ITALI - Ai jetoi një jetë të shpejtë, si Diego Maradona, idhulli i tij. Kur Fabrizio Miccoli (sot 46 vjeç) ishte fëmijë, një të diel në stadiumin 'Via del Mare' për një ndeshje Lecce - Napoli, Diego "iu shfaq".

"Ishte sikur të kisha parë Jisu Krishtin", thotë ai, "një shkëndijë frymëzimi. Ai më ngacmoi sepse ishte vetëmohues, luante më shumë për asiste sesa për gola. Vendosa të doja të isha si ai". Në një masë të madhe, ai ia doli mbanë. Një këmbë magjike, fanella me numër 10, një prirje për miqësi të rrezikshme, probleme ligjore, burg.

Miccoli i rrëfen të gjitha këto në "Lavdia dhe Mëkati i një Kampioni", një libër që do të jetë në treg. "Nuk e shkrova vetë; kam kontribuar me kujtimet e mia".

"-Le të fillojmë nga San Donato, qyteti i tij i lindjes në provincën e Lecces.

Nga San Donato, përveç meje, kanë dalë disa lojtarë, për shembull Pasquale Bruno dhe Domenico Progna (dy mbrojtës: i pari ish-lojtar i Torinos dhe Juves; i dyti ish-lojtar i Atalantës).

-Në orën 12, telefonata nga AC Milan... 

Përfundova në një shkollë me konvikt në Lodi, së bashku me shumë fëmijë që do të vazhdonin të bënin gjëra të mëdha: Coco, Maresca, Daino, Corrent. Po luftoja dhe nuk mund të rezistoja, në fund të sezonit tim të dytë, u ktheva në shtëpi. Mendova se Lecce do të më merrte, por ata më ngrinë: 'Nuk do të jesh titullar këtu vetëm sepse ishe te Milani.' Ndoshta ishin të mërzitur sepse kisha shkuar nga Lecce Club, një nga ekipet e tyre satelit, te Milan. Firmosa për Casarano. Atje luajta mirë dhe në moshën 16 vjeç, bëra debutimin tim në Serie C. Fillova të shënoja, u transferova te Ternana, pastaj te Juve, e cila më huazoi te Perugia. 

-A është e vërtetë që Moggi të detyroi 'të paguaje' për refuzimin e ndihmës nga djali i saj, Alessandro? 

Kur mbërrita në Torino, shumë më këshilluan të nënshkruaja për Gean e Alessandro Moggit. Edhe Antonio Conte, i cili ishte nga Lecce, më pëlqente. Por unë kisha një agjent, Caliandro dhe nuk doja ta tradhtoja. Nuk e di nëse gjithçka që ndodhi më pas ishte nga inati. 

-Çfarë ndodhi? 

Luciano Moggi më ngacmonte për tatuazhet e mia, vathët, flokët e mi dhe kur u ktheva nga huazimi te Fiorentina, ndodhi episodi me autobusin. Ata kishin fituar titullin kampion (i cili më vonë u revokua për shkak të Calciopolit) dhe një ditë na çuan në bashki për një ceremoni çmimesh. Mbeta vetëm në autobus duke pritur, një situatë poshtëruese. Më shitën te Benfica. 

-A pendoheni që i thatë jo Alessandro Moggit? 

Nuk pendohem, por pyes veten se si do të kishte shkuar karriera ime nëse do të kisha pranuar të ndërroja agjent. Dhe pastaj... gjithmonë i kam qenë besnik Caliandros dhe sot nuk flasim më. Kur isha në burg, më thanë se Moggi, i ati i tij, meqë ra fjala, më kishte telefonuar për të më pyetur si jam dhe kjo më bëri të mendoja. Përtej gjithçkaje, sot mendoj se Moggi është një person i sinqertë. 

Miccoli me fanellën e Palermos

-Juventus, Fiorentina, Benfica dhe pastaj Siçilia. Ai u bë Maradona i Palermos dhe ashtu si Diego, përfundoi në telashe të mëdha. 

Duhej të isha më i kujdesshëm, të kuptoja dinamikën. Gruaja ime më thoshte: 'Ki kujdes me kë rri.' Ndihesha si Maradona në Napoli, ndihesha shumë mirë... Mendova se isha mbi gjithçka. 

-Në Palermo, ai u dënua me tre vjet e gjashtë muaj burg për zhvatje të rëndë duke përdorur metoda mafioze. Një rast për mbledhjen e borxheve i lidhur me një klub nate. Ai veproi si ndërmjetëse dhe kërkoi ndihmë nga një mik i tij, djali i një shefi të Cosa Nostras... 

