Kur u publikua lajmi se Veliaj e kishte paraqitur ankesën në Gjykatën Kushtetuese, Berisha mori frymë i çliruar dhe e lavdëroi publikisht politikanin që e kishte sharë pa pushim në 12 vjetët e fundit. Dhe ky gëzim i Berishës i ka rrënjët në nenin 115 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë.

Moldavia si Shqipëria që janë vende të vogla, u kanë gjetur pakica etnike shumë vende fqinjë, të cilët investojnë në politikanë e media lokale për të ruajtur e mbajtur axhendën e tyre.

Në shkurt të vitit të kaluar Qeveria uli për herë të parë çmimin e energjisë elektrike për konsumatorët familjarë me 11 përqind, pa cënuar planin e investimeve të OSHEE, ulje që u argumentua me rezultatet e qëndrueshme ekonomike dhe shëndoshjen financiare të kompanisë.

Identikiti i kandidatit të Opozitës nuk është duhet të jetë domosdoshmërish dhe ekskluzivisht prejardhje e tij si tirons. Përkundrazi, mendoj se për shkak të realiteti të ri demografik dhe urbanistik, duhet të ketë një ndryshim rrënjësor për qeverisjen e Tiranës, duke ofruar një kandidat që bën pjesë në komunitetin e të ardhurve në Tiranë, pas vitet ’90.

PD, nga një parti qytetare, u shndërrua në një parti provinciale, duke ngjallur reaksion në kryeqytet. 

Ishte mëngjes dhe dielli sapo kishte dalë mbi Dajt dhe edhe gazetarët e tij ishin futur në zyra në pritje të direktivave që do të lexoheshin në mbledhjen e mëngjesit. Pronari e dinte që duhet të priste. Kush do ishte i pari? Ra telefoni.

Kosova prej çlirimit të saj ishte e vendosur nën një administrim ndërkombëtar. Gjatë asaj periudhe paralelisht, me ndihmën ndërkombëtare, krijoi institucionet e vetadministrimit. Pastaj, përmes një procesi ndërkombëtar, të udhëhequr nga i dërguari i posaçëm i OKB-së, doli propozimi për statusin e Kosovës.

Ankesa jo e papritur e Erion Velisë në Kushtetuese është e drejtë e Tij eksluzive. Askush më mirë se ai nuk ja bën hesapin vetes.

Kandidati për Kryetar i Bashkisë së Tiranës për Partinë Demokratike nuk do jetë një çapkën shtatlartë kaçurrel, syzi, vetulltrashë, ballgjërë.

Por ç'është  më e keqja, siç tregon kjo foto, nevoja për dukshmëri kronike shoqërohet me  mbikëqyrje e cila  nuk vjen si kërcënim, por si ftesë: Ndani momentet përjetimet cilat do qofshin ato me ne. Na lejoni të hyjmë. Jini të prekshëm. Jini të njohur.

Vdekja është kthyer në spektakël. Në vend të qetësisë kemi zoom dhe focus. Në vend të ngushëllimit, kemi xhirime.

Njëra palë thotë me ton profesori: “Palestina nuk është gati për shtet.” Ndërkohë, Hamas e Ajatollahët bërtasin si në pazarin e gjësë së gjallë: “Izraeli nuk duhet të ekzistojë!” Dy zëra që duken kundër, por këndojnë në të njëjtin kor: kush duhet zhdukur i pari!

Nëse Sarchi vdiq nga një aksident i rastësishëm apo nga një vrasje e planifikuar, kjo ende nuk dihet. Por një gjë është e qartë: mënyra se si shteti shqiptar trajton këtë çështje është po aq fatale sa plaga që i mori jetën. Ndoshta besa dhe mikpritja shqiptare, janë një virtyt që i përket shekullit kaluar.

Sot, gati shtatë muaj më pas nga ndalimi i tij, kur Partia Socialiste ka kandidaten dhe madje edhe drejtuesit politikë, nga ana e PD-së ka një rehati dhe qetësi, sikur ta kenë pasur drejtimin e bashkisë së kryeqytetit prej kohësh. Problemi i parë statistikor që lidhet me përballjen zyrtare të vitit 2023 duket se është i pakapërcyeshëm.

Edhe Gonxhja mendoi është si antibiotik kundër injorancës me kulturën e gjerë dhe artikulimin e thellë ndaj po e pashë pisk do e ftoj t’u ndriçojë udhën amanetqarëve të Harvardit i rregëtiu mendimi cili ju pre në mes nga një turbolencë!

PD ka hapur ankandin për kandidatin për kryetar të Bashkisë së Tiranës. Në ankand do marrin pjesë katër kategori.

Këto ditë ka pasur një debat sipas stilit shqiptar për orientimin seksual të një kategorie unike antropologjike shqiptare që njihen me emrin « virgjëresha » ose « burrnesha ».

Berisha dhe Meta po përjetojnë një simbioz politike ku pavarësisht gjithçkaje po jetojnë një bashkëjetes për mbijetes, pavarësisht se Meta tashmë lëviz çdo fije politike nga qelia e tij.

Ajo që vihet re këto orë brenda gardhit të “Shqupit” është nga njëra anë një pasivitet thuajse i plotë për t’i dhënë shkëndijën garës zgjedhore (siç ka bërë tashmë kundërshtari), e nga ana tjetër vijnë njëra pas tjetrës refuzimet e atyre që mund të kishin një shans përballë socialistëve.

Një mbiemër që qartësisht ka të bëjë me një personazh të viteve 90 në qytetin e Vlorës, i cili jeton në SHBA prej vitesh, por që ka prona në qytetin bregdetar. Një personazh që ka qenë ndër sampistët e pushtetit të Sali Berishës, pasi ishte me PD-në por që iku në 1997 sepse u përplas me Zani Çaushin.