Vladimir Miri rezulton i humbur tashmë prej 30 vitesh. I riu nga Fushë-Kruja më datë 2 mars 1994, asokohe vetëm 22 vjeç, vendosë që të emigrojë në shtetin fqinj të Greqisë si shumë shqiptarë të tjerë. Ditën e largimit, nëna e tij ndodhej në punë, ndërsa Vladimiri lë disa të holla në Teqenë e Krujës dhe njofton të afërmit se kishte marrë vendimin për t’u larguar. Pasi mbërriti në Selanik ai njofton familjen dhe i vë në dijeni se kishte filluar punë në një hotel në pronësi të dy vëllezërve grekë. Gjatë kohës që Vladimiri ndodhej në Shqipëri, ishte fejuar me mblesëri me një vajzë nga Kukësi dhe në shtator po të vitit 1994 ata do të martoheshin. Qëllimi i emigrimit të Vladimirit ishte të siguronte të ardhura për familjen e tij dhe ditën e dasmës, mirëpo i riu nga Fushë-Kruja nuk u kthye më kurrë në vendlindje. Më datë 9 shtator në familjen Miri mbërrin një letër që mbante në fund emrin e Vladimirit, ku thuhej se shtëpia duhej bërë gati për dasmën dhe se ai vetë i dërgonte të fala njerëzve të tij dhe të së fejuarës. Për familjen këtu nisën dyshimet e para, pasi shkrimi në atë letër nuk ishte i djalit të tyre. Dita e caktuar për dasmën kaloi dhe Vladimiri nuk u bë i gjallë, ndërsa prindërit e tij asokohe u kërcënuan me jetë, për shkak të prishjes së fejesës. Përgjatë 30 viteve kjo familje ka jetuar me brengë në zemër, me shpresën e madhe se një ditë Vladimiri do të shfaqet në derën që gjithnjë rri e hapur për të… Nëna e tij dhe motra jetojnë me dhimbje në shpirt; stresi dhe ankthi u janë bërë shokë. Çdo datëlindje e Vladimirit kalohet në errësirë dhe në heshtje, ku e vetmja dritë është një lutje për kthimin e tij në shtëpi.