Odeta Dume: Ku ndodhesh Sadina? Sadina Shkëmbi: Jam në Vlorë dhe jam mirë. Punoj në një hotel dhe jetoj këtu. Ua them unë se çfarë ka ndodhur dhe pse jam larguar. Burri im është në burg dhe unë aty kam hequr vuajtje të mëdha. Ai dhe vjehrri im më kanë dhunuar dhe jam nxjerë jashtë nga shtëpia kur djali ishte më i vogël. Madje ata më thanë ta lija djalin aty dhe të ikja. Unë këtë bëra. Unë jam shumë mirë tani dhe dua të shoh jetën time. Ata djalin e kanë dashur vetë ta mbajnë, le ta mbajnë. Unë jam zënë edhe me prindërit e mi për Klodianin dhe kush përfundoi keq tani? Unë...Një denoncim e kam bërë për dhunë dhe e kam tërhequr për hatër të çunit. Odeta Dume: Djali i vogël ju kërkon dhe s’ka as rroba për të veshur, sepse ju keni kyçur dhe derën e banesës. Më dhemb shpirti për djalin, por s’kam çfarë të bëj. As njerëzit e mi nuk më mbështesin dhe kam 4-5 muaj që nuk flas me ta. Kam duruar shumë herë dhe s’mund të duroj më tani. Punoj që nga ora 7 e mëngjesit deri në 12 të natës. Unë për çunin po punoj që t’i dërgoj dy lekë atyre në shtëpi që ta mbajnë djalin. Vjehrri: Është shpifje se unë nuk e kam rrahur kurrë. S’e kam prekur me dorë fare. Nusja: Po që më ke nxjerrë jashtë? Vjehrri: Hajde merre fëmijën, se nuk regjistrohet po nuk erdhe ti këtu. Nusja: Djalin nuk e harroj kurrë. Normale nuk është se unë doja të largohesha, por ata më kanë detyruar. Çuni i tyre është ende i celebruar me dikë tjetër. Vjehrri: Të vijë të regjistrojë fëmijën këtu se po t’i ndodhi gjë fëmijës hyj në burg unë. Ajo s’donte fshatin këtu donte qytetin. Iku vetë nuk e përzura unë.