Në një cep të harruar të Shqipërisë, në fshatin Trash të Peqinit, jeton një burrë që ka përballuar më shumë se çdo njeri. Jeta e Gëzim Hoxhës, sot 47 vjeç, është një histori dhimbjeje dhe padrejtësie. Vite më parë, Gëzimi u përball me një akuzë të rëndë. Ai ndihmonte një të moshuar në fshat, por pas vdekjes së këtij të fundit, familjarët e viktimës e akuzuan atë për vrasje. Pa dëshmi të qarta dhe mes shumë pikëpyetjesh, Gëzim Hoxha u dënua me 14 vjet e 8 muaj burg. Ato vite nuk ishin thjesht kohë e humbur. Ishin vite torturash, vuajtjesh fizike e psikologjike. Kur doli nga burgu, shëndeti i tij ishte i rrënuar. Por më e dhimbshmja ishte se askush nuk e priti. Asnjë familjar, asnjë mik. Ishte i vetëm, i braktisur dhe i thyer. Pavarësisht gjithçkaje, ai vendosi të rindërtojë jetën dhe u martua me Ornelën. Së bashku sollën në jetë dy fëmijë, Orgenin 12 vjeç dhe Nebjon 10. Por fati nuk kurseu as fëmijët. Djali i madh, Orgeni, vuan nga probleme të shëndetit mendor, me vështirësi në të folur dhe kujtesë të vonuar një barrë tjetër mbi supet tashmë të rënduara të kësaj familjeje. Për të mbijetuar, Gëzimi punon natën si roje sigurie, me një rrogë modeste prej 200 mijë lekësh në muaj. Edhe pse në një gjendje të rënduar shëndetësore, ai nuk ndalet. Çdo ditë është një betejë. Çdo natë, një tjetër sfidë për të siguruar bukën e gojës për familjen e tij…