Adriatik Lapaj e ka përsëritur sërish këto ditë rrëfimin sips tij që Edi Rama i ka ofruar postin e zëvendës, kryeministrit pas zgjedhjeve të 11 majit.

Vetë Rama nuk ka dhënë versionin e tij për të ardhur tek një konfirmim të kësaj marrëveshje në tenttivë, po pikërisht për shkak të heshtjes së Ramës, Lapaj thotë se ka të drejtë.

“Deri sa nuk del ta mohojë publikisht do të thotë se është e vrtetë”, ka deklaruar Lapaj. Megjithatë nuk jemi në fazën e konfirmimit të një nga sekretet e Fatimës, pore dhe sikur të jetë e vërtetë që Edi Rama i ka propozuar Adriatik Lapajt të hyj në qeveri, nuk se përbën scoop-in e shekullit.

Madje përforcon një rregull tashmë që nuk ka përjashtim në këto 13 vite që vërteton se filtrat për të hyrë në një ekip të rëndësishëm siç është qeveria e Republikës, nuk jan aq spartanë, së paku për të parë kurrikulumin professional të kandidatit.

Gjithsesi, refuzimi që Lapaj e përçon me aq krenari, e këtu ka të gjithë të drejtën e tij për tu ndjerë i tillë, nuk se ka ndonjë rivelancë politike në kronikën që ai e ofron, si për ta futur në ditarin e tij.

Aspekti interesant, meqë përmendet kryeministri, shefi i mazhorancës dhe qeveria, ka peshën e tij në momentin fillestar, meqë kemi të bëjmë me një post të rëndësishëm.

Por refuzimi siç tenton ta shesë Lapaj, gjithmonë nëse ka ndodhur, nuk ka përse të jetë një martirizim. Natyrisht secili është i lirë të ndjehet si të dojë, por realiteti në një sistem alternativ nuk është në rregull kur një politikan i opozitës nuk pranon të jetë në një qeveri me shumicën.

Përkundrazi. Ai mund të përbëjë një lajm në momentin e parë kur e tregon faktin e ftesës, refuzimit së bashku me arsyet dhe komentet përkatëse. Por nuk ka asnjë arsye qoftë për tu viktimizuar apo heroizuar.

Madje nëse është e vërtetë fakti i ftesës, së pari nuk do të thotë nëse ishte një ftesë reale apo një provokacion. Një ftesë që mund të kthehet në realitet, apo një tentativë për të testuar seriozitetin e një lojtari politik të mundshëm.

Pak ditë më parë, një tjetër personazh kritik ndaj qeverisë, i cili disa vite më parë u emërua zv.ministër arsimi, u quajt njeri me integritet gjatë një emisioni televizive, thjeshte se kishte dhënë dorëheqjen nga post iku e kishte emëruar Edi Rama.

Në fakt nuk janë vetëm këto personazhet që tregojnë martirizimin e tyre që nuk kanë pranuar të punojnë me Edi Ramën, por ka edhe të tjerë, të cilët janë larguar apo shkarkuar ndër vite. Disa edhe janë degdisur për të mos u përballur me drejtësinë, e dalin si disidentë allafrënga.

Problemi real në Shqipëri nuk është se kush nuk është i pakënaqur për të qenë pjesë e qeverisë së Edi Ramës, pasi së pari ky i fundit krijon të gjitha kushtet që të bëhet i tillë kandidati i munshëm, e së dyti problemi kryesor është gjtja e një rivali politik që të sfidojë Edi Ramën, jo një zëvendës të penduar të tij./Tema