Lidhem shpejt me njerëzit, kam tendencë t’u besoj atyre. E takova atë djalë ndërsa po shërohej nga një dëmtim. Ai luante futboll amator; dilnim në të njëjtën fushë për të folur. U bëmë miq, ai kishte një precedent të pastër penal në atë kohë. E di që unë nuk e bëra atë zhvatje. Ajo që më mundon është gjëja tjetër, përgjimi. 

-"Ai Falcone i ndyrë", shqiptoi ai disa metra larg pemës së mbjellë në kujtim të gjyqtarit të vrarë nga mafia në Capaci në vitin 1992... 

Pikërisht. Më vjen turp për këtë, për veten time dhe për familjen time. Nuk e di se si më dolën ato fjalë. Ishte agim, sapo kishim dalë nga klubi i natës dhe mendja ime ishte e turbullt. Këto janë shpjegimet që i dhashë vetes. Nuk po justifikohem, vetëm mund të kërkoj falje. Bëra një gabim dhe nuk mund ta fal veten. 

-I kërkove falje Maria Falcones, motrës së gjyqtarit. Historia që përshkruan takimin tuaj është pjesa më e fuqishme e librit... 

Sapo e kreva dënimin dhe mbarova kujdesin tim familjar, fluturova për në Palermo për të takuar znj. Maria dhe djalin e saj Vincenzo. Ata më mirëpritën dhe më kuptuan. Nuk shkova atje për të kërkuar mëshirë. I kërkova falje znj. Falcone, i tregova për turpin që ndieja, sa shumë më vinte keq. Ajo më buzëqeshi dhe tha: 'Të fal'. U preka, u ndjeva i lehtësuar nga barra e vërtetë që mbaja. Bëmë një foto, të cilën do ta mbaj për vete. Unë dhe Vincenzo kemi mbajtur kontakt, shpresoj ta prezantojmë librin së bashku në Palermo, në Fondacionin Falcone. 

Miccoli feston një gol të shënuar me fanellën bardhezi të Juventusit

-Ju keni vuajtur gjashtë muaj të dënimit tuaj në burg, midis dhjetorit 2021 dhe majit 2022. Cili ishte momenti më i vështirë? 

Kur u dorëzova, në burgun e Rovigos. Miqtë e mi të përjetshëm, Giovanni dhe Pierpaolo dhe avokati im, Savoia, më shoqëruan atje. Dola nga makina dhe ajo ecja e fundit në këmbë, drejt portës, me çantën mbi supe, ishte e tmerrshme. Pastaj dokumentet, kontrolli...

-Shpejt e transferuan në Vicenza, në një institucion të rezervuar për kriminelët e mëdhenj. 

Më pritën shumë mirë, duke mos më përfshirë kurrë në punët e tyre. Kur kishte probleme, më mbanin larg. Më thanë: ‘Çfarë po bën këtu?’ 

-A është e vërtetë që ishe portier në ndeshjet e futbollit në fushën e burgut? 

Pajtohem. Ata më bënë shaka: 'Fabrizio, ne vrasim veten për dy gjëra këtu: kartat dhe futbollin'. E kuptova. Kështu që qëndrova midis shtyllave dhe ato pak herë që luajta si sulmues, nuk u solla kurrë si i madh; lëvizja me frenën e dorës të ndezur. Luanim një orë në javë, ishte një kohë e qetë dhe duhej të mbetej kështu. 

Miccoli dhe Cassano

-Ku ishe kur vdiq Maradona? 

Në makinë. Radioja raportoi lajmet dhe më është dashur të ndalem për shkak të dhimbjeve të tmerrshme. Mbeta i bllokuar për 10 minuta. Në një kasafortë, mbaj vathin që Policia Financiare ia konfiskoi në aeroportin e Romës. E bleva në ankand për 25,000 euro. I dërgova gruan e ish-menaxherit tim të bankës të më përfaqësonte. Nuk e kam mbajtur kurrë; doja t'ia ktheja. Bëra tatuazhin e Che Guevarës sepse edhe ai kishte një të tillë. Gjithmonë kam pasur pak interes për politikën, por e njihja dhe ende e di kush ishte Che Guevara sepse xhaxhai im Tonino, një i majtë, fliste gjithmonë për të. 

-Çfarë po bën sot? 

Unë jetoj në Lecce, drejtoj akademinë time të futbollit në San Donato dhe me vajzat mund të ngjitemi në Serie C dhe kjo do të ishte një arritje historike. Unë drejtoj një hotel me mëngjes në Gallipoli dhe jemi gati të përfundojmë një strukturë me gjashtë suita në Piazza Santa Chiara, në qendër të Lecces. Jam një person tjetër dhe ia kam borxh gjithçka gruas sime, Flavias. Ajo ka qenë gjithmonë aty. Kur isha në burg, ajo nuk humbi kurrë një takim dhe sillte fëmijët tanë. Nuk do ta harroj kurrë", tha Miccoli.