Pasi u arratis nga Shqipëria në korrik të 1948, Lin Delinë e brente meraku për familjen e mbetur në Shkodër. Ndihej në faj, pasi regjimi do të hakmerrej mbi ta për shkak të tij. E imagjinonte në qindra çaste reflektimi se çfarë mund tu ndodhte atyre. Trokitjen në porte nga oficerët e Sigurimit, mbledhjen e tyre me forcë duke i nisur në internim nën kërcënimin e armëve. Mbase do të vdisnin nën tortura, ndoshta prej urisë në kampet e përqendrimit. Këto imazhe ai do ti hidhte vite më vonë në tablo, ndërsa jetonte në arrati, në Antrodoko, pranë Romës. Njëjtë me këtë imazh ai do të hidhte në tablotë e tij edhe dhejtra subjekte të ngjashme, skena të dhunës dhe terrorit komunist, derdhur mbi popullin e tij të pafajshëm, skena këto që do e shoqëronin jetën dhe veprën e tij derisa të mbyllte sytë. Në atdhe Lin Delija do të kthehej vetëm pasi të binte diktatura. Do ta vizitonte vendin e tij të përvuajtur vetëm dy herë dhe do të kthehej sërish në Antrodoko, ku do të mbyllte sytë me dhimbjen e pashterur për atdheun që e kishin përçudnuar e që ai nuk e njohu kur e pa, pas 44 vitesh arratisje.