Për ti shpëtuar presioneve të Sigurimit të Shtetit, në shkurt të vitit 1953, familja Gjoçaj nga Tropoja, me 8 anëtarë, kishin vendosur të arratiseshin jashtë Shqipërisë. Por tentativa e tyre kishte dështuar dhe ata ishin arrestuar. Katër prej tyre Isai 19 vjeç me gjithë bashkëshorten e tij Zaden 18 vjeç, Shaqiri 17 dhe motra e tij Sabria 16 vjeç, ishin dënuar me burg, ndërsa e jëma Rrushja me tre fëmijë të vegjël, ishte internuar në kampin e Tepelenës. Ju kishin sekuestruar çdo gjë dhe seicili prej tyre, veç me rrobat e trupit, duhet të përballonin burgjet dhe kampet e vështira të internimit në ato vite të fillimit të diktaturës. Kalvari i seicilit prej tyre do të vijonte gjatë dhe do të ishte përtej çdo imagjinate. Nuk kishin askënd për ndihmë. Duhet t'i bënin ballë urisë, presionit dhe dhunës. Në këtë periudhë të vështirë, mjaft të përmendet fati i vëllai të vogël Ademit, që u internua në Tepelenë me nënën dhe dy motrat e tij të vogla i cili pasi i mbijetoi kampit të Tepelenës nisi të punojë në ndërtim, në Rruga Ura në Tropojë, pa bërë ende 12 vjeç e të mbante mbi supet e tij prej fëmije, jetën e vëllezërve dhe motrës në burg dhe nënës e motrat e vogla jashtë. A do të mund të mbijetonin? Si do të rridhte fati i seicilit në këtë rrugëtim të vështirë mbijetese?