kohës, kuptova se yjet shihen më qartë kur është natë. Imazhi i tij, prania e tij e ndjeshme në çdo kujtim dhe modeli i tij i jashtëzakonshëm si njeri dhe si profesionist, tani ndriçojnë rrugën time si një yll polar.

​Ky ndriçim më jep shpresë që të mos dorëzohem kurrë, ashtu siç ai nuk u dorëzua asnjëherë para vështirësive të jetës. Ai më mësoi të jetoj me dinjitet, të jem i ndershëm me veten dhe me të tjerët, dhe të vazhdoj të eci në gjurmët e tij, duke mbajtur lart emrin dhe trashëgiminë që ai ndërtoi me aq shumë mund e sakrificë.

Megjithëse ai nuk është më këtu për të parë sukseset e mia të reja apo për të korrigjuar shkrimet e mia të fundit, unë e ndjej miratimin e tij në çdo rrahje zemre. Ai është forca që më ngre kur rrëzohem, është zëri që më thotë "vazhdo" kur jam i lodhur, dhe është drita që më tregon se rruga e ndershmërisë, sado e vështirë, është e vetmja që ia vlen të ndiqet.

Babai im ishte një gjigand jo prej trupit, por prej shpirtit, dhe unë do të jem përjetësisht mirënjohës që isha pjesë e universit të tij, një univers që nuk mund ta shuajë asnjë errësirë, sepse dashuria e një ati për të birin dhe e një biri për të atin është e vetmja forcë që mposht kohën dhe harresën.

​Çdo ditë që kalon, kuptoj se misioni im është të jem një pasqyrim i asaj drite që ai më la. Kur shkruaj, kur raportoj, kur hulumtoj për të vërtetën, ndjej se dora e tij është ende aty, duke udhëhequr penën time.

Ai nuk ishte thjesht një prind që siguronte ushqimin dhe strehën, ai ishte ushqimi i shpirtit tim dhe streha e mendimeve të mia më të thella.

Ai më mësoi se si të jem burrë pa humbur butësinë, si të jem i fortë pa u bërë i ashpër dhe si të jem i suksesshëm pa humbur përulësinë.

Trashëgimia e tij nuk matet me pasuri materiale, por me ato orë të gjata bisedash, me ato korrigjime të rrepta por të dashura, dhe me atë besim të palëkundur që ai kishte te unë edhe kur unë vetë isha i përhumbur. Jeta pa të është një sfidë e re, një rrugëtim nëpër një botë që duket pak më e vogël pa praninë e tij gjigande, por mësimet e tij janë busulla që nuk më lejon të humbas drejtimin.

Ai mbetet ylli im, frymëzimi im dhe arsyeja pse unë sot nuk dorëzohem, por vazhdoj të shkruaj historinë time, e cila në fakt është vetëm një kapitull i ri i historisë së tij të madhe.

Sa herë që shoh një fletë të bardhë, shoh mundësinë për të nderuar emrin e tij, dhe sa herë që arrij një majë, e di që ai është atje, duke buzëqeshur e duke thënë: "Të thashë që do t’ia dalësh, bir." Ai është përjetësia ime, universi im që nuk do të njohë kurrë perëndim.