KARAKAS – Tragjedia brenda tragjedisë. Dhjetëra fëmijë, më shumë se 500 sipas burimeve të pavarura, kanë mbetur jetimë për shkak të atyre tërmeteve shkatërruese. Disa janë paraqitur të vetëm në qendrat e strehimit ose në spitale për të marrë ndihmë mjekësore. Qeveria, e cila dje shpalli shtatë ditë zie kombëtare, nuk jep shifra zyrtare, por siguron se të gjithë do të kujdesen. "Ata ndodhen ende në spital për t'u vizituar dhe vlerësuar, si nga ana fizike ashtu edhe psikologjike. Më pas do të dërgohen në qendrat më të përshtatshme", na shpjegon një ushtarake e Gardës Civile, e cila me uniformë kamuflazhi ruan hyrjen e Kolegjit Santa Lucia, në lagjen popullore Prado de Maria, në Karakas.

Këtu do të strehohen rreth pesëdhjetë fëmijë, të moshës nga 3 deri në 10 vjeç. Sapo u përhap lajmi, dhjetëra vullnetarë u paraqitën te porta: "Psikologë, mjekë, dentistë, parukierë, të gatshëm të ndihmojnë sipas nevojës dhe me autorizimin e Qendrës për Mbrojtjen e të Miturve", shpjegon me mirësjellje motër Daisy. "Po përgatisim shtëpinë për t'i pritur."

Brenda, shtretërit me çarçafë shumëngjyrësh janë gati. Rosanna Braci, "dietologe, e lindur në rajonin Marche të Italisë", thotë me krenari se mezi pret të japë ndihmën e saj: "Duhet të organizohemi mirë, sepse është e drejtë të ndihmojmë, por duhet ta bëjmë siç duhet, pasi kjo tragjedi do të zgjasë për një kohë të gjatë."

Shpresohet që Këshilli Qeveritar për Mbrojtjen e të Miturve të jetë në gjendje të kujdeset për ta, duke përshpejtuar procedurat e burokracisë venezueliane. Dje, selia e tij në rrugën Calle Lecuna në Karakas ishte e mbyllur. Ashtu si shkollat dhe shumë dyqane, të cilat kishin ulur qepenat nga frika e pasgoditjeve sizmike që ende nuk kishin përfunduar.

Të hapura mbeten spitalet, ku që nga 24 qershori mjekët punojnë me ritme të çmendura dhe me paga mjerane. Biagio Sgro është kirurg traumatolog në Spitalin Pérez Carreño në kryeqytet dhe gjatë këtyre ditëve ka parë ferrin: "Shumë fëmijë do të mbeten me aftësi të kufizuara. Pa shtëpi, ndonjëherë pa prindër, me gjymtyrë të amputuara në moshën 4, 5, 6 apo 12 vjeç. Në spitalin tim ndodhen rreth dhjetë fëmijë të cilëve u janë amputuar të dyja këmbët", shpjegon ai për Corriere. "Një psikologe po kujdeset për ta. Shumë prej tyre nuk e kuptojnë çfarë ka ndodhur dhe janë mbyllur në vetvete. Do të duhet kohë për t'ua shpjeguar."

Çdo ditë mbërrijnë rreth dhjetë fëmijë të prekur nga tërmeti. Të traumatizuar dhe shpesh me plagë të rënda. "Në shumë raste, e ardhmja e tyre është dëmtuar përgjithmonë", thotë doktori Sgro, i cili shton edhe një fakt shqetësues:

"Më 24 qershor, spitalet nuk kishin materialet e nevojshme mjekësore për të përballuar emergjencën. Brenda 24 orëve, banorët e Karakasit vërshuan në farmaci, i zbrazën ato dhe na sollën furnizime. Jo qeveria, por qytetarët e zakonshëm. Ndërsa dje (e martë për lexuesit), qeveria deklaroi se nuk kishte nevojë për këto furnizime, sepse i kishte pajisur tashmë të gjitha spitalet. Madje tha se mjekët që pranojnë furnizime nga subjekte private do të ndëshkohen."

Ironike, por e besueshme në Venezuelën e sotme. Po aq sa edhe paga e doktor Sgros: 670 bolivarë çdo dy javë, rreth një dollar amerikan. "Mbijetoj duke punuar në sektorin privat, por nuk heq dorë nga shëndetësia publike, ku mund të bëj vërtet profesionin tim si kirurg: të operoj, edhe pa pagesë."

Mes frikërave që tërmeti ka përhapur te njerëzit është edhe rreziku i epidemive të kolerës dhe hepatitit.

UNICEF paralajmëron se 680.000 fëmijë në Venezuelë kanë nevojë për ndihmë humanitare, pra për ilaçe, ushqim, ujë dhe, natyrisht, mbrojtje. Aktivistët paralajmërojnë për rrezikun e zhdukjeve dhe rrëmbimeve, ndërsa të tjerë denoncojnë raste të tentativave për dhunë seksuale ndaj vajzave të mitura në strehimet e përkohshme, si për shembull në kampin e madh me çadra në Parque del Oeste në Karakas.

Në Sheshin Venezuela takojmë një gjyshe me mbesën e saj gjashtëvjeçare, të cilat janë larguar nga shtëpia nga frika e lëkundjeve të reja dhe rrezikut të shembjes së ndërtesës. Ato qëndrojnë buzë rrugës, mes trafikut të një metropoli me gjashtë milionë banorë që nuk ndalet kurrë, flenë në një tendë të vogël mes njerëzve të panjohur, "dhe edhe këtu vijnë grabitqarët, sepse tendat nuk mbyllen."

Gjyshe Maria Teresa dëshiron të kthehet në apartamentin e saj, edhe pse është dëmtuar. Por vogëlushja Gladys jo: "Ajo është e traumatizuar dhe ndihet më e sigurt këtu."/ Corriere della Sera