Ishte ende pa i mbushur 3 vjeç, kur Zojë Lekndreaj, njw vajzë e vogël malësore me babanë të arratisur, bashkë me nënën e saj Lulën shtatzënë, do të mbërrinin përherë të parë në një kamp internimi në Berat. Atje Zoja do të bëhej me motër. Nëna e saj do të lindte në atë kamp internimi dhe pak muaj më vonë, të treja do të përfundonin në një tjetër kamp internimi shumë herë më i vështirë për tu përballuar, në Tepelenë. atje foshnja pak muajshe, do të vdiste nga uria. Zoja e kequshqyer prej muajsh, nuk do të kishte asnjë pikë qumësh për ta ushqyer dhe kështu do ta humbte vajzën e saj përgjithmonë.... Kishte nisur kështu rrugëtimi i vështirë për Zojën e vogël, dhe deri ën vitin 1954 pasi i kishyte mbuhsur 9 vjeç, ajo do të kalonte gjtihçka që mendja e një fiëmijë nuk e rrok dot, vuajtje të tmerrshme që stregohen dot me fjalë, një uri që do ta gërryente fizikisht e psiqikisht, deri në atë pikë sa zhvendosja në një tjetër kamp internimi me kushte paksa më të mira do ti dukej si shpëtim. Zoja me rrëfimin e saj dhënë për Dosjen K, zbulon përjetimet e një fëmije që provoi represionin më të rëndë që mund të provojë nëj fëmijë në diktaturë. Ajo thotë se deri ën moshën 17 vjeçare, jetoi në të atillë mënyrë sa vuajtjen dhe dhimbjet do ti kutonte vetëm kur të largohej nga kampoi i internimit. ishte martuar dhe kishte shkuar nuse në një derë të mirë,. do të jetonte në qytet në Shkodër, e prej andej me një kënd të ri shikimi e perceptimi do të kuptonte se kishte ecuar për afro 15 vite mespërmes ferrit dhe e ditur dhe kuptuar plotësisht këtë fakt.