Ishte vetëm dy javësh kur e futën në internim. Nuk mbante mend asgjë nga ajo ditë e 17 korrikut 1945. Por 44 vitet që pasuan i jetoi sekondë pas sekonde. Doli nga kampi i internimit më 4 korrik 1989. Hyri foshnjë e doli burrë.

Në studion e emisionit Frontline në Report TV, Simon Mirakaj rrëfeu jetën e tij pa ngritur zërin, por me një qetësi që të rëndon më shumë se britma.

“Ne kemi qenë familje anti-komuniste”, thotë ai duke rrëfyer historinë tronditëse. Babai i tij doli në mal bashkë me dy vëllezërit dhe nipin për të luftuar kundër instalimit të diktaturës komuniste. Dy vëllezërit dhe nipi u ekzekutuan nga forcat e ndjekjes. Babai qëndroi shtatë vite në male dhe drejtoi një çetë anti-komuniste. Në vitin 1951, kur u prishën marrëdhëniet me Jugosllavinë, kaloi kufirin. Nuk u panë kurrë. Pas viteve ’90, disa burra që kishin qenë me të atin në male i treguan se ditën që kishte lindur Simoni, ai kishte qëlluar me pushkë nga gëzimi.

“Unë nuk e kam takuar fare babanë. Vetëm në fotografi" tha ai. 

Familja mbeti pas. Në kampin e internimit.

“Fëmija nuk e kupton botën që e rrethon. Kur sheh tela me gjemba mendon se e gjithë bota është ashtu”, tha ai. 

Dy herë në ditë dilnin në apel. Mëngjes dhe darkë. Në festa, edhe tre herë. Ishte urdhër nga policia sekrete. Duhej të paraqiteshin tek i besuari i Partisë. Emri thirrej. Duhej të ishe aty. Çdo ditë. Për vite.

“44 vite janë një fjalë goje, por është e tmerrshme të kesh një qeveri diktatoriale mbi shpatullat e tua”, thotë ai. “Fati ynë ishte që ishim të rinj dhe e përballuam. Shpresa vdes e fundit", tha ai.

Fillimisht i çuan në Berat. I shpërndanë në shtëpi të braktisura. Pastaj në Kampin e Tepelenës ku ndodheshin pesë kazerma. Në çdo kazermë deri në 500 vetë. Krevate prej dërrase të vjetër. Jetë e vështirë, pa ndarje, pa privatësi.

Ushqimi ishte poshtërim më vete.

“Na jepnin një lloj gjelle me bullgur. Ishte plot krimba. Nënat tona i pastronin me krahët e tollave, por ishte e pamundur. Kishte shumë. Ishim të detyruar ta hanim.” Nga ato kushte erdhën sëmundjet. Edhe kolera. Natën dëgjoheshin fëmijët që qanin për bukë" rrëfen Muraka.

Në kamp ishte me nënën, motrën, vëllanë dhe nuset e xhaxhallarëve. Më vonë i shpërndanë në sektorë të ndryshëm. Djemtë e xhaxhait në Gradishtë. Motra në Savër, 12 kilometra larg. Të izoluar edhe nga njëri-tjetri.

Babain nuk e pa kurrë. As babai atë. Pas viteve ’90, disa burra që kishin qenë me të atin në male i treguan se ditën që ai kishte lindur, babai kishte qëlluar me pushkë nga gëzimi. “Unë nuk e kam takuar kurrë. Vetëm në fotografi', thotë Muraka duke mos e fshehur trishtimin

Nëna e tij vuante nga zemra. Shtrohej shpesh në spital. Rrinte në dritare duke pritur djemtë. Ata kërkonin leje për ta parë. Nuk u jepej.

Një ditë vëllai Sokoli shkoi tek nënkryetari i degës dhe kërkoi 2-3 orë leje. “Nëna jonë ka tre muaj në spital.” Përgjigjja ishte e ftohtë: “Jo, nuk ka leje. Edhe unë nuk shkoj tek nëna ime.” Sokoli iu kthye: “Ti nuk shkon se nuk do, jo se nuk të lë njeri.”

Sokoli u kthye zemërthyer në kazermë. “Mos u mërzit”, i tha Simoni. “Nëna e di që ne e duam si gjënë më të shtrenjtë.”

Nëna vdiq në kamp, 54 vjeçe. “Vdiq në kulmin e luftës së klasave. Nuk pa një ditë të bardhë" tha Muraka me zërin që i dridhej.

Mes lotësh, moderatorja Marsela Karapanço pyet natyrshëm se çfarë e mbajti gjallë për 44 vite.

“Besimi në Zot dhe fakti që ishim të pafajshëm. Nuk mund të dënosh një fëmijë pa mbushur një vjeç. Çfarë krimi ka bërë ai fëmijë? I vetmi krim është që nuk ka marrë leje të lindte" përgjigjet ai. 

Lajmi i lirimit erdhi si rrufe.

“Pasi kishim lënë punën, dëgjoj një zë që thërret ‘Sokol’. Hyn ai që na bënte apelin. Iu mbushën sytë me lot. Na tha: ‘Ti Simon dhe ti Sokol jeni liruar. Edhe të tjerët janë liruar. Por do bëni sikur nuk dini gjë.’”

Dolën në apel. Aty u dha lajmi tronditës. “Lajmet e gëzueshme të trondisin si të hidhurat”, thotë Muraka. 

Pas internimit shteti u dha një hyrje, një dhomë e një kuzhinë, më pak se 50 metra. Nga shuma e dëmshpërblimit iu zbritën 20 milionë lekë për atë banesë.

“Mu duk sikur mora pallat, por jeta nuk ka çmim" thotë Muraka. Sot thotë se nuk duhet të jetojmë me të shkuarën, por as nuk duhet ta harrojmë atë.

Për dëmshpërblimet flet me zhgënjim. Ligji u bë, por pa afat përfundimi. Lista e parë doli në 2009. Kanë kaluar 17 vite dhe procesi nuk ka mbaruar. Për 44 vite internim ka marrë rreth 500 mijë lekë në vit.

Për politikën e sotme ka një fjali të thjeshtë: “Njerëzit kanë të drejtë të shkojnë aty ku gjejnë veten. Nuk kemi pse ta urrejmë tjetrin pse është i PS-së apo i PD-së.”

Për dosjet e komunizmit tregon se u zgjodh anëtar i Autoritetit të Dosjeve. Në arkiva u gjet një kartelë me emrin e tij. Ishte ftuar të bashkëpunonte me Sigurimin. Nuk kishte pranuar.

“Të bashkëpunosh me Sigurimin do të thotë t’i marrësh jetën tjetrit. Si mund të gjejë njeriu kënaqësi duke torturuar tjetrin?” thotë Muraka

44 vite janë shumë për një njeri. Aq më tepër për një fëmijë që nuk pati asnjë faj. Dhe kjo është historia që ai mban mbi supe, nga krahët e nënës deri në ditën e lirisë.