“Sleepy” ti, “sleepy” edhe unë... E parë nga këtu, nga shtëpitë tona, lufta e gjumit që po zhvillohet përtej Atlantikut na lejon, për një herë të vetme, ta shohim situatën me një sy më të çliruar nga pasionet ose edhe me pak mëshirë.

Nuk ka gërhitje apo dremitje të ndonjë të pushtetshmi që ne në Itali të mos e kemi parë, dëgjuar, përjetuar, falur dhe harruar tashmë. Dhe kjo është e kuptueshme nëse mendojmë se perandori Klaud, i cili u bë perandor në vitin 41 pas Krishtit, flinte gjumë gjatë shfaqjeve, gjyqeve dhe banketeve.

Jo vetëm kaq, por gjatë këtyre dremitjeve ai bëhej edhe objekt talljesh mizore: i hidhnin bërthama ullinjsh dhe hurmash, ndërsa, sipas kronikanit plot thashetheme Svetoni, disa shakaxhinj të guximshëm të oborrit i vendosnin pantoflat në duar, me qëllim që kur të zgjohej papritur t’i fërkonte në sy mes të qeshurave të të pranishmëve.

Është e mundur që perandori Klaud të ketë pasur probleme neurologjike. Megjithatë, në më shumë se dy mijë vjet histori, nga Roma e lashtë deri te dremitjet e guximshme dhe të kudogjendura që e zënë presidentin e klubit Lazio, Claudio Lotito, herë në bankat e Senatit e herë në tribunat e turneut të tenisit “Internazionali”, duhet pranuar se politika është shpesh tragjikisht e mërzitshme dhe përgjumëse.

Po ashtu është e vërtetë se me kalimin e moshës, të pushtetshmit bëhen më të prekshëm nga rënia e vigjilencës për shkak të tretjeve të vështira, mbingarkesës me punë, ilaçeve psikotrope, pagjumësisë apo ankthit për performancën në një epokë të dominuar nga ekspozimi i vazhdueshëm publik dhe politika e sakrificës personale.

Megjithatë, nuk ka popull që të jetë i lumtur të qeveriset nga dikush që e shfaq hapur rënien e tij fizike duke lëshuar kokën pas, aq më keq me gojën hapur, dhe duke u fotografuar në atë gjendje përgjumjeje të palëvizshme – nga revistat satirike të dikurshme deri te rubrikat mondane të sotme – i fjetur si një fëmijë në divanet fatale ose në kolltuqet e arta të pallateve të pushtetit.

Prandaj vjen edhe tallja e pamëshirshme dhe vendimi pa apel: “Shko në shtëpi!”

Kështu, përgjumja e pushtetit është shndërruar në armë politike dhe në instrument delegjitimimi.

Në këtë kuptim, duket se Aldo Moro i zhvillonte takimet e tij me një ngadalësi intensive, të heshtur dhe reflektuese. I zhytur në arsyetime jo gjithmonë shumë konkrete, ai mblidhte shpatullat drejt kraharorit dhe ulte qepallat mbi sy. Kjo i lejoi Henry Kissinger, i cili tashmë e urrente, t’i interpretonte ato biseda si një lloj torpori, duke e konsideruar sukses të madh “thjesht faktin që arrinte ta mbante zgjuar”.

Me të njëjtin qëllim polemik, në kulmin e sezonit të antipolitikës, Beppe Grillo tregonte për takimet e tij me Romano Prodi në Palazzo Chigi dhe me Giorgio Napolitano në Quirinale, duke i përshkruar të dy si viktima të një përgjumjeje të dukshme dhe të papërshtatshme.

Veçanërisht ndaj Napolitanos ai u tregua i ashpër, duke kërkuar vazhdimisht publikimin e kartelës së tij mjekësore dhe duke e pagëzuar me nofkën “Morfeo”, perëndia e gjumit. “Fle, fle, fle – shpërthente Grillo – dhe pastaj papritur zgjohet e bën një ‘monito’ (paralajmërim presidencial).”

E gjithë kjo gjeti terren shumë pjellor në fund të viteve 2010 për shkak të rekordit të paharrueshëm të Silvio Berlusconi, kampion botëror dhe ende sot mbajtës i padiskutueshëm i rekordit të dremitjeve publike.

Mund të mendohet se, në vetëpërfaqësimin e tij mbretëror – si në kohën e Mbretit Diell: “mbreti zgjohet, mbreti fle” – Berlusconi e konsideronte privilegj të vetin, madje ndoshta edhe një përfitim qetësues për popullin, faktin që mund të flinte kudo dhe në çdo orë.

Megjithatë, shpjegimi që jepnin të gjithë, përfshirë kancelaritë ndërkombëtare, ishte se ato sy gjumë lidhen me “darkat elegante” ose me festat e shfrenuara që e lodhnin jashtë mase dhe i impononin pushime të improvizuara.

Ky nënkuptim i përhershëm e bënte edhe më komike përgjumjen e shpeshtë të Berlusconit.

Tre ose katër sekuenca fotografike, nëse lejohet një vlerësim subjektiv, hyjnë në galerinë e artë të asaj epoke të përgjumur:

në Senat, veçanërisht për kujdesin e butë dhe të turpshëm të ministrit Bondi, i cili i prekte ngadalë krahun për ta zgjuar;

nën tendën e paradës ushtarake, ku Berlusconi u kthye në vetëdije vetëm kur kaloi një oficere e hijshme e Kryqit të Kuq;

gjatë një meshe për lumturimin e një figure fetare, në momentin e “Alelujasë”, kur të gjitha autoritetet civile dhe kardinalët ishin në këmbë, ndërsa ai rrinte ulur me një fletë në dorë mes tingujve të kambanave;

dhe së fundi gjatë një darke të pafundme, pas një parade po aq të pafund kalorësish italianë dhe berberë, ulur pranë Muammar Gaddafi dhe me një flamur gjigant të Libisë mbi kokë.

Megjithatë, asgjë nga këto nuk mund të krahasohet qoftë edhe minimalisht me episodet e famshme të “Sleepy Joe” dhe “Sleepy Trump”/ La Repubblica