Sot opozita do zhvillojë një tjetër protestë kombëtare. Demokratët zbresin në bulevard, qeveria vesh godinën me llamarina. Kjo është panorama e përgjithmonshme e duelit të pandodhshëm. Pra gjithë se kush bën punën e vet e ikën ne shtëpi pastaj.

Ndërkohë Edi Rama hyri ne vitin e 13 që i ka ditët e numëruara. U bë vite e vite që dëgjohet ky paralajmërim që nuk shndërrohet kurrë në realitet politik, të paktën nga kjo opozitë, me këtë model politik dhe me ata që e përfaqësojnë sot.

Edi Rama i ka ditët e numëruara është një paralajmërim shumë i fortë, por humbet nga fakti kush e thotë e për rrjedhojë ky lajtmotiv jo vetëm nuk tremb askënd, por bën efekt te kundërt.

Me këto absolutizma e me këtë retorikë të ngrirë dhe këta personazhe qesharakë që dalin ditë e natë në publik si papagaj politikë, herë me ngjyra e herë pa ngjyra, por totalisht pa shije dhe sens politik, Edi Rama jo vetëm që nuk rrezikon pushtetin, por i shtohen gjasat për një mandat tjetër. Sepse pushteti nuk humbet nga dëshirat, por nga alternativat dhe PD sot është çdo gjë tjetër, përveçse alternativë. Këtë tani e kanë kuptuar dhe po e thonë shumë demokratë që po shkojnë drejt askundit me Berishën, Nokën, Vokshin e Palolokën. Djali i të ndjerit Sokol Olldashi ja tha troç doktorit po na “merrni në qafë” dhe ne të rinjve.

Ndërkohë ka disa të tjerë që nuk kanë tru politik, dhe në mënyrë të automatizuar thonë vetëm togfjalësha ose paralajmërime pa ditur çfarë po thonë. Rama sigurisht i ka ditët e numëruara. I ka fiks 1460 ditë, sa zgjat një mandat katërvjeçar. As më pak, as më shumë deri kur shqiptarët të duhet të vendosin mes tij dhe kundërshtarëve të tij që e kanë rrëzuar tërë kohës këto 12 vite plus….

Sali Berisha, duhet thënë dhe njohur kjo meritë, se ka treguar një aftësi të admirueshme për një gjë, të mbajë rreth vetes një tufë “idiotësh të dobishëm” dhe kjo është aftësi e jashtëzakonshme se nuk është e lehtë, do durim dhe energji të vazhdueshme. Ata janë kryesisht njerëz që i zhbëjnë opozitës çdo shans real për pushtet dhe i garantojnë atij komoditet absolut për të ruajtur fronin e opozitës.

Ata nuk janë aty për të fituar zgjedhje por për të ruajtur kryetarin e përjetshëm sepse pa të nuk kanë simbol, orientim dhe stil tjetër politik në drejtim. Këta individë të paaftë deri në nivelin e analfabetizmit funksional janë të gatshëm të thonë çdo idiotësi të mundshme, mjafton t’i bien në sy Berishës, të flasin gjuhën e tij, të përdorin retorikën e tij dhe të ushqejnë mitologjinë e tij.

Besnikëria është valuta e vetme që pranohet. Mendimi kritik është mall i ndaluar në PD. Tani nuk ka më përjashtime por vetëpërjashtime. Dhe kështu, ndërsa PD lufton fantazma, Rama qeveris përmes gafash e skandalesh, arrogance dhe një lloj brutaliteti instructional ku shurdhëria është tipar kryesor i induktruar prej tij.

Psh Rama nuk dëshiron që t’ia paraqesë njeri realitetin e degraduar brenda shtetit të tij,, sepse ndërkohë e di, por do duhet të bëjë sikur se di sepse pastaj humbet fuqia e ndërgjegjes së gënjeshtërt.

Ndërsa opozita numëron ditët e Ramës, Rama numëron votat e radhës. E thjesht, pushteti nuk rrëzohet me britma, por me ide. Opozita sot nuk ka një vizion për vendin, nuk ka një projekt të qartë të mënyrës se si duhet të shfaqet politikisht por vepron me inerci dhe improvizim shpesh nga figura që nuk kanë kuptim si qenie politike por janë aty sepse mendojnë se vlejnë, madje dhe shumë.

“Rama ik” nuk është program. Është dëshirë. Dhe dëshirat nuk fitojnë zgjedhje. Më dramatike se mungesa e ideve është mungesa e njerëzve që janë të aftë t’i artikulojnë ato. Opozita nuk prodhon më figura që frymëzojnë besim, profesionalizëm apo interes publik dhe sidomos interes publik. Nuk sheh ekonomistë që flasin me shifra, juristë që flasin me ligj, apo politikanë që flasin me gjuhë njerëzore të kuptueshme, bindëse dhe të pranueshme.

Në opozitë sot dominon militantizmi dhe individët militantistë që flasin me mllef, besnikë që flasin me urrejtje dhe zëdhënës që flasin me klishe. Një opozitë bëhet e dëshirueshme kur krijon shpresë, jo kur shpërndan ankth, kur ofron rrugëdalje, jo kur thjesht përshkruan katastrofën.

Qytetarëve nuk i duhen më heronj mitologjikë dhe as profetë të apokalipsit politik, por njerëz normalë, të besueshëm, që dinë çfarë po bëjnë dhe pse po e bëjnë, kërkohen njerëz të pafrustruar që shohin kudo vetëm armiq ndaj kryetarit dhe vetë partisë.

Sot opozita nuk arrin as të imagjinohet si qeveri. Nuk ka ide të testuara, nuk ka debat të brendshëm, nuk ka konkurrencë mendimesh. Ka vetëm një piramidë besnikërie ku ngjitesh jo për atë që di, por për atë që thua dhe sa fort e thua sidomos kur e bën dhe kryetarin të ndjej emocione si tip emotiv që është.

Për sa kohë opozita refuzon të rinovohet në ide, në gjuhë dhe mbi të gjitha në njerëz, ajo do të mbetet një instrument perfekt për ta mbajtur Ramën në pushtet. Sepse pushteti nuk mbrohet vetëm nga forca e atij që qeveris, por edhe nga dobësia e atij që pretendon ta zëvendësojë.

Në këtë realitet, Rama nuk ka pse të shqetësohet. Opozita po bën për të atë që ai vetë nuk e kishte menduar, praktikisht po i garanton vazhdimësinë. Ata, thotë Rama mendojnë për humbjen e djeshme, ne mendojmë për fitoren e ardhshme. Mjafton kaq për të kuptuar diferencën…