Alba Malltezi

Kush janë “të realizuarit” dhe kush janë mes nesh ata që argumentojnë mbi gjëra që i kanë “me të dëgjuar”? A ka një realitet përtej fjalës e sidomos, përtej propagandës që na bombardon?

Optimizimi i disa realiteteve dhe zymtësia e diksurseve politike apo debateve të mbrëmjes paraqesin botë paralele që nuk përputhen me njëra-tjetrën.

Askush nuk duhet të trishtohet nëse forcat politike në vend dialogojnë. Refuzimi, mbyllja e dyerve dhe e fjalës është më e tmerrshmja që një shteti, ashtu si dhe një familjeje, mund t’i ndodhë.

Kreu i SPAK. Altin Dumani deklaroi sot se nuk shqetesohet nga kërcënimet e politikës, por të krimit të organizuar, që janë shtuar.

Mendimet e mira të secilit prej nesh lehtësojnë dhe përmirësojnë atmosferën. Si në vendet e shenjta apo të kultit, ku të gjithë shkojnë me lutje për shërim e përmirësim. Kur ne mendojmë mirë, ndjehet dhe në mjedisin përreth!

Globalizmi, social mediat kanë përmbysur pika referimi, kanë hequr vello misteri, kanë hequr idealizimin e perfektes dhe magjikes që për shekuj të tërë janë fshëhur pas kangjellash dhe portash të rënda të pushtetit, apo të kështjellave të ngritura me shumë pasuri. Sot mbreti, është vërtetë lakuriq!

Fqinji, miku, shoqja, mjeshtri i një race apo gjinie të ndryshme është vetëm pasuri për kë i bie për pjesë! Ata që nuk e pranojnë këtë hapje e ndryshim, ata janë pashmangshmërisht të rrezikuar të zhduken.

Për rithemeluesit që shohin të zeza gjithandej, veç kullës së liderit te “Mustafa Matohiti”, vilës me dhjetëra oxhakë në Lalëz, etj. etj.

Me të drejtë një politikan i djathtë si Gazmend Bardhi kërkon bashkimin e copëzave të Partisë Demokratike. Do të ishte një mrekulli të mundte të bashkonte copëzat e thyera të kësaj partie si të një qeramike delikate japoneze: Kintsugi quhet metoda që me fletë ari dhe argjendi bashkon dhe ngjit copëzat e thyera. Por, a ka mbetur ar e argjend për të bërë këtë ngjitje?

Një aleancë e padukshme por e mirëfokusuar individësh nga e majta dhe e djathta ka lënë mënjanë shigjetat dhe molotovët, kacavjerrjet në pemë e varjet nëpër palma, duke u trasformuar me të njëjtin dhe të përhershmin qëllim: Shqipëria nuk do të bëhet!

Asnjë prej pushteteve në Shqipëri nuk e ka fituar respektin dhe imunitetin për të qenë të pakritikueshëm. Opozita gjithashtu. Ndaj kush përpiqet t’i vendosë sot një ombrellë veprimeve shkatërruese dhe vetëshkatërruese të saj ose është thjeshtë një hileqar, ose nuk i ka bërë mirë llogaritë. E fakteve.

Rritja e jetëgjatësisë, përpjekja për të ngjarë të rinj të përjetshëm është një motiv që ka nisur të prekë dhe shumë prej nesh. Yuval Noah Harari mendon se evolucioni ynë është të shndërrohemi në Homo Deus, pas Homo Sapiens. Sigurisht që edhe shqiptarët nuk bëjnë asnjë përjashtim dhe dinë kë mund të përjashtojnë.

Është mbresëlënëse të lexosh në 32 faqe, në krye dhe në fund të vendimit të Gjykatës së Strasburgut tre emra: Rajmonda Nika, ditëlindja, 1984 Lezhë, Amelia Nika datëlindja 2009 Lezhë dhe Mentila Nika, ditëlindja 2010 Lezhë. Një nënë e dy vajza po vendosin një gur të rëndësishëm në themelin e Drejtësisë së re shqiptare.

21 janari 2011 është dita kur Shteti i shqiptarëve ra në humnerën më të zezë të ekzistencës së tij dhe mori me vete në atë humnerë ndërgjegjet e shumë bashkëatdhetarëve

Meqë politikanë si Flamur Noka as pendohen për atë që bëjnë, madje vazhdojnë të jenë stalker e bullizues për këdo që e mendon ndryshe nga ata, disa sende të thjeshta, nga ato të gjysheve,  mund të mbahen me vete si vetëmbrojtje

Përballë telekamerave deputeti i Rithemelimit të Berishës u pa të shkulte mikrofonin e fjalës duke treguar se tashmë çdo logjikë atyre iu ka mbaruar dhe pas kësaj, vetëm forca dhe muskujt flasin për ta.

Kur fëmijët bëhen dëshmitarë të dhunës që ka përjetuar nëna e tyre, një shoqëri ka për detyrë të heshtë e të lutet që e vërteta dhe drejtësia të bëjnë punën e tyre.

Nuk ka asnjë justifikim indiferenca sociale dhe shtetërore përballë denigrimit në rrjete sociale të një nëne, të një gruaje! Nëse duam, i kemi mjetet dhe mundësitë të bëjmë një shoqëri të qytetëruar!

Njerëzimi e ka parë përherë dritën si shpëtimin e tij, si kuptimin më të drejtë dhe të qartë për ndodhitë e jetës. Solstici i dimrit është për pak kohë triumfi i natës mbi ditën. A do të jenë për ne shqiptarët muaj drite për të gjithë?

Përditë e më shumë has të huaj, por edhe shqiptarë që jetojnë jashtë, që kanë si prioritet të lartë kalimin e disa ditëve në Shqipëri. Tani shqetësimi është nëse gjejnë apo nuk gjejnë vend si për transporte, ashtu dhe në strukturat mikpritëse