Alba Malltezi

A është e vështirë për të dalluar nëse lexohet shumë apo pak në një shoqëri? A ka shenja dalluese në sjelljen, mirësjelljen, komunikimin e një vendi ku libri dhe kultura që ai përcjell, ka lënë gjurmë? 

Pas heshtjes për dhunën e ushtruar ndaj gazetarit investigativ të Report Tv, Adriatik Doçi, fshihen dy botë të ndryshme: Nga një anë ajo e gazetarëve dhe politikanëve superpasanikë dhe nga ana tjetër ajo e profesionistëve të drejtë e të përkushtuar që jetojnë në normalitetin dhe logjikën ekonomike të Shqipërisë.

Ne që të tjerët i quajmë kollaj mafiozë, nazistë, zezakë, çifutë, kinezë e më të tjera përbuzje, bëjmë mirë që revoltohemi kur të tjerët na cilësojnë kriminelë. Por mbi një gjë duhet të reflektojmë.

Përditë e më shumë shqiptarë të ideve, prejardhjeve dhe profesioneve të ndryshme nuk duan, refuzojnë, ikin, largohen, braktisin ata që dhunën e fjalës, sulmet ndaj fëmijëve dhe familjes i patën vënë dhe i vendosin ende në piedestal. Ata kanë gojën më të pisët që imagjinohet dhe atë gojë e ka provuar kushdo që qoftë edhe për një sekond të vetëm, mendoi ndryshe.

Qytetaria, profesionalizmi, fisnikëria, logjika, përulësia, respekti, dituria, në gazetarinë shqiptare përfaqësoheshin denjësisht me Fatos Baxhakun, kryeredaktori im në të atëhershmen "Gazeta Shqiptare". Vlerat e tij të njohura e të panjohura, do të ndriçojnë banorët në rrugën me emrin e tij.

"Kush është pa mëkat, le të lëshojë gurin e parë". Dhe mbi infermieren e Pejës u lëshuan mjaftueshëm gurë. Kush e ka radhën tani, por sidomos, e dimë kë vazhdojmë të nderojmë dhe respektojmë përditë?

Keqtrajtimet, arroganca, shërbimi vetëm në këmbim të parave, sidomos ndaj më të brishtëve të shoqërisë, të moshuarve dhe fëmijëve, ndaj kujt nuk kemi frikë, nuk është një anë e bukur e medaljes së sjelljes sonë.

Halloween nuk është traditë shqiptare, por edhe tradita jonë me gjamën e burrave, vajin e grave, e vakitë sot nëpër restorante, nuk janë më pak spektakolare. Atëherë, e qeshura dhe e qara, në largimin e të dashurve, me fjalë apo me vaje, me maska, a karamele, kunguj a restorante, vetëm na bashkon. Me botën mbarë që ditën e të vdekurve feston.

Amadea Stefa dhe Diana Pushi, të intervistuara në "Rreze Dielli" në Report TV, janë vetëm dy nga shqiptaret që sot janë mësuese meditimesh Tao apo praktika të tjera përmirësimi shpirtëror, psikologji dhe fizik.

Analistë, gazetarë e politikanë, që edhe sot kur Sali Berisha është në opozitë, nuk guxojnë të përmendin asgjë nga bëmat e stërnjohura të tij. Me përulje në çdo panel e dëgjojnë dhe nëse kanë fjalë nga më të ulëta për të gjithë pa pwrjashtim, "Zoti Berisha", nuk e heqin nga goja me përulësi. Ja pse një zë amerikan, është muzikë e vërtetë për veshët e çdo shqiptari që do vendin e tij.

Është njerëzore që institucionet të flasin qartë dhe të jenë supertransparentë me median dhe me familjen. Askush nuk meriton vdekjen, çfarëdogjë të ketë bërë dhe askush nuk meriton hijena mbi kufomë për cilëndo arsye. Vetëm një shtet i drejtë e njerëzor largon hijenat dhe mund të qetësojë zemrën e një nëne për djalin e saj.

A mund të jetë një parti e pashëndetshme, mosrespektuese e të drejtave, të ligjeve e të moralit, një alternativë udhëheqëse?

Sot e kemi shumë të vështirë të dallojmë një zë të vërtetë, edhe kur ai dridhet nga alkooli dhe nga një ishemi. Jemi mësuar me fytyra perfekte botoksi, me personazhë kostumesh të stilistëve më të mirë, por "doktori"-Gent Pjetri, na foli të gjithëve me thellësi e vërtetësi

Një ish-këshilltar zyrtar i prapësive të tij, sot i shndërruar në analist, madje dhe në gjykues e moralist, i sugjeronte Saliut dhe të tijëve të bëhen të ëmbël si mjaltë. “Uthulla nuk mbledh miza, - bërtiste në një studio televizive ish-këshilltari apasionant, - mjalti, mjalti, mbledh miza, ndaj ju të gjithë duhet të bëheni mjaltë. Harroni urrejtjen me njëri-tjetrin! Harrojeni Lulin! Bashkohuni…”

Sa i sinqertë është ish-kryeministri dhe pretendenti për rikthim në pushtet, kur kërkon sensibilizim dhe mjekim për gratë dhe nënat? Onkologjiku në kohën e "sundimit" të tij, ishte një nga vendet më të pista dhe më të mjeruara të Shqipërisë.

Edhe zgjedhjet më të fundit për kreun e FRPD konfirmojnë atë që Berisha ka bërë përherë në politikë dhe në Shqipëri: deformimin e shtetformimit dhe deformimin e vlerave të konkurrimit. 

Në Tiranë disave u shkëlqejnë sytë e shohin njëri-tjetrin në figurën e Giorgia Melonit. Askush, as nuk i afrohet jetës dhe karrierës së saj, e sidomos modestisë dhe të qënit "njeri normal" edhe pse ministre, dhe një jetë në politikë.

Sa të pritshme ishin rezultatet e këtyre zgjedhjeve në Itali dhe si u përjetua dita e votimeve mes njerëzve të thjeshtë? Italianët presin nga politika, por nuk rrotullohen aspak rreth saj.

Nxënësit e shkollës me emrin e gazetarit "Andrea Stefani", duhet ta mësojnë se janë nën aureolën e një gazetari-qytetar që "armë" të tij kishte Dijen dhe të Vërtetën. Ata ndoshta një ditë, kur zhurmuesit dhe baltuesit e antikulturës të jenë lodhur, do të tregojnë dhe dokumentojnë se sa vlera jetike ka një gazetar si Andrea për Shqipërinë. 

Gra mbretëresha që morën zemrat e njerëzimit dhe bënë histori. Të pranuara botërisht në misionin e tyre, mbeten të rralla, të jashtëzakonshme, si mes hyjnores dhe tokës. A ka një stafetë nga këto gra magjike? Cila grua do të jetë "mbretëresha" e së ardhmes? Cilës ja ka lënë vërtetë "kurorën" sekrete të ndërtimit dhe të dashurisë Elizabeta e II?