Çfarë mund t’i ndodhë më keq dikujt si Sigfrido Ranucci, kur ke zbuluar tashmë se bomba që mund të të vriste mund të ishte vendosur nga një mik shumë i afërt? Ndoshta që ndonjë kritik të aludojë se bombën e ke vendosur vetë, për të ushqyer mitin tënd dhe ndoshta për t’u futur në politikë?

Gabim. “Bomba” e re, në këtë histori me episode, që vetë drejtuesi i emisionit Report e ka quajtur së fundmi në Facebook “Fango Quotidiano” (“Baltë e përditshme”), nuk ishte poshtë një makine: ishte brenda një libri. Librit të tij. Dhe këtë herë po: e kishte krijuar vetë.

Ajo ka tre emra grash: Karoline, Emilia dhe Lavinia. E para troket në redaksinë e Report për një praktikë pune, e dyta mbërrin me një informacion, ndërsa e treta për të kërkuar një intervistë për shefin e saj. Ato hyjnë në jetën e tij për arsye profesionale, por më pas përfundojnë në shtratin e tij dhe, prej aty, bëhen pjesë e një historie që ngre çdo ditë e më shumë pyetje mbi kufirin mes jetës private dhe përgjegjësisë profesionale, mes mbrojtjes së burimeve dhe konfliktit të interesit, si edhe mes sekretit profesional dhe sekreteve personale.

Pikërisht për këto gra shkruan Ranucci në librin “La scelta” (“Zgjedhja”), autobiografia e botuar dy vjet më parë nga Bompiani dhe e prezantuar si “autoportreti i guximshëm i një njeriu”.

Së fundmi, faqja Esperia ka publikuar pjesët e librit ku autori përshkruan aventurat e tij sentimentale dhe seksuale: një galeri grash të tërhequra nga talenti i tij, të joshura shpejt dhe të gatshme ta ndjekin si në betejat profesionale, ashtu edhe në jetën intime. Ai paraqitet si gazetari i rrethuar dhe i dëshiruar, ndërsa gratë përshkruhen si figura të ndryshme: një e sëmurë, një viktimë dhune seksuale, një grua e pakënaqur në martesë që braktis bashkëshortin për të, një bionde e “deep state” që ndryshon bindjet për hir të tij dhe një grua që, në kuptimin letrar (ose fjalë për fjalë), shkatërrohet nga një tradhti e tij.

Historia ka edhe një fund tragjik. Karoline, producente e televizionit zviceran që kërkon të bëjë praktikë pranë tij, disa faqe më vonë zhvillohet një marrëdhënie intime me Ranuccin. Më tej, Karoline gjen një e-mail të qartë dhe pa ekuivok nga Emilia.
Tjetra. Burimi. Gruaja e pakënaqur në martesë. Karoline kupton se është tradhtuar, i bërtet Ranuccit: "Je një m..." dhe largohet me vrap.

Ai e ndjek. Pastaj dëgjohet zhurma e frenimit, një përplasje e fortë dhe një SUV e përplas. Në trotuar mbetet trupi i saj i pajetë, ndërsa Ranucci sodit i tronditur shikimin e saj të ngrirë.

Kjo skenë përshkruhet në libër. Ai shkruan: "Nuk kam gjetur kurrë forcën të tregoj rrethanat në të cilat vdiq Karoline. Janë... gjëra që njeriu nuk do t'ia tregonte as një miku, por vetëm vetes dhe në fshehtësi." Aq "në fshehtësi", sa i botoi në një libër.

"Të mërkurën edhe një herë jam i detyruar të përgënjeshtroj baltën e përditshme", shkroi ai në Facebook. "Ndryshe nga sa është shkruar nga disa gazeta dhe në rrjetet sociale, të cilat nuk kanë dalluar pjesët reale nga ato të romanizuara të librit, unë nuk kam pasur kurrë marrëdhënie me praktikante. Është e çuditshme, por jo rastësi, që nga më shumë se 350 faqe, ku flitet për sulmet e politikanëve ndaj meje dhe ndaj lirisë së shtypit, ata kanë zgjedhur dhe keqinterpretuar vetëm faqet me thashetheme."

Nuk ka rëndësi që, duke iu rikthyer librit, nuk gjendet askund një shënim në fillim apo në fund që të paralajmërojë se bëhet fjalë për një vepër të romanizuar.

Pastaj është Emilia, "tjetra", e cila, e romanizuar apo jo, hyn në histori si burim informacioni. Ajo kontakton Ranuccin për një investigim mbi BPM. Takohen për drekë. Që në tavolinë prekin duart e njëri-tjetrit; në takimin e dytë përfundojnë në një motel; pas një viti e gjysmë, ajo lë bashkëshortin.

Natyrisht, të biesh në dashuri me një burim informacioni nuk është vepër penale. Por të sjell ndër mend një reflektim të Aldo Grassos, botuar në Corriere della Sera, kur debati kishte të bënte vetëm me miqësinë e Ranuccit me Valter Lavitolën dhe çështjet që lidhen me taksën e karbonit:

"Thelbi i çështjes nuk është përdorimi i burimeve konfidenciale: çdo gazetari investigative mbështetet tek ato. Problemi lind kur marrëdhënia me burimin bëhet e paqartë dhe metoda ngatërrohet me qëllimin."

Kështu mbërrijmë te gruaja e tretë, Lavinia, biondja e "deep state", një menaxhere me aftësi të jashtëzakonshme teknologjike, e cila mbron Ranuccin nga kurthet e armiqve të tij.

Dje, gazeta La Verità shkruante se personazhi i saj i ngjan një gruaje reale me inicialin L., e cila punon për një kompani mbi të cilën Report kishte realizuar një investigim dhe ish-shefi i së cilës mund të ketë qenë burimi i një investigimi tjetër.

Sipas gazetës, ajo do të ishte në qendër të "pistës sentimentale", e cila më pas u hodh poshtë nga prokurorët gjatë hetimeve për bombën që shkatërroi makinën e Ranuccit më 16 tetor 2025. Kjo pistë ngrinte hipotezën se atentati mund të kishte lindur nga xhelozi ose mllefe personale të lidhura me L., mike si e Ranuccit, ashtu edhe e Lavitolës.

Dhe kështu, ato "faqe me thashetheme", të cilat vetë Ranucci i ka shkruar, për të cilat tani ankohet dhe i cilëson si "të romanizuara", janë bërë tashmë lëndë djegëse për ata që hedhin dyshime dhe aludime. Kjo ndodh kur, përmes vetë-ekspozimit të jetës personale, ushqehet autobiografia e vet./ Corriere della Sera