Mesazhi tjetër për Shkodrën , vendlindjen që aq shumë e deshi !

Nëse ngjarja tragjike e gjykatës së apelit të Tiranës do të shihej vetëm si lajm i kronikës së zezë, atëherë askush nuk do të kuptonte asgjë. Karikatori i armëve do të ishte sërish i mbushur dhe urrejtja do të zbrazet lehtësisht mbi shënjestra të tjera.

Kur mbaroi himni, shefi i VV-së hyri në Kuvend me të tijtë, sepse dëshironte ta dëgjonte Edi Ramën, kryeministrin e Shqipërisë. Atëbotë Edi Rama ishte idhulli i VV-së. Atëbotë Edi Rama e quante VV-në “pasuri kombëtare”. A mund ta imagjinoni?

Kemi bërë pis politikanin, sepse nuk dallojmë më njeriun që përpiqet të ndryshojë diçka nga ai që grabit gjithçka. Kemi bërë pis mësuesin, duke e përfshirë në baltën e paaftësisë; edhe atë që përgatit brezat me pasion dhe përkushtim, edhe atë që e ka emëruar partia dhe dredh zinxhirin kot.

Drejtësia nuk është shpagim, është proces. Nuk është pasion, por provë. Dhe asnjë padrejtësi, sado e rëndë, nuk mund të justifikojë marrjen e një jete. Kur vret një njeri është sikur ke vrarë gjithë njerëzimin thuhet në librin e shenjtë

Çekiçi i drejtësisë nuk bie më për të rikthyer rendin kushtetues dhe moral, por për të ruajtur status quo-në, për të mbrojtur një ose disa pushtete, që kanë mësuar të strehohen në labirintin e interpretimit pa “puls” kushtetues. Në vend që të jetë mjet për të rivendosur ekuilibrin shoqëror, drejtësia është shndërruar në armaturë e pushtetit të saj.

Aktori Binaj ishte ndër themeluesit e parë të lëvizjes "Shqipëria bëhet", por me siguri për arsye profesionale dhe punësimi e kishte të pamundur të vazhdonte angazhimin e plotë politik.

Burimi i konflikteve të pronësisë në Shqipëri nuk janë gjykatat, por ligjet e votuara në parlament, të cilat cenojnë të drejtën e pronës. Ato burojnë nga ligji famëkeq 7501, që ndaloi kthimin e pronave tek ish-pronarët dhe njohu zaptuesit si “tokë e xanun”.

Kush e ka ligjërisht përgjegjësinë e sigurisë së mjediseve të gjykatës; KLGJ apo qeveria, kjo duhet të ndahej e do të duhej të ndahej menjëherë në çdo shtet që e quan veten pjesë e standarteve të Bashkimit Eruopian.

Reagimet e institucioneve të shtetit dhe të drejtësisë tregojnë një kapitullim. Nëse mendoni vërtet se në të ardhmen gjyqtarët do të jenë të sigurt, se do të bëni thjesht një tender për një skaner më të mirë, apo do të forconi Kodin Penal për mbajtjen pa leje të armëve, thjesht po ndihmoni vrarësit.

Tregu ynë i mbushur me prodhime që shkëlqejnë nga dylli dhe kimikatet që kanë për t’i rezistuar kohës, tregojnë degradimin e bujqësisë e cila përtej rrezikut të madh shëndetësor ka një kosto shumë të lartë ekonomike.

Florian Binaj vjen në këtë garë pa asnjë eksperiencë administrative apo menaxhimi. Ai është një artist i aftë por asgjë nuk na thotë dhe nuk na bën të besojmë së është gjithashtu një drejtues i aftë.

Pranimi i Berishës për të mbështetur kandidatë të pavarur tregon pikë së pari atë që ia kemi thënë e stërthënë prej vitesh me radhë: Nevojën e opozitës për tu reformuar e për të prodhuar një fytyrë të re

Kjo ditë ku ndodhet sot ish PD-ja, u iniciua nga Sali Berisha, por u mundësua nga mijëra militantë e simpatizantë të cilët e mbështetën projektin e tij për një PD ku ka vetëm besnikë të verbër, ku promovohen vetëm njerëz të cilët s’kanë asnjë mendim e gjykim, asnjë guxim dhe fuqi karakteri, por veç i binden dhe i nënshtrohen Sali Berishës.

Prova e vështirë dhe meritat për të drejtuar Tiranën janë në ligjet e shkruara, por më së tepërmi në jetën sekrete, personale, të secilit kandidat. A e ka dashur në çdo grimcë qytetin që synon ta drejtojë? Tirana jep shumë dashuri, por Tirana edhe nuk fal.

Nëse opozita do të mundë Ramën, duhet në fillim të mposhtë veten: të ndajë të ndershmit nga të korruptuarit, progresistët nga regresivët, dhe europianët nga ata që shohin politikën si mall pazari.

Sot, Berisha nuk është më as burrë shteti, as udhëheqës opozite, as zë i një epoke që lamë pas. Ai është kthyer në një siluetë politike që endet si fantazmë mbi rrënojat e një partie që dikur ishte forca më e madhe opozitare në vend.

Pamjet e fundbotëshme të luginës rrinë varur mbi male si mbi muret e një Galerie Arti në natyrë me përmasa kolosale. Gravurave mahnitëse mbi faqe malesh u mungojnë vetëm kornizat kilometrike. Që mund të bëhen. 

Partia Demokratike, e cila personifikohet me Familjen Berisha, ka zhvilluar një frikë ndaj zgjedhjeve. Nuk është frikë irracionale, por pasojë e traumave elektorale. Ka 16 vite që humbet çdo palë zgjedhje; lokale, qëndrore dhe të pjesshme.

Primaret do të organizohen brenda javës, pasi nuk ka shumë kohë për t’u vonuar, por bashkë me këta që u vetofruan do të futen edhe kandidatët që ofrojnë partitë e tjera opozitare